บททั้งหมดของ เล่ห์รักวิศวะจอมโหด: บทที่ 101 - บทที่ 110

รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกจากหน้าคอนโดของปลายฟ้าด้วยความรวดเร็ว สร้างความมึนงงให้กับปลายฟ้ายิ่งนัก ที่จู่ ๆ เขาที่กำลังจูบเธออยู่ ก็ผละตัวออก แล้วก็กระชากรถออกมาโดยไม่ถามความสมัครใจของเธอสักคำ “พี่จะพาฉันไปไหน”น้ำเสียงของเธอตื่นตระหนกเล็กน้อย เธอออกมาจากคอนโดในสภาพชุดนอนตัวโปรดของตัวเองภายในโล่งโจ้ง ไม่มีชุดชั้นใน มีเพียงเสื้อคลุมสีดำเท่านั้นที่ปกปิดจุกยอดเต้าอวบของเธอเอาไว้ “คอนโดฉัน” ปอร์เช่หันมามองเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ไม่เอานะ ฉันไม่ได้เอาชุดนักศึกษามาด้วยด้วย พรุ่งนี้เรียนเก้าโมงเช้า ตื่นไม่ทันแน่ ๆ” เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย มือที่วางบนต้นขาของเธอ ลูบไล้แผ่วเบาไปมา คล้ายกำลังบอกความต้องการของตัวเองให้เธอรู้ “ฉันจะพามาส่งตอนเช้า เธอไปทันแน่นอน” “ฉันอยากนอนที่ห้องของฉัน มันใกล้มหาลัยกว่าด้วย”เธอหันหน้ามาสบตาเขา เอ่ยออกมาด้วยความไม่สบอารมณ์ ไม่พอใจที่เขารบกวนเวลานอนของเธอไม่พอ ยังมาทำอะไรเอาแต่ใจตัวเองแบบนี้อีก ปอร์เช่เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยคำพูดที่ทำเอาคนที่ได้ยินถึงกับชะงักไปทันที “งั้นฉันไปนอนด้วย” “ห๊ะ?” “ฉันจะไปนอนที่คอนโดเธอ”เสียงทุ้มเอ่ย

แต่แล้วหลังจูบกันได้ไม่นาน เขาก็ผลักเธอลงไปบนเตียงอย่างรวดเร็วและดุดัน ร่างบางของเธอตกลงบนผ้าปูที่นอนนุ่ม ๆ หลังกระแทกจนทำให้เธอสะดุ้ง หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลักออกจากอก ความรู้สึกนั้นผสมปนเปไปทั้งความตื่นเต้น ความประหม่าและความเสียวซ่านที่พลุ่งพล่านทั่วร่างกาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกกลืนกินโดยสัตว์ร้ายตัวใหญ่ที่กำลังหิวโหย ร่างกายเธอร้อนผ่าวราวกับถูกไฟสุม แม้จะยังมีเสื้อผ้าปกคลุมอยู่ แต่ทว่าสายตาของเขาที่มองลงมาทำให้เธอรู้สึกเปลือยเปล่าเหมือนไร้เสื้อผ้าปกปิดร่างกาย คนตัวสูงไม่รอช้า ขึ้นคร่อมร่างเล็กของเธอทันที ขาแข็งแรงทั้งสองข้างกางออกกดทับต้นขาเธอไว้ ร่างกายหนักแน่นกดทับลงมาแนบสนิทจนเกือบเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้เธอหายใจติดขัดเล็กน้อย แต่ทว่าความรู้สึกนั้นกลับทำให้เธอเสียวซ่านยิ่งขึ้น ความหนักอึ้งของเขาเหมือนกำลังย้ำเตือนถึงความเป็นเจ้าของร่างกายเธอ แผงอกแกร่งถูไถกับเต้าอวบของเธอผ่านเนื้อผ้า ทำให้หัวนมเธอแข็งชูชันขึ้นมาทันใด สำหรับปอร์เช่นั้น ความรู้สึกตอนขึ้นคร่อมเธอเปรียบเหมือนชัยชนะ ร่างกายของเธออ่อนนุ่มใต้ร่างเขา ทำให้เอ็นร้อนที่เพิ่งอ่อนตัวลงเริ่มแข็งขึ้นอีกครั้ง หัวใจ

หลังจากเลิกซ้อมประกวดดาวมหาลัย ปลายฟ้าเดินออกมาจากห้องกิจการนักศึกษาของคณะ ขวดน้ำในมือยังคงเย็นฉ่ำ ก่อนเธอจะถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า เธอใช้เวลาซ้อมเกือบสองชั่วโมง ส่วนใบข้าวนั้น เธอบอกให้เพื่อนกลับบ้านไปก่อน เพราะเลิกเรียนตั้งแต่บ่ายสาม ขณะกำลังเดินไปยังลานจอดรถนั้น ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง “ปลายฟ้า เดี๋ยวเราเดินไปส่ง” เสียงนั้นคือเหนือฟ้าเพื่อนที่เป็นตัวแทนประกวดเดือนมหาลัย เขาส่งยิ้มกว้างและขึ้นมาเดินเคียงข้างเธอ ทำเหมือนว่าเราสองคนสนิทกัน ทั้งที่ตอนซ้อมประกวด เราแทบจะไม่มีบทสนทนาระหว่างกันเลย เธอเลยค่อนข้างแปลกใจว่าเขาเดินตามเธอมาตั้งแต่ตอนไหน และรู้ได้ยังไงว่าเธอเดินไปลานจอดรถของคณะ "รู้ได้ยังไงว่าเราจะเดินไปลานจอดรถ" เธอหันไปขมวดคิ้วถามเขาทันที เพราะเป็นคนไม่เก็บความสงสัยอะไรอยู่แล้ว จึงเลือกถามออกไปตรง ๆ ยิ่งคนที่เธอไม่แคร์ความรู้สึก เธอค่อนข้างจะปากไวกว่าความคิดเสมอ "เราก็จอดที่นั่น เห็นเธอเดินมาทางเดียวกัน ก็คิดว่าเธอไปลานจอดรถ เราคิดผิดหรือเปล่า" เหนือฟ้ารีบอธิบายยืดยาว ชายหนุ่มผิวขาว รูปร่างสูง หน้าตาหล่อเหลาโดยไม่ต้องพยายาม ไม่ว่ามุมไหน เขาก็ดูดีไปทุก

คนตัวสูงไม่รอช้าก้มลงดูดเลียจุกยอดข้างขวาทันที ปากอุ่นร้อนครอบลง ดูดเม้มแรงจนเธอสะดุ้งคราง “อ๊ะ พะ พี่”ลิ้นร้อนตวัดวนรอบหัวนม มืออีกข้างบีบเคล้นเต้าอีกข้างแรง ๆ จนเธอดิ้นเร่าใต้ร่างของเขา “หวาน”เขากระซิบเสียงกร้าว ก่อนจะขบกัดเบา ๆ ที่หัวนมจนเธอร้องออกมาเสียงสูง “อ๊าสสส!”ความเจ็บปนเสียวทำให้เนินอวบอิ่มของเธอหดเกร็งและเปียกชุ่มขึ้นมาทันที ก่อนเขาถอนปากออกจากอกอวบเธอ แล้วดึงกระโปรงนักศึกษาของเธอลงไปพร้อมกางเกงในในคราวเดียว ร่างเปลือยเปล่าของเธอนอนแผ่หราบนโซฟา เนินอวบอิ่มไร้ขนชุ่มฉ่ำ น้ำสีใสไหลเยิ้ม ปอร์เช่ถอดเสื้อเชิ้ตตัวเองออกอย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นกล้ามเนื้ออกและแขนที่ตึงแน่น จากนั้นก็รูดซิปกางเกงลง ลำเอ็นร้อนที่แข็งโด่เด่ดีดเด้งออกมา หัวเห็ดบานฉ่ำถอกแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปนรอบลำ ดูน่ากลัวจนคนตัวเล็กเสียววูบวาบที่ท้องน้อย เขาไม่พูดอะไรอีก จับขาเธอกางออกกว้าง แล้วจับปลายหัวบานถูไถกับกลีบแคมชุ่มฉ่ำของเธออย่างเชื่องช้า ปัดป่ายไปมาขึ้นลงตามร่องแคม จนน้ำสีใสของเธอเคลือบไปตามลำยาวเขาเต็ม ๆ อย่างยั่วเย้า “อยากได้หรือเปล่า”เขาถามเสียงต่ำ ยังคงแกล้งเธอโดยการใช้ส่วนหัวผลุบเข้าออกร่องรักเธ

เสียงนกหวีดช่วงพักครึ่งดังขึ้น สนามหญ้าเทียมเงียบลงชั่วขณะ ก่อนจะดังขึ้นด้วยเสียงพูดคุยกัน และเสียงหัวเราะจากทั้งสองฝั่ง กลุ่มเชียร์คณะบริหารยังยืนรวมตัวกันแน่น ปลายฟ้าและใบข้าวยืนอยู่ตรงขอบสนาม เพื่อนกำลังยกขวดน้ำขึ้นดื่มพลางบ่นพึมพำ หายใจหอบเหนื่อย จากการตะโกนเชียร์เมื่อสักครู่ “ครึ่งหลังต้องยิงเพิ่มอีกสักลูกนะเว้ย ไม่งั้นโดนวิศวะแน่” ปลายฟ้ายิ้มรับ แต่ยังไม่ทันได้ตอบกลับเพื่อน เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็ดังใกล้เข้ามา พร้อมกับเสียงหวีดร้องเบา ๆ ของนักศึกษาบริเวณนี้ เหนือฟ้าในชุดกีฬาสีม่วงขาวของคณะบริหาร ผมเปียกเหงื่อปัดไปด้านหลัง ผิวขาวจัดดูเข้มขึ้นเล็กน้อย กำลังก้าวยาว ๆ เดินออกจากสนาม ตรงมาที่กลุ่มเชียร์คณะบริหารโดยไม่ลังเล สายตาจับจ้องตรงมาที่ปลายฟ้าตั้งแต่ไกล เสียงกระซิบกระซาบเริ่มดังขึ้นรอบตัวเธอทันที “เอ๊ะ...นั่นเหนือฟ้านี่นา ปีหนึ่งบริหารน่ะ” “ทำไมเดินมาทางนี้ล่ะ มาหาใครว่ะ” “ดูสิ ตรงมาที่ปลายฟ้าเลยอ่ะ” "ปลายฟ้าไหนว่ะ?" "ก็คนนั้นไง เธอเป็นตัวแทนคณะเรา ไปประกวดดาวมหาลัยปีนี้" "ว้าววว สวยมาก เพิ่งเห็นว่ารุ่นน้องปีหนึ่งสวยขนาดนี้" "ว่าแต่เหนือฟ้าเดินมาหาเธอทำไม?" “หรือว่าท