กลลวงวิวาห์รัก

กลลวงวิวาห์รัก

last updateLast Updated : 2026-04-06
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
10
1 rating. 1 review
33Chapters
2.4Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พี่ชายของนางแย่งคู่หมายผู้อื่น บัดนี้คนในตระกูลหมายใช้นางเป็นตัวแทนเพื่อลดความขัดแย้ง ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่านี่เป็นกับดักของเขา แผนการทั้งหมดนี้ก็เพื่อให้นางค่อยๆ เดินเข้าไปติดกับ เมิ่งเสวี่ยเยวียน คุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง เพราะเป็นบุตรสาวจึงไม่ได้รับความสำคัญเท่ากับพี่ชายทั้งสี่คน กระทั่งวันหนึ่งคนในตระกูลเห็นความสำคัญขึ้นมา เพราะพี่ชายไม่เพียงพาคู่หมายของผู้อื่นหนีตามกันไป แต่ยังนำสินสอดที่เป็นของตกทอดของอีกฝ่ายไปขายอีกด้วย!!! นางเป็นคุณหนูตระกูลเมิ่งคนเดียวที่ปักปิ่นแล้ว อีกทั้งไม่มีคุณหนูตระกูลเมิ่งคนใด อยากแต่งให้กับบุรุษที่สองมือเคยเปื้อนเลือด!!!

View More

Chapter 1

บทที่ 1.1

「他の男の種を貰ってこい、和葉」

その朝、九条魁(くじょう かい)の放った言葉は、まるで重い鉄槌のように浅野和葉(あさの かずは)の胸を打ち砕いた。妻でありながら手つかずの彼女は、あまりの衝撃に目を見開いた。

自分の夫が、これほど平然と「他の男の子供を身籠れ」と言い放つなど、一体どうしてあり得るだろうか。

「あ、あなた……本気で言ってるの?」

和葉は信じられない思いで、喉を詰まらせながら呟いた。

「冗談よね?どうして私が他の男の子供を……?」

魁は苛立たしげに深いため息をついた。

「もううんざりなんだよ!母さんが跡継ぎのことで何度もせっついてくる。そんなプレッシャーにはもう吐き気がする。いつ妊娠するんだとしつこく聞いてくるんだ」

和葉は苦しげに唾を飲み込んだ。

「それなら……どうしてあなたじゃダメなの?私には夫がいるのに、なぜ他の男の人と?」

「お前と?冗談じゃない!お前なんかのために、俺の夜を無駄にするもんか!」

魁のその言葉は、和葉の心を無残に切り裂いた。彼女は口を開けたが、言葉は何も出てこなかった。

「できれば身元のしっかりした男を探せ。無理なら、俺が手配してやる」

魁の声は冷酷で、一切の反論を許さない響きがあった。

「これは決定事項だ。交渉の余地はない」

和葉の胸は、内側から激しく締め付けられるように痛んだ。両手は体の横で固く握りしめられ、指の関節が白く変色していた。

抗議しようと口を開きかけた彼女を遮るように、魁の声が先に飛んできた。

「いいから妊娠しろ、手段は問わない!ただでさえお前と結婚したせいで兄貴たちの前で肩身が狭いってのに、その上、跡継ぎすら作れずに俺に恥をかかせ続けるつもりか?」

魁は胸の前で腕を組み、冷え切った威圧的な視線を向けた。

「だから、言う通りにしろ。さもなければ、お前の祖父の治療費の援助を打ち切るぞ!」

和葉は弾かれたように首を振った。そんな脅しを受け入れるわけにはいかなかった。

「やめて、あなた!おじいちゃんにそんなことしないで、お願い!おじいちゃんが治るまで、莫大な入院費が必要なのよ」

魁は重い息を吐いたが、そこに躊躇いは微塵もなかった。

「なら、今日中に決めろ。祖父の治療費を打ち切られたくなければな」

従うか、否か。和葉にとって、これほど残酷な選択はない。しかも、それは祖父の命に直結しているのだ。

二人の結婚生活はまだ一年しか経っていない。そしてこの一年で、和葉は夫が自分を少しも愛していないという事実を思い知らされた。

政略結婚。そう、魁は祖父の遺言のせいで、仕方なく彼女と結婚したのだ。彼の祖父がかつて和葉の祖父と大親友であり、お互いの孫を結婚させることを約束していたからだ。

こんなことになると最初から分かっていれば、和葉は絶対に魁とは結婚しなかった。この一年、彼女は夫を愛そうと必死に努力してきたというのに。

だが、この男は彼女の歩み寄りに微塵も応えようとはしなかった。

「どうなんだ?」

魁は片眉を上げ、和葉の決断を急かした。

和葉は重苦しく唾を飲み込んだ。

「私……もう少し、考えさせて……」

魁の視線は冷ややかなままだった。

「いいだろう。三日だけ待ってやる」

そう言い残し、彼は寝室を出て行った。

和葉は部屋の中央で立ち尽くしていた。残酷な現実を突きつけられ、足から力が抜け落ちそうだった。

愛情がないだけでなく、夫の要求はあまりにも異常だった。

和葉は震える息を小さく吐き出した。

「身元のしっかりした男の人なんて、どうやって探せばいいの?しかも……その子は九条家の跡継ぎになるのに……」

途方に暮れたように呟いた。

ふと壁時計に目をやった和葉はハッとした。すでに朝の6時半、もうすぐ朝食の時間だ。

「いけない!」

パニックになり、和葉は慌てて部屋を飛び出し、小走りでキッチンへと向かった。

義母、義兄夫婦たち、そしてその子供たち。九条家の朝食の準備という、彼女の毎日の過酷な日課が待っている。

九条家は、家父長制の伝統を厳格に重んじる大財閥だ。全員が一つ屋根の下で暮らしている。義母、息子、嫁――目に見えない厳格なヒエラルキーが、常に重苦しい圧迫感として家の中に立ち込めていた。

そして、他の二人の義姉のように外で働いていない末っ子の嫁である和葉は、必然的にこの家の家事の全権を担わされていた。料理、掃除、すべてを完璧にこなすこと。

もちろん一人ではない。手伝ってくれるメイドたちもいる。これほど豪華で広い屋敷でも、メイドがいれば管理自体は難しくない。

しかし、一切のミスを許されず、すべてを完璧に行うよう求められる和葉にとっては、決して生易しいものではなかった。

無数にある部屋、そのどの角を曲がっても完璧さを要求されるのだ。

約三十分後、和葉は二人のメイドと共に、ようやく朝食の準備を終えた。ここからは、義母と夫に給仕をするのが和葉の役目だ。

「お義母様、緑茶をお持ちしました」

和葉は温かいお茶を義母の前に差し出した。

「ご苦労様」

清華は視線すら向けずに冷たく言い放った。

次に和葉は夫に給仕をする番だった。しかし、彼女が魁のためにトーストを置こうとすると、彼はすぐさま自分の皿を引き寄せた。

「自分でやる。お前はさっさと座れ」

彼は冷淡な口調で言った。

和葉は力なく微笑み、夫の左側の席に腰を下ろした。

彼女の手が自分のトーストに伸びようとしたその時、義母の鋭い声がダイニングの静寂を切り裂いた。

「一年。和葉が九条家に嫁いできてから、丸一年が経つわね」

清華は顔を向け、その射抜くような視線を和葉へと向けた。

「それなのに、あなたはいまだに身籠る気配すらない」

伸ばしかけて宙で止まっていた和葉の手が、力なく膝の上へと戻された。

彼女はうつむき、拳を固く握りしめた。誰のことも見られなかった。特に義母のことは。

ダイニングテーブルの両側から、義姉たちの嘲笑うような視線が突き刺さるのを感じ、胸が締め付けられた。

惨めだった。当然だ。夫の家族は、由緒ある名門一族なのだ。

義母の九条清華(くじょう せいか)とその亡き夫の九条源造(くじょう げんぞう)、彼らは若い頃、国内外で事業を展開し、製造業、ホテル、病院など、多くの子会社を束ねる。

その莫大な富は、三人の息子たちに引き継がれている。長男の九条怜司(くじょう れいじ)、次男の九条宗佑(くじょう そうすけ)、そして末っ子の魁。

「腕のいい産婦人科の予約を取っておいたわ」

清華はそう続け、左側に座る魁の前に名刺を押し出し、和葉に渡すよう顎で促した。

魁は億劫そうにそれを受け取り、そのまま妻へと差し出した。その動作には、微塵の関心も思いやりもなかった。

そして清華が冷酷に付け加えた。

「言い訳は聞かないわ!すぐに診てもらいなさい」

「お義母様、もしかして和葉さんは不妊症なんじゃありませんこと?」

長男怜司の妻である西園寺絵里香(さいおんじ えりか)が口を挟み、食卓の全員の視線が彼女に集まった。夫である怜司自身は、彼女を冷ややかに一瞥しただけだった。

「あり得ますわね、お義姉様。本当は自分が妊娠できない体だと分かっていながら、離縁されないために、お義母様や魁さんには黙っていたんじゃないかしら!」

次男宗佑の妻である霧島麗奈(きりしま れいな)も、面白がるように言葉を重ねた。

二人の義姉は、天と地ほどもある身分格差を理由に、常に和葉を見下し、蔑んでいた。

絵里香は、A国の名門大学でデザインの修士号を取得している。それだけでなく、大実業家の令嬢であり、現在は自身で大きなブティックを経営していた。

そして次男の妻、麗奈は法学の修士号を持ち、現在は弁護士として働いており、国内最大の法律事務所のオーナーの令嬢でもあった。

対する和葉はただ、偶然この一族の嫁候補になる幸運に恵まれただけの、しがない女だった。彼女の祖父が、清華の父親であり魁の祖父でもある人物の古い友人だったという、ただそれだけの理由だった。

彼らの結婚は、約一年前に二人が正式に結婚する直前に亡くなった、先代の遺言によるものだった。

「不妊症」という言葉は、和葉の心に突き刺さった。その理不尽な言いがかりは、魁に一度も抱かれたことのない彼女の脆い自尊心を深く傷つけた。

和葉は自分の顔から血の気が引いていくのを感じた。縋るように隣の魁を見たが、彼は退屈そうな表情で自分の皿を見つめているだけだった。まるで、聞き飽きた雑音でも耳にしているかのように。

いつものことだ。魁が母親や家族の前で彼女を庇うことなどあり得ない。何も言わず、和葉が家族の前で罵倒され、侮辱されるのをただ黙って見ているのだ。

和葉は顔を上げ、震える瞳で義母を見つめた。

「お義母様、私は……私の体は、どこも悪くありません」

彼女は震える声で、必死に自分を守ろうとした。

ダンッ!

清華が手に持っていたジャムナイフの柄でテーブルを強く叩きつけた。食卓の誰もがビクッと肩を揺らしたが、清華の視線は氷のように冷酷だった。

「『悪くない』なんて言葉は通用しないのよ、和葉!私の言う通りにしなさい。そして検査結果を提出すること。私がこの目で確かめるのよ!」

「母さんの言う通りにしろよ、和葉」

長い沈黙を破り、ようやく魁が口を開いた。しかしそれは妻を庇うためではなく、一緒になって彼女を追い詰めるための言葉だった。

和葉は重苦しく唾を飲み込んだ。守ってくれるはずの夫が、むしろ自分をさらに追い詰めたことで、先ほどから赤くなっていた彼女の瞳から限界を迎えた涙が零れ落ちそうになった。

「それに」

魁は冷淡に言葉を続けた。

「どうせ問題があるのはお前の方だ。医者に診てもらって、妊娠できる体かどうかハッキリさせた方がいいだろ」

膝の上に置かれた和葉の手は、屈辱と悲しみを抑えきれずに小刻みに震え始めていた。指の関節が真っ白になるほど、強く、強く手を握りしめた。

自分の夫が、家族全員が揃う食卓で、どうしてこんな残酷なことが言えるのだろうか?

「よく聞きなさい」

清華が再び口を開き、その声には絶対的な権力者の響きがあった。

「今から三ヶ月の猶予を与えるわ。その間に必ず身籠りなさい」

その言葉の端々が重く和葉を圧迫し、彼女は息をすることすら苦しかった。しかし清華の追撃は止まらなかった。

「もしできなければ、私から魁に離縁を命じる」

清華の声は容赦なく、鋭い刃のように和葉の胸を突き刺した。

「そうしたら、あのボロボロの実家に帰って、病気のお祖父さんの看病でもして残りの人生を過ごすことね」

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters

reviews

Ketchup_Syrup
Ketchup_Syrup
พระเอก : ทุกอย่างเป็นไปตามแผน ปล. ข่าวสามารถเปลี่ยนเรื่องจริง จากแนว action ให้เป็นแนว romantic ได้ 555
2026-06-28 22:04:33
0
0
33 Chapters
บทที่ 1.1
รถม้าหรูหราคันหนึ่งกำลังแล่นขึ้นเขาตรงไปยังอารามนางชีเมืองหวงฝู่ สตรีที่เพิ่งเลิกม่านรถม้าขึ้นมองออกไปยังด้านนอก แท้ที่จริงก็คือคุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง บุตรสาวนายท่านเมิ่งแห่งร้านแพรพรรณอันดับหนึ่งเมืองหวงฝู่ คหบดีที่ทั้งร่ำรวยและมีชื่อเสียง...เมิ่งเสวี่ยเยวียน นามรองอวี้หลาน นางเพิ่งปักปิ่นและกำลังจะขึ้นเขาไปเยี่ยมมารดาซึ่งบวชชีอยู่ที่อารามดังกล่าว หากกล่าวถึงเรื่องราวในอดีตของเมิ่งเสวี่ยเยวียน ก็ต้องย้อนไปตอนที่นางยังไม่ถือกำเนิด บิดามารดาแต่งงานกันก็เพราะการสนับสนุนของผู้อาวุโสสองตระกูล แม้ไม่มีความรักทว่าทั้งสองก็ให้เกียรติกันเป็นอย่างดี สองปีของการแต่งงาน เมิ่งสวี่และอวี้หรู อยู่ร่วมกันอย่างราบรื่นแต่กลับไม่มีทายาท ตระกูลเมิ่งร้อนใจเพราะเกรงว่าจะไม่มีผู้รับช่วงดูแลกิจการ ครานั้นแม้นายท่านเมิ่งมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวไม่รับอนุ แต่เขาจนใจที่อวี้หรูไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์ ดังนั้นจึงเสนอให้บุตรชายรับอนุเพื่อให้กำเนิดทายาทผู้ใดจะรู้...ต่อมาเมิ่งสวี่กลับหลงใหลในตัวอนุคนงามยิ่งกว่าสิ่งใด ที่สำคัญไปกว่านั้นโจวอี๋เหนียงก็ยังให้กำเนิดบุตรชายถึงสองคน นำความปลาบปลื้มมาให้นายท่านตระกูลเมิ่งเป็
Read more
บทที่ 1.2
เรื่องน่าขบขันเช่นนี้ถูกชาวบ้านกล่าวถึงอยู่เกือบสิบวัน ผู้เป็นพี่ชายหมายแย่งสินเดิมของน้องสาว อีกทั้งยังเป็นน้องสาวต่างมารดา เรื่องขบขันของตระกูลเมิ่งถูกขุดขึ้นมากล่าวถึงอย่างสนุกปากไม่พอยังกล่าวว่าเมิ่งสวี่ทำให้ฮูหยินเอกของตนขุ่นเคืองจนหนีไปบวชชี อีกทั้งบุตรชายที่เขายกขึ้นเป็นว่าที่ผู้นำตระกูล แท้ที่จริงกลับเป็นบุตรชายที่เคยได้ชื่อว่าเป็นบุตรที่เกิดจากอนุ!!ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลเมิ่งโกรธจนเป็นลมหมดสติ หลังได้สติก็ให้แม่นมหยางตรวจสอบบัญชีสินเดิม ตรวจทานจนมั่นใจว่ามีโฉนดร้านขายข้าวสารหายไปจริง!! วุ่นวายกันยกหนึ่งจึงสามารถตามกลับคืนมาได้ กระทั่งพบว่าคนที่ขโมยไปก็คือเมิ่งสวี่ บิดาของนางนั่นเอง...รถม้ายังไม่ทันได้จอดลงเด็กหญิงคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาบอก มารดาของนางขอให้นางกลับไป เรื่องภายนอกนางไม่ได้อยากรับรู้ อีกทั้งตอนนี้เมิ่งเสวี่ยเยวียนก็นับว่าเติบโตจนปักปิ่นแล้ว ไม่อาจค้างแรมอยู่ข้างนอกนานๆ ไม่อาจรั้งอยู่นอกจวนเกินยามโหย่ว[1] ยิ่งไม่สมควรที่จะไปๆ มาๆ อารามนางชีดังนั้น...นอกจากปิ่นหยกเรียบๆ อันหนึ่งที่มารดาฝากเอาไว้ให้ หญิงสาวก็ไม่ได้พบมารดา ยิ่งไม่อาจอยู่ค้างกับมารดาเช่นที่เคยทำก่อนหน้าน
Read more
บทที่ 1.3
“ตระกูลเหยียน??” กล่าวถึงตระกูลเหยียนเมิ่งเสวี่ยเยวียนกลับนึกถึงเรื่องราวหนหลังในอดีต ใบหน้าหล่อเหลาทว่าดุดันน่ากลัว ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสุขุมลึกล้ำ กลิ่นอายบนตัวเขาให้ความรู้สึกเย็นเยียบพานให้ผู้คนหวาดหวั่น ใบหน้าเปื้อนเลือด สองมือกุมกระบี่ กลิ่นอายของความตายคุกรุ่น ทว่าเบื้องหลังกลับทำเพื่อปกป้องคนในครอบครัว...เหยียนจิ่นเหิงหม่าไห่จูเบิกตาพูดด้วยความตื่นเต้น “คุณหนูท่านเคยได้ยินเรื่องการหมั้นหมายระหว่างตระกูลเหยียนและตระกูลลั่วหรือไม่เจ้าคะ”“เคยได้ยินมาบ้าง ตระกูลลั่วมีร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ที่ถนนตงผิง ว่ากันว่าเป็นสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่คุณหนูลั่วยังอยู่ในครรภ์มารดา” เรื่องนี้เกรงว่าคนทั้งเมืองหวงฝู่คงล่วงรู้กันดีอยู่แล้ว นางเองก็เคยได้ยินท่านย่ากล่าวถึงหลายครั้ง“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่านายท่านตระกูลลั่วกับนายท่านตระกูลเหยียนเคยเป็นสหายที่ร่ำเรียนมาด้วยกันที่สำนักศึกษาหลวง” หม่าไห่จู่มองซ้ายขวาราวกับเกรงว่าจะมีคนผ่านมาได้ยิน “แต่ว่า...ข้ากลับแอบได้ยินมาว่าคุณหนูลั่วมิได้มีใจอยากแต่งเข้าตระกูลเหยียนเจ้าค่ะ”เมิ่งเสวี่ยเยวียนเลิกคิ้ว“จริงๆ นะเจ้าคะ ตรงกันข้ามเลยข้าเคยเห็นคุณ
Read more
บทที่ 1.4
หญิงสาวสบถมองคนตระกูลเมิ่งที่ให้ความช่วยเหลือในการปิดบังการหลบหนีครั้งนี้ กระทั่งอีกฟากหนึ่งของแม่น้ำเห็นขบวนคนเดินทางที่แต่งกายรัดกุมปราดเปรียว นาง...เพ่งสายตามองบุรุษชุดสีดำนิ่งเหยียนจิ่นเหิง!!! เขาถึงกับมาด้วยตัวเอง“ท่านบอกข้ามาให้หมด พี่รองทำอะไรลงไปกันแน่!!”เหล่าจางกลืนน้ำลายมองเหยียนจิ่นเหิงที่อยู่อีกฟากของแม่น้ำ “เขาเดาถูกได้อย่างไรว่าคุณชายรองจะลงเรือและไปทางรถม้า?!”“มันใช่เวลาจะมาพูดเรื่องนี้หรือไร!” หญิงสาวตวาด “เรื่องอำพันแดงสองพันปีนั่นมีใครล่วงรู้บ้าง”“คุณหนูห้าเหตุใดท่านเองก็รู้...” เขากลืนน้ำลาย “คือ...คุณหนูลั่วขอรับ นางบอกว่าการเดินทางมีค่าใช้จ่าย ข้าน้อยสาบานได้ว่าคุณชายไม่รู้มาก่อนว่านั่นเป็นสินสอดอย่างแน่นอน มารู้หลังจากจำนำไปแล้ว...” เขาเสียงแผ่วลง“นั่นเป็นของตกทอดจากบรรพบุรุษ! ตระกูลลั่วมิได้มั่งคั่งถึงเพียงนั้นจะมีของที่มีมูลค่ามากกว่าหมื่นตำลึงได้อย่างไร!!” นางกล่าว “ของมีค่าเช่นนั้นไม่สืบที่มาให้ชัดเจนก็นำไปจำนำอย่างโง่งม สิ้นคิดที่สุด!” นางเดินไปมาพยายามใช้ความคิด นึกถึงเรื่องครั้งก่อนที่เหยียนจิ่นเหิงลงมือสังหารคนอย่างเหี้ยมโหด นางหันไปบอกคนของพี่ชายคน
Read more
บทที่ 1.5
ม้าสีขาวส่งเสียงร้องชูขาหน้าขึ้นด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก มันสะบัดไปมาอย่างแรงจนหญิงสาวเกือบจะตกหลายครั้ง เมื่อไม่อาจบังคับม้านางจึงโดนตามจนทัน เห็นโจรป่าคนหนึ่งส่งเสียงหัวเราะและหันไปตะโกนหยาบโลนกับสหาย นางหัวใจหล่นวูบหวาดหวั่นขึ้นมาในทันที ทว่ายังไม่ทันที่โจรคนนั้นจะเอื้อมมือมาจนถึงตัวนาง ม้าอีกตัวกลับไม่รู้ว่าพุ่งเข้ามาจากทิศทางใด ชนจนโจรป่ากระเด็นตกลงไปล้มกลิ้งบนพื้น“เหยียนจิ่นเหิง?!” นางพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เวลานี้“ส่งมือมา!!” เขาตะโกนบอกนาง เมิ่งเสวี่ยเยวียนยื่นมือไปหาเขา ถูกเขากระชากตัวลอยขึ้นจากหลังม้า ร่างอรชรกระแทกเขากับอกกว้าง ถูกชายหนุ่มรวบเอาไว้บนหลังม้าพาควบม้าหนีออกมาจากจุดนั้นนางควรโล่งใจกระทั่งมองเห็นว่าด้านหลังยังมีโจรป่าอีกสองคนควบม้าตามหลังมา!“จับให้แน่น!” ชายหนุ่มตะโกนบอกนางหญิงสาวสอดสองแขนกอดรวบแผ่นหลังของชายหนุ่ม นางนั่งซ้อนอยู่ข้างหน้าเขาจึงยากที่จะให้เขาบังคับม้าได้อย่างสะดวก ในเวลาเช่นนี้ไม่ได้คำนึงถึงการเว้นระยะห่างหรือความเหมาะสมทั้งสิ้น เพราะนางกลัวจนห่วงเพียงชีวิตและการเอาตัวรอด แขนทั้งสองข้างกอดเ
Read more
บทที่ 2.1
เหยียนจิ่นเหิงแจ้งทางการ ท่านเจ้าเมืองขอให้น้องสาวของเขาพาไปยังจุดซ่องสุมของกลุ่มโจร ผู้บงการถูกจับได้พร้อมของกลางซึ่งก็คือทรัพย์สินที่เขานำไปใช้ไถ่ตัวคน ชั่วขณะที่ความแค้นสุมอก ความเกลียดชังปะทุ เขาเงื้อกระบี่ขึ้นหมายสังหารน้าของตัวเอง เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่ปราดเข้ามาคว้าข้อมือของเขา‘หากท่านสังหารเขาตอนนี้ ท่านจะกลายเป็นฆาตกรนะ! น้องสาว น้องชาย คนตระกูลเหยียนของท่านต่อไปเล่าจะเป็นอย่างไร! พวกเขาจะอยู่ต่ออย่างไร!’เขาก้มลงมองเด็กสาวคนหนึ่งที่ยังไม่ปักปิ่น ไม่คุ้นหน้าเลยสักนิด นางเงยหน้าขึ้นมองเขา พยายามหยุดกระบี่ของเขาเอาไว้ ‘ปล่อยมือเถิด ท่านยังมีน้องสาวน้องชายให้ต้องปกป้อง ส่งตัวเขาให้ทางการ ให้เขารับโทษตามที่ท่านเจ้าเมืองตัดสิน ให้กฎหมายลงโทษเขา...ดีหรือไม่’ไม่รู้เพราะอะไรคำพูดของนางดึงเขากลับมาได้ เขาหันไปมองน้องสาวของตัวเองที่ร้องไห้ดวงตาแดงก่ำ แม้เดินไม่ได้แต่ก็ยังกล้าหาญที่จะพาท่านเจ้าเมืองมาชี้จุดซ่องสุมกำลังโจรที่ทั้งลึกลับและเส้นทางคดเคี้ยวเหยียนจิ่นเหิงปล่อยกระบี่ในมือจากนั้นเดินเข้าไปหาน้องสาว อุ้มนางขึ้นจากนั้นพานางกลับเข้าเมือง เขานึกขึ้นได้ตอนอย
Read more
บทที่ 2.2
ก้มลงมองคนที่หมดสติไปในอ้อมแขน เขาถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง มองไปรอบๆ จากนั้นก็ตัดสินใจแบกนางขึ้นหลัง โจรกลุ่มนี้เป็นโจรภูเขาจริงๆ ที่ไม่ใช่โจรปลอมตัวมาเหมือนครั้งที่บิดามารดาของเขาโดนดักปล้น ดังนั้นเขาไม่อาจรอช้าและย่ามใจพักเหนื่อยอยู่ตรงนี้ในความมืดเขาเดินเท้าโดยแบกหญิงสาวที่หมดสติบนหลัง เท้าก้าวเดินสองตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียง กระทั่งไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ถนนที่เลียบไปตามแม่น้ำ หากโจรกลุ่มนั้นข้ามฝั่งมาก็ต้องเริ่มค้นหาจากริมถนนก่อน หากเจอตัวเขาในสภาพนี้เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถพาหญิงสาวหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัยชายหนุ่มตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในป่า ขึ้นที่สูงเพื่อให้มองเห็นความเคลื่อนไหวโดยง่าย หากโจรกลุ่มนั้นมาเพื่อตามล่าอย่างน้อยเขาก็จะมองเห็นคบเพลิงเป็นอย่างแรก นี่เป็นความได้เปรียบของการหลบเร้นในความมืด...ชะง่อนผา...แม้ไม่อบอุ่นแต่ก็ปลอดภัย ที่สูงเช่นนี้กันลมได้ก็นับว่าดีมากแล้ว เขาวางหญิงสาวลงโชคดีที่นางได้สติแล้ว “คุณหนูเมิ่ง...เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” สองมือของเขาประคองแก้มเย็นเยียบของนาง อุ้งมือวางแนบส่งความอบอุ่นให้นางเล็กน้อย“ประมุข...เหยียน?” นางส
Read more
บทที่ 2.3
“ยังไม่มีโอกาสได้กล่าวขอบคุณ” เขาเอ่ย “ขอบใจเจ้ามาก...เรื่องครั้งนั้น หากไม่ได้เจ้าข้าคงทำอะไรโง่งมจริงๆ”“ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ช่วยท่านได้ก็ดีแล้ว ข้าเข้าใจว่าตอนนั้นท่านทั้งโกรธและร้อนใจ ที่สำคัญคือท่านสามารถยับยั้งชั่งใจได้ต่างหาก”เขาถอนหายใจ “เรื่องวันนี้อันตรายมาก เหตุใดออกมาด้วยตัวเอง”“เกรงว่ากว่าจะบอกกล่าวก็คงตามไม่ทันแล้ว”เขาหัวเราะ “ที่บอกว่าตามไม่ทัน ตามพี่ชายของเจ้า หรือข้า?”นางเงียบก็เท่ากับยอมรับ เขาถอนหายใจออกมา “ข้ามีบทเรียนมาแล้วคราหนึ่ง หลังจากนั้นก็มิได้ใช้อารมณ์นำพาการกระทำอีก มิใช่ทุกครั้งข้าจะมีเจ้าคอยห้ามปรามเตือนสติ จริงหรือไม่”เขาหัวเราะอย่างเห็นขันทว่านางกลับถอนหายใจออกมา “ข้ารู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นพี่รองผิดต่อท่านและตระกูลเหยียน เรื่องนี้ตระกูลเมิ่งต้องมีคำตอบให้ท่านอย่างแน่นอน ข้า...”“คุณหนูเมิ่งเรื่องนี้ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แม้เจ้าจะรู้สึกผิดต่อข้า ทว่าก็เป็นเพียงความรู้สึกที่คิดแทนผู้อื่น ต้นเรื่องรู้สึกอย่างไร สำนึกผิดหรือไม่เจ้าเองก็ไม่แน่ใจ ดังนั้นอย่าได้แบกรับความผิดที่เจ้าไม่ได้เป็นคนก่อ ข้าไม่โทษผู้ใดนอกจากตัวต้นเรื่อง เอาละเจ้าพักผ่อนได้แล้ว ข
Read more
บทที่ 2.4
รถม้าตระกูลเมิ่งตามรถม้าของเขามาทว่าก็แยกไปอีกทางเพราะจวนอยู่คนละฝั่งของเมืองหวงฝู่ “นายท่าน ข้าน้อยแจ้งใต้เท้าหวังแล้วว่ากลุ่มโจรเหล่านั้นอาจจะซุกซ่อนอยู่บนเขา เกรงว่าสองสามวันนี้คงมีคำตอบ”“อืม หากใต้เท้าหวังต้องการชี้จุดเจ้าก็ไปได้เลย”“ขอรับ”“ยังมี...เรื่องตระกูลลั่วกับจวนตระกูลเมิ่ง หากมีคนมาที่จวนช่วงนี้ให้แจ้งไปว่าข้าไม่สะดวกรับแขก เชิญท่านหมอเฝิงมาด้วย”“ขอรับ”ก้มลงมองแขนของตัวเองตอนนี้นอกจากเป็นไข้ก็นับว่าเขาดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่...หากจะให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ บาดแผลนี้เกรงว่าต้องเก็บเอาไว้อีกสักสองสามวันทันทีที่กลับถึงจวนน้องสาวและน้องชายของเขาก็รออยู่แล้ว ใบหน้าซีดขาวของเหยียนหร่วนซี สายตาห่วงกังวลของเหยียนอวี่คุน “พี่ใหญ่ไม่เป็นไร” เขายิ้มแต่สีหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ทำให้ทั้งสองเป็นกังวลยิ่งกว่าเดิม “เอาละๆ ท่านหมอกำลังมา พี่ใหญ่เข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนจะเล่าให้พวกเจ้าฟังอย่างละเอียด”ชายหนุ่มตระหนักดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมิใช่เรื่องเล็กๆ เลยจริงๆ ตระกูลเหยียนในเวลานี้เป็นถึงคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองหวงฝู่ ตระกูลลั่วเองก็เป็นสหายที่คบหากันมาตั้งแต่บิดามารดา ความส
Read more
บทที่ 2.5
“ข้าเพียงนึกถึงเรื่องครานั้น...” น้อยครั้งที่น้องสาวจะพูดถึงเรื่องในอดีตเขามองน้องสาวเงียบๆ รอฟังสิ่งที่อีกฝ่ายจะพูดออกมา “ตอนนั้นข้าตกม้าจนบาดเจ็บ ข้ารู้แน่ๆ แล้วว่าจะกลายเป็นคนพิการไร้ประโยชน์...”“ไม่อนุญาตให้กล่าวเช่นนั้น” เขาขมวดคิ้วทว่าน้องสาวกลับยิ้มออกมา“ก็ได้ๆ ข้าไม่พูด ข้าได้รับบาดเจ็บขยับไม่ได้ แถมยังโดนโจรผู้นั้นพาขึ้นหลังม้าเป็นตัวประกันเพื่อหลบหนี บนถนนผู้คนมากมายไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วยเหลือ”เห็นร่องรอยความหวาดหวั่นที่ยังคงหลงเหลือของนาง ชายหนุ่มได้แต่กัดฟันสะกดความโกรธที่มากับความรู้สึกผิด“วันนั้นคุณหนูเมิ่งกลับเป็นคนตะโกนให้คนช่วยกันขว้างปาสิ่งของ โจรผู้นั้นในที่สุดก็ตกลงจากหลังม้าพร้อมข้า หากไม่ใช่เพราะนางท่านคงตามไม่ทัน” เหยียนหร่วนซีสองตาแดงก่ำ “พี่ใหญ่วันนั้นข้าเห็นท่าน... ข้า...” นางสะอื้น“ไม่ต้องพูดแล้ว ไม่เป็นไรแล้ว” เขาปลอบน้องสาวนางส่ายหน้า “นางเป็นคนดี ดีมากๆ ตอนนั้นข้าไม่ยากทำตัวเป็นภาระของท่านจึงคิดสั้น นางปราดเข้ามาคว้ามีดสั้นของข้า บอกข้าว่าให้ข้าอยู่เพื่อท่าน...”นี่เป็นครั้งแรกที่เขาตกตะลึงจนพูดไม่ออก เขารู้ว่าการที่น้องสาวบาดเจ็บครานั้น อีกฝ่า
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status