Alle Kapitel von เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: Kapitel 81 – Kapitel 90

เธอโน้มหน้าเข้ามาใกล้ เรียวปากสีแดงก่ำแตะลงบนกลีบปากของเขาอย่างแผ่วเบาในตอนแรก ก่อนจะกดจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้นอย่างเร่าร้อน แต่ทว่ามีความนุ่มนวลในเวลาเดียวกัน คนตัวสูงหลับตาพริ้ม ตอบรับจูบร้อนแรงนั้นโดยอัตโนมัติ มือหนาของเขายกขึ้นกอดเอวบางของเธอโดยไม่รู้ตัว จูบนั้นไม่เร่งรีบ ไม่ดุดันอย่างที่คิด มันเต็มไปด้วยความรักที่ล้นทะลักจนเขารู้สึกเหมือนหัวใจกำลังจะสลาย ไม่นานคนตัวเล็กก็ถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า สกายที่ยังคงหลับตาอยู่ ใบหน้าขึ้นสีแดงจัด กำลังหอบหายใจเบา ๆ แต่ทว่าจู่ ๆ เขาก็รู้สึกถึงสัมผัสเย็นวาบที่นิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง ก่อนลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงง ๆ เห็นนับหนึ่งส่งยิ้มหวานให้เขา เธอยังคงอยู่ในชุดคอสเพลย์แมวเซ็กซี่ แต่ทว่าท่าทางของเธอกลับจริงจังขึ้นมาอย่างที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน เธอยกมือขวาขึ้น โชว์แหวนเพชรสีเงินที่มีเพชรเม็ดโตส่องแสงระยิบระยับใต้แสงไฟสลัว หัวใจของเขาหยุดเต้นไปชั่วขณะ กับภาพนั้น ก้มมองนิ้วมือของตัวเองที่มีแหวนสีเงินราบเรียบแบบของผู้ชายอยู่ในนิ้วนางข้างซ้าย “กาย”น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ“ตั้งแต่เรื่องคืนนั้นของเราเกิดขึ้น ถึงแม้ตอนแรกมันจะไม่ชัดเจน แต่มันเปลี่ยนแ

ห้าปีต่อมา ชีวิตคู่ของสกายและนับหนึ่ง ดำเนินมาจนถึงช่วงเวลาที่สมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งคู่มีลูกน้อยที่น่ารักสองคนเข้ามาเติมเต็ม คนที่หนึ่งเป็นผู้ชายอายุสี่ขวบชื่อปกป้อง เป็นเด็กที่ช่างพูดและหน้าตาถอดแบบคนเป็นแม่มาไม่มีผิดเพี้ยน ส่วนคนที่สองเป็นผู้หญิงชื่อออดอ้อน คนนี้เป็นเด็กขี้อ้อนเหมือนชื่อ หน้าตาเหมือนคนเป็นพ่อราวกับแกะ และที่สำคัญคือติดสกายมาก ตอนนี้ทั้งสี่คนกำลังมุ่งไปยังเกาะเสม็ด เพื่อใช้เวลาพักผ่อนในวันหยุด โดยสกายเป็นคนขับรถพาครอบครัวมาด้วยตัวเอง เป็นเพราะคำสัญญาที่ให้ไว้กับลูกชายว่า หากมีวันหยุด เขาจะพาลูกมาเล่นน้ำที่ทะเล ใช้เวลาขับรถกว่าสี่ชั่วโมงก็ถึงท่าเรือบ้านเพ ที่จะพาไปยังเกาะเสม็ด จากท่าเรือนั้นต้องเดินทางอีกประมาณครึ่งชั่วโมง ถึงจะถึงที่พักวิลล่าที่เขาจองเอาไว้ “เดี๋ยวกายอุ้มลูกเอง?” สกายหันไปรับลูกสาวคนเล็กมาจากภรรยา ส่วนปกป้องนั้น ตอนนี้กำลังตื่นเต้นกับน้ำทะเลที่เห็น จนไม่สนใจสิ่งอื่น แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี ที่ลูกของเขาทั้งสองคนไม่มีใครมีอาการเมาเรือ ที่รู้ก็เพราะเขาเคยพาไปนั่งเรือยอร์ชเมื่อเดือนที่แล้ว ห้องพักที่สกายจองนั้น เป็นห้องพักวิลล่าแบบครอบครัว มีสอ

เธอพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น พลางขยิบตาให้คนเป็นพี่สาวด้วยท่าทางทะเล้น ก่อนจะหันหลังเดินออกจากตรงนั้น เพื่อไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังรออยู่ที่หน้าตึกของคณะ "อีข้าว!! มึงรู้ไหมว่าเพื่อนแฟนของพี่ฝนหล่อมาก"ปลายฟ้าลากเสียงยาวพลางทำใบหน้าเคลิ้มฝัน"กร้าวใจอีฟ้าสุด ๆ" "เหอะ...ยังไม่ทันได้เรียนสักวิชาเลย มึงก็บ้าผู้ชายซะแล้ว กูล่ะอยากเห็นจริง ๆ ว่าหล่อขนาดไหน ถึงทำให้มึงเห็นแค่ครั้งเดียวก็เป็นบ้าได้ขนาดนี้" "หล่อมาก หล่อแบบสเปคกูอ่ะ หล่อแบบเย็นชา หล่อแบบมีอะไรน่าค้นหา กูอยากจะทำให้เขายิ้มให้กูอ่ะ มึงนึกออกป่ะข้าว" ใบข้าวถอนหายใจออกมา ถ้าไม่ติดว่าคบกันมาตั้งแต่มัธยม เธอคงจะตกใจกับท่าทางของเพื่อนมาก แต่นี่ถึงขนาดรู้ไส้รู้พุงกันหมดแล้ว รู้ดีว่าถ้าเพื่อนล็อคเป้าขนาดนี้ ผู้ชายคนนั้นคงไม่มีวันพลาดเป้าไปได้ "จะทำอะไรมึงก็คิดดี ๆ นะ ทั้งพี่ชาย ทั้งพี่สาวมึงเรียนอยู่ที่นี่ทั้งนั้น" "คนแบบกู มึงก็รู้ว่ากูแพรวพราวขนาดไหน เทอมหน้าพี่กายก็ต้องไปฝึกงานแล้ว ส่วนพี่ฝนก็ติดแฟน มึงเชื่อกูเถอะว่ากูจัดการได้สบายอยู่แล้ว" "นี่มึงจริงจังเหรอว่ะ มึงเพิ่งเจอหน้าเขาวันนี้วันแรกนะอีฟ้า" "มึงไม่เข้าใจ มึงต้องได้เห็นพี่

"โธ่!! อีฟ้า กูขอล่ะ ให้กูไหว้ก็ได้ เขาด่ามึงขนาดนั้น มึงยังจะไปยุ่งกับเขาอีกเหรอว่ะ อย่าเรียกว่าเขาไม่เปิดโอกาสให้มึงเลยนะ ให้เรียกว่าเขาตั้งกำแพงสูงยิ่งกว่ากำแพงเมืองจีนซะอีก เขาปฏิเสธมึงทุกช่องทางเลยนะ กูแทบจะมองไม่เห็นโอกาสที่มึงจะทำแบบนั้นได้เลยว่ะ" ถึงปากของเธอจะพูดไปแบบนั้น แต่ทว่าประโยคที่ใบข้าวพูดออกมา ในใจส่วนลึกเธอก็ยอมรับว่าจริง ดูแล้วเขาจะเย็นชายิ่งกว่าภูเขาน้ำแข็งขั้วโลกเหนือเสียอีก แต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเธอรู้สึกถูกใจเขาไปแล้ว จะให้ถอยแค่เพราะคำพูดของเขา เธอคงยังไม่ทำ เธออยากจะลองดูก่อนว่าผลลัพธ์มันจะออกมาเป็นยังไง "เขาไม่มีความเกรงใจพี่สาวมึงเลยนะ ทั้งที่เป็นเพื่อนเรียนห้องเดียวกันแท้ ๆ" "ช่างเหอะ กูไม่ถอยซะอย่าง เขาจะพูดอะไรก็เรื่องของเขา" "เห้ออออ มึงนี่ดื้อของจริงเลยว่ะ กูยอมแพ้มึงแล้วจริง ๆ เอาเป็นว่ากูจะเป็นกำลังใจให้มึงก็แล้วกันนะ ให้มึงเอาชนะผู้ชายคนนั้นให้ได้" ปลายฟ้าตัดสินใจขับรถมาคอนโดของพี่สาวคือปลายฝน นอกจากเรื่องคำใบ้ของพี่รหัสของเธอแล้ว ยังมีเรื่องของปอร์เช่ที่เธออยากรู้ มันติดอยู่ในใจเธอ ว่าทำไมเขาถึงได้ทำท่าทางรังเกียจผู้หญิงขนาดนั้น เธอยังไม่ได้บอ

“มึงรู้ใจกูที่สุดเลยอีข้าว กูรักมึง” “แหวะ พอเหอะว่ะ กูจะอ้วก” ปลายฟ้าหลุดขำออกมากับท่าทางของเพื่อน เมื่อเธอยกมือขึ้นไปโอบบ่าเพื่อนและดึงเข้าหาตัวมากอดเพื่อแสดงความรัก“อีกหน่อยไม่มีกูให้กอดแล้วนะ” “มึงจะไปไหน?” “อ้าว ก็กูจะไปกอดผัวกูแล้วไงล่ะ” ใบข้าวถอนหายใจออกมา เธอก็นึกว่าเพื่อนจะไปไหนที่จะไม่ได้เจอกันอีก“มึงเมาแล้ว” “ไม่เมา" "....." "ค็อกเทลแค่นี้ทำอะไรกูไม่ได้หรอก” ถึงแม้จะเป็นครั้งแรกที่ดื่ม แต่ทว่าปลายฟ้าก็ยังไม่ได้รู้สึกเมามาก แค่รู้สึกเลือดลมไหลเวียนดี ร่างกายร้อนรุ่มขึ้นมาเล็กน้อยเท่านั้น แต่ทว่าเมื่อหมดแก้วที่สอง ดวงตากลมโตก็เริ่มพร่าเลือนมากขึ้น “กูเริ่มมึน ๆ แล้วว่ะ”ใบข้าวเองก็เริ่มรู้สึกปวดหัวขึ้นมา เธอยกมือขึ้นทุบหัวตัวเองหลายครั้ง เพื่อเรียกสติที่ค่อย ๆ เลือนหายไปให้กลับมาเหมือนเดิม“กลับดีกว่า” “มึงจะรีบไปไหน ยังไม่หมดแก้วที่สองเลย” “เดี๋ยวขับรถกลับไม่ไหว” สุดท้ายแล้วทั้งสองคนก็ตัดสินใจกลับคอนโดเพราะร่างกายที่เริ่มรู้สึกไม่ไหวมากขึ้น อีกทั้งพรุ่งนี้ยังมีเรียนตั้งแต่เช้าอีกด้วย หลายวันต่อมา เหลือเวลาอีกแค่หนึ่งวันเท่านั้น สำหรับการตามหาพี่รหัสและสายรหัสของ