All Chapters of กลลวงวิวาห์รัก: Chapter 11 - Chapter 15

อยู่ๆ...ท่านป้าสะใภ้ก็ส่งเสียงขึ้น “มิสู้ให้ยายหนูอวี้หลานแต่งกับประมุขเหยียน? เปลี่ยนเป็นสัมพันธ์สามตระกูลแต่งงานสองคู่ นี่มิใช่ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกฝ่ายหรอกหรือ?!”เพล้ง!!! ป้านชาถูกปัดลงตรงกลางวงสนทนา ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งยังคว้าจอกชาขึ้นเขวี้ยงเข้าใส่สะใภ้คนโตด้วยความโกรธ “คนก่อเรื่องไม่ต้องรับโทษ ตอนนี้กลับคิดให้หลานสาวรับเคราะห์แทน ข้าบอกเลยว่าไม่มีทาง!!”เงียบกริบ เหล่าผู้อาวุโสของตระกูลต่างก็มองมาที่นาง เมิ่งเสวี่ยเหยียนใบหน้าเย็นชาลงหลายส่วน นางมองป้าสะใภ้ จากนั้นเหลือบไปมองโจวซื่อที่ดวงตาสาดประกายวาบ บิดาเองก็พลอยเบิกตาราวกับเห็นด้วยกับข้อเสนอนี้ เมิ่งจื่อจวินเงยหน้าขึ้น “ท่านย่าหากเป็นเช่นนั้นก็มิใช่แก้ปัญหาได้แล้วหรอกหรือขอรับ!”“ไร้ยางอาย!” ฮูหยินผู้เฒ่าตวาดเสียงดังลั่น “จะสังเวยหลานข้าเพราะปัญหาที่เจ้าก่อหรือ? ฝันไปเถิด หากผู้ใดกล้าแม้แต่จะคิด เช่นนั้นก็ข้ามศพข้าไปก่อน!! ให้ข้าตายเท่านั้นพวกเจ้าถึงจะสามารถรังแกนาง! ยายหนูอวี้หลานไล่พวกเขาออกไปจากเรือนข้า!”“ท่านแม่”“หุบปาก เรื่องของพวกเจ้าไปแก้ปัญหากันเอาเอง เก่งกันนักก็ไปสู้หน้าประมุขเหยียนกันเอง อย่าได้เอาหลาน

คล้อยหลังนางเดินจากไปยังได้ยินเสียงของเมิ่งจื่อจวินเอ่ยถามพี่ชายคนโต “พี่ใหญ่นางพูดจริงหรือ ท่านเคยบอกว่าจะลบชื่อของนางออกจากทำเนียบของตระกูล? แม้ต่างมารดาแต่นางก็ยังเป็นน้องสาวของพวกเรานะ! ชั่วดีอย่างไรนางก็ยังเป็นคนตระกูลเมิ่ง ท่าน...”“ข้า...”นางเร่งฝีเท้าเดินออกมาไม่ใส่ใจสักนิดว่าหลังจากนั้นทั้งสองจะสนทนากันเช่นไร ที่นี่นางมีเพียงท่านย่าเท่านั้นที่เป็นเหมือนคนในครอบครัว ก็ได้แต่หวังว่าสุขภาพของท่านย่าจะยังแข็งแรงเช่นในวันนี้ เพราะหากไม่มีท่านย่านางก็คงไม่เหลือใครอีกแล้ว...วันต่อมามีข่าวลือมาอีกระลอกตระกูลลั่วให้อย่างไรก็ไม่ล้มเลิกการแต่งงาน ลั่วหยวนเหนียงจะถูกบังคับให้ขึ้นเกี้ยวทันทีที่เหยียนจิ่นเหิงอาการบาดเจ็บหายดี เมิ่งเสวี่ยเยวียนถอนหายใจมองผู้เป็นย่า “ท่านย่าอย่าคิดมากอีกเลยเจ้าค่ะ”“พวกเรา...ไปเยี่ยมอาการประมุขเหยียนหน่อยดีหรือไม่”“เอ๋” นางเบิกตามองผู้เป็นย่า “เขาปิดจวนนี่เจ้าคะ ระยะนี้ประตูจวนไม่เปิดรับแขกเลย”“พวกเราไปดูก่อน หากประตูจวนไม่เปิดก็กลับมา อย่างน้อยก็เป็นการแสดงน้ำใจ เขาช่วยเจ้ากลับมาอย่างปลอดภัยเรื่องนี้ย่าจะต้องขอบคุณเขาด้วยตัวเองจึงจะไม่รู้สึกติดค้าง เจ้า

“เขาทำเพื่อปกป้องคนในครอบครัว เขาน่ากลัวมากก็จริงแต่ก็เข้าใจได้เจ้าค่ะ วันนั้นสภาพของน้องสาวของเขา...” นางคิดถึงเรื่องในวันนั้นแล้วรู้สึกหดหู่ขึ้นมา “ข้าถึงขั้นเคยจินตนาการว่าหากข้าหยุดนางไม่ทัน หากเขาสูญเสียน้องสาวไปอีกคน...” หญิงสาวส่ายหน้ากุมมือผู้เป็นย่า“เจ้าลองใคร่ครวญดูอีกสักครั้งดีหรือไม่ ไม่ใช่เพื่อคนตระกูลเมิ่ง ไม่ใช่เพื่อแก้ปัญหาให้พี่ชายกับบิดาเจ้า แต่เพื่อตัวเจ้าเอง เหยียนจิ่นเหิงผู้นี้ที่จริงแล้วนับว่าเป็นบุรุษที่ดีคนหนึ่ง เขาปกป้องคนในครอบครัวดีถึงเพียงนั้นแต่งให้เขาเจ้าเองก็จะได้รับการปกป้องเฉกเช่นเดียวกัน”“ท่านย่า...”“ลองเอากลับไปคิดดู ย่าไม่ได้บังคับ ไม่ใช่ตอนนี้ที่เรื่องยังคุกรุ่น ให้พวกเขาไปจัดการกันเอง หลังจากเรื่องจบลงค่อยดูว่าเขาเป็นคนอย่างไร ดีหรือไม่”นางถอนหายใจผู้เป็นย่าจึงยิ้มเอ่ยถาม “เจ้า...เคยคิดหรือไม่ว่าจะแต่งให้บุรุษเช่นไร”“แต่งให้...บุรุษที่รักข้าสุดจิตสุดใจ มีข้าแล้วไม่คิดจะมีคนอื่น ข้าไม่ได้ต้องการการปกป้องทะนุถนอมเพราะข้าดูแลตัวเองได้ หรือบางครั้งข้าก็สามารถปกป้องดูแลเขาได้เช่นกัน” นางยิ้ม “ข้าไม่ละโมบนักสิ่งที่ข้าอยากได้ไม่ได้มากมายอะไร ทรัพย์ส