All Chapters of กลลวงวิวาห์รัก: Chapter 11 - Chapter 20

เมิ่งเสวี่ยเยวียนเดินออกมาส่งเหลิ่งซา “อาการของประมุขเหยียนเป็นอย่างไรบ้าง”“บาดแผลไม่ได้ร้ายแรงขอรับ เพียงมีไข้เพราะการอักเสบท่านหมอแนะนำให้พักผ่อนอยู่ในจวน อีกทั้งประมุขเองก็อยากเลี่ยงความวุ่นวายสักพัก รอให้แต่ละจวนจัดการเรื่องของตัวเองก่อนเพราะอย่างไรเสียเรื่องนี้ก็เริ่มมาจากตระกูลลั่วและตระกูลเมิ่งเอง ตระกูลเหยียนเพียงรอให้ทั้งสองฝ่ายหารือให้เรียบร้อย”นางถอนหายใจออกมาจากนั้นพยักหน้า “เรื่องในวันนี้ขอบคุณท่านมากจริงๆ”“มิได้ขอรับ ท่านประมุขไม่ได้อยากทำให้คุณหนูลำบากใจ ทันทีที่ได้ยินข่าวลือก็ให้ข้าน้อยออกมาจัดการ หาไม่หากข่าวลือลุกลามคนที่ควรโดนประณามก็จะรอดตัว เช่นนี้ย่อมไม่ถูกต้อง”“ฝากขอบคุณประมุขเหยียนแทนข้า หากมีโอกาสข้าอาจไปเยี่ยมอาการเขาสักครั้ง”“ข้าน้อยจะแจ้งให้ท่านประมุขทราบ เช่นนั้นข้าน้อยขอตัว”เพิ่งหมุนตัวเดินกลับเข้าไปในจวนเมิ่งอวี่อี้พี่ชายคนโตก็ยืนรอนางอยู่ สีหน้าของเขาทำให้หญิงสาวมีท่าทีเย็นชาลงหลานส่วน เขาไม่เปิดปากนางก็ไม่ถามเดินผ่านเขาไปโดยไม่พูดอะไร “น้องห้า” แล้วเขาก็เป็นคนเปิดปากในที่สุด “เจ้า...ไม่คิดว่าเพียงเสียสละสักครั้งแลกกับความปรองดองของทุกฝ่ายเป็นเรื่

เหยียนหร่วนซีก้มลงมองขาของตัวเอง “คงไม่สะดวก ข้าไปไหนมาไหนรังแต่จะทำให้คนอื่นลำบาก ข้าไม่ไปดีกว่า”“ผู้ใดลำบาก? สาวใช้? บ่าวไพร่? หรือว่าคนคุ้มกัน? ประมุขเหยียนมิได้ขัดสนจนว่าจ้างคนดูแลเจ้าไม่ได้นี่ บ่าวไพร่สาวใช้ในจวนก็มิใช่ว่ารบกวนให้พวกเขามาทำงานหรือดูแลเจ้าโดยไม่ได้อะไร งานชมบุปผาจัดขึ้นที่ทุ่งดอกเหมยนอกเมืองเส้นทางไม่ได้ลำบากอะไร รถเข็นของเจ้าทำมาอย่างดีขอเพียงให้บ่าวไพร่ช่วยยกรถเข็นของเจ้าขึ้นๆ ลงๆ รถม้า นอกนั้นก็ไม่มีเรื่องใดต้องกังวล”“อวี้หลานอย่าเสียมารยาท ที่นี่ที่ไหนใช่ที่ที่เจ้าจะมาชี้ไม้ชี้มือ ขายหน้าจริงๆ เชียว” ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้าปรามหญิงสาวเหยียนหร่วนซีส่ายหน้า “ไม่เลยเจ้าค่ะ ไม่เป็นไร”“ซีเอ๋อร์อยากไปหรือไม่” เหยียนจิ่นเหิงเอ่ยถามน้องสาว“แต่ว่า...จะไม่ยุ่งยากวุ่นวายเกินไปหรือเจ้าคะ”“คุณหนูเมิ่งพูดถูกแล้ว เจ้าอยากไปที่ใดล้วนได้ทั้งสิ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะลำบากหรือทำให้ผู้ใดยุ่งยาก ตระกูลเหยียนของเราไม่ได้ขัดสนเงินทองในการว่าจ้างบ่าวไพร่หรือคนคุ้มกัน”“แต่ว่า...” ก้มลงมองขาของตัวเองเหยียนหร่วนซีกลับกัดปาก“ลองออกไปดูทิวทัศน์ข้างนอก บางทีเจ้าอาจพบว่าข้างนอกนั่นไม่ได้

นางนิ่งงันไปครู่หนึ่ง “หากไม่พบก็ไม่จบสิ้นเสียที บางที...”“เลิกเปลืองแรงคิดเรื่องนี้ได้แล้ว พรุ่งนี้ฉวยโอกาสที่ได้ไปเยี่ยมมารดาของเจ้า อยู่พักผ่อนเงียบๆ ที่นั่นสักสองสามวันค่อยกลับมา บางทีหลังจากนั้นเรื่องคงจบลงแล้ว”“ได้เจ้าค่ะ” นางกอดผู้เป็นย่าจากนั้นส่งอีกฝ่ายกลับเรือน กระทั่งตอนเช้าจึงนั่งรถม้าไปยังอารามนางชีบนเขา นึกไม่ถึง...รถม้าเพิ่งขึ้นเขาไปได้เพียงครึ่งทาง ขบวนรถม้ากลับถูกโจมตี!!!คนขับรถม้ากับคนคุ้มกันรับมือเพื่อถ่วงเวลาขณะตะโกนบอกให้นางกับสาวใช้หนีไป เสียงตะโกนตามหลังทำให้นางตระหนักว่าโจรกลุ่มนี้ เป็นโจรภูเขากลุ่มเดียวกับที่เคยไล่ล่านางกับเหยียนจิ่นเหิงครั้งก่อน นางได้ยินมาว่าทางการกำลังตามล่าและค้นหาโจรกลุ่มนี้อย่างจริงจัง ไม่รู้ว่าเหตุใดพวกเขาจึงหลบหนีและถอยร่นมาจนใกล้ถึงเมืองหวงฝู่เช่นนี้ได้!!“คุณหนูท่านส่งเสื้อคลุมของท่านมาให้ข้าน้อยเจ้าค่ะ” ซิ่วเอ๋อร์ผลักนางเข้าไปในโพรงไม้ที่อยู่ใต้เนิน จุดนี้มองเผินๆ อาจคิดว่าเป็นหุบเหวลาดลึก พวกนางเคยมาเดินเล่นแถวนี้ตอนมาที่อารามนางชี เส้นทางนี้พวกนางค่อนข้างคุ้นเคย “ข้าวิ่งเร็วจะหลอกล่อพวกมันไปทางนั้น สะพานนั่นไม่มีทางทนต่อการควบม

“เช่นนั้นรบกวนท่านหมอเฝิงแล้ว” นางยอมเดินออกไปโดยดี ท่านหมอเฝิงมองตามจากนั้นหันกลับมาสนใจแผลบนไหล่ของชายหนุ่ม “ประมุขเหยียนท่านนี่อย่างไรกันนะ ไม่กี่วันแผลเดิมเพิ่งหายดีวันนี้ได้แผลใหม่มาอีกแล้วทั้งยังลึกกว่าเดิม ร้ายแรงกว่าเดิมอีก”ชายหนุ่มหัวเราะ “ข้าเองก็ไม่ได้อยากจะเจ็บตัว รบกวนท่านหมอเฝิงแล้วจริงๆ”“ข้างนอกนั่นทั้งตระกูลลั่ว ตระกูลเมิ่ง ความวุ่นวายรอท่านอยู่ยังหัวเราะได้อีกหรือ” เพราะสนิทสนมกันมานานดังนั้นท่านหมอเฝิงจึงกล้าพูดกับเขาเรื่องนี้ “ข่าวลือข้างนอกเกรงว่าจะถูกใช้เป็นข้ออ้างแล้ว ท่านคิดจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ คุณหนูเมิ่งดูเป็นห่วงท่านมากก็จริง แต่นี่ไม่ใช่เหตุผลให้พวกเขาใช้นางเป็นสิ่งต่อรอง”เขายิ้มทว่ารอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา “พวกเขากล้า?”แผลธนูครั้งนี้หนักหนากว่าครั้งก่อนเหยียนจิ่นเหิงแม้เป็นชายหนุ่มทั้งยังฝึกยุทธ์ ทว่าจะอย่างไรแผลนี้ก็ทำให้เขาเสียเลือดมากหน้าตาจึงค่อนข้างซีด ตอนที่ท่านเจ้าเมืองมาเยี่ยมด้วยตัวเองจึงได้เห็นว่าคนสองตระกูลมารอเยี่ยมเขา ถึงอย่างนั้นท่านหมอเฝิงกลับยังไม่ให้เข้าเยี่ยม เพียงอนุญาตให้ท่านเจ้าเมืองเข้าไปสนทนาเนื่องจากการกวาดล้างโจรภูเขาครั้งนี้ เหย

เห็นสีหน้าเดียวดำคล้ำเดี๋ยวแดงก่ำของลั่วฮูหยิน เขาลอบยกชาขึ้นจิบเพื่อปกปิดสีหน้าเย้ยหยัน ลั่วฮูหยินอะไรก็ดีหมดเสียเพียงตระหนี่หวงสมบัติ สินสอดก็ไม่คิดและไม่มีทีท่าว่าจะส่งคืนตระกูลเหยียน จะส่งเสริมการแต่งงานใหม่ก็อยากจะเรียกร้อง แต่ก็รังเกียจที่ตระกูลเมิ่งนั้นไม่ร่ำรวยมั่งคั่งเช่นตระกูลเหยียน สตรีเช่นนี้ช่างน่ารังเกียจยิ่งนัก!!นายท่านลั่วหันไปมองผู้เป็นฮูหยิน เดิมทีผิดสัญญาแต่งงานสินสอดที่ได้รับมาเท่าไหร่ก็ต้องจ่ายคืนเป็นเท่าตัว เขาเหงื่อตกใบหน้าซีดขาว “...ข้าเองก็ไม่ได้มั่งคั่งร่ำรวยอะไร แต่ก็...สินสอดของประมุขเหยียนข้าจะให้คนส่งกลับมาทั้งหมด ยังมี...ในเมื่อฮูหยินผู้เฒ่าชดเชยเป็นสินเดิมให้คุณหนูเหยียน ข้าเองก็จะมอบ...มอบที่ดินนอกเมืองหลวงให้คุณหนูเหยียน ถือเป็นการชดเชยให้ตระกูลเหยียน”ลั่วฮูหยินแทบจะทำจอกชาหลุดมือ นางถลึงตามองผู้เป็นสามีอย่างไม่ยินยอม ที่ดินผืนนั้นเป็นที่นาซึ่งทำกำไรไม่น้อยในแต่ละปี หากยกให้ผู้อื่นไปแล้วรายได้ของจวนก็จะลดลงสามส่วน นางกำลังจะคัดค้านท่านเจ้าเมืองก็ปรบมือเป็นอันตกลงตามนี้ ไกล่เกลี่ยได้ลงตัวท่านเจ้าเมืองก็ให้คนเข้ามาทำสัญญาโดยที่เขาลงลายมือเป็นพยาน ลั่ว