Alle Kapitel von กลลวงวิวาห์รัก: Kapitel 1 – Kapitel 10

รถม้าหรูหราคันหนึ่งกำลังแล่นขึ้นเขาตรงไปยังอารามนางชีเมืองหวงฝู่ สตรีที่เพิ่งเลิกม่านรถม้าขึ้นมองออกไปยังด้านนอก แท้ที่จริงก็คือคุณหนูห้าตระกูลเมิ่ง บุตรสาวนายท่านเมิ่งแห่งร้านแพรพรรณอันดับหนึ่งเมืองหวงฝู่ คหบดีที่ทั้งร่ำรวยและมีชื่อเสียง...เมิ่งเสวี่ยเยวียน นามรองอวี้หลาน นางเพิ่งปักปิ่นและกำลังจะขึ้นเขาไปเยี่ยมมารดาซึ่งบวชชีอยู่ที่อารามดังกล่าว หากกล่าวถึงเรื่องราวในอดีตของเมิ่งเสวี่ยเยวียน ก็ต้องย้อนไปตอนที่นางยังไม่ถือกำเนิด บิดามารดาแต่งงานกันก็เพราะการสนับสนุนของผู้อาวุโสสองตระกูล แม้ไม่มีความรักทว่าทั้งสองก็ให้เกียรติกันเป็นอย่างดี สองปีของการแต่งงาน เมิ่งสวี่และอวี้หรู อยู่ร่วมกันอย่างราบรื่นแต่กลับไม่มีทายาท ตระกูลเมิ่งร้อนใจเพราะเกรงว่าจะไม่มีผู้รับช่วงดูแลกิจการ ครานั้นแม้นายท่านเมิ่งมีฮูหยินเอกเพียงคนเดียวไม่รับอนุ แต่เขาจนใจที่อวี้หรูไม่มีวี่แววจะตั้งครรภ์ ดังนั้นจึงเสนอให้บุตรชายรับอนุเพื่อให้กำเนิดทายาทผู้ใดจะรู้...ต่อมาเมิ่งสวี่กลับหลงใหลในตัวอนุคนงามยิ่งกว่าสิ่งใด ที่สำคัญไปกว่านั้นโจวอี๋เหนียงก็ยังให้กำเนิดบุตรชายถึงสองคน นำความปลาบปลื้มมาให้นายท่านตระกูลเมิ่งเป็

“ตระกูลเหยียน??” กล่าวถึงตระกูลเหยียนเมิ่งเสวี่ยเยวียนกลับนึกถึงเรื่องราวหนหลังในอดีต ใบหน้าหล่อเหลาทว่าดุดันน่ากลัว ชายหนุ่มผู้มีดวงตาสุขุมลึกล้ำ กลิ่นอายบนตัวเขาให้ความรู้สึกเย็นเยียบพานให้ผู้คนหวาดหวั่น ใบหน้าเปื้อนเลือด สองมือกุมกระบี่ กลิ่นอายของความตายคุกรุ่น ทว่าเบื้องหลังกลับทำเพื่อปกป้องคนในครอบครัว...เหยียนจิ่นเหิงหม่าไห่จูเบิกตาพูดด้วยความตื่นเต้น “คุณหนูท่านเคยได้ยินเรื่องการหมั้นหมายระหว่างตระกูลเหยียนและตระกูลลั่วหรือไม่เจ้าคะ”“เคยได้ยินมาบ้าง ตระกูลลั่วมีร้านขายข้าวสารขนาดใหญ่ที่ถนนตงผิง ว่ากันว่าเป็นสัญญาหมั้นหมายตั้งแต่คุณหนูลั่วยังอยู่ในครรภ์มารดา” เรื่องนี้เกรงว่าคนทั้งเมืองหวงฝู่คงล่วงรู้กันดีอยู่แล้ว นางเองก็เคยได้ยินท่านย่ากล่าวถึงหลายครั้ง“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเองก็เคยได้ยินมาว่านายท่านตระกูลลั่วกับนายท่านตระกูลเหยียนเคยเป็นสหายที่ร่ำเรียนมาด้วยกันที่สำนักศึกษาหลวง” หม่าไห่จู่มองซ้ายขวาราวกับเกรงว่าจะมีคนผ่านมาได้ยิน “แต่ว่า...ข้ากลับแอบได้ยินมาว่าคุณหนูลั่วมิได้มีใจอยากแต่งเข้าตระกูลเหยียนเจ้าค่ะ”เมิ่งเสวี่ยเยวียนเลิกคิ้ว“จริงๆ นะเจ้าคะ ตรงกันข้ามเลยข้าเคยเห็นคุณ

ม้าสีขาวส่งเสียงร้องชูขาหน้าขึ้นด้วยความเจ็บปวดและตื่นตระหนก มันสะบัดไปมาอย่างแรงจนหญิงสาวเกือบจะตกหลายครั้ง เมื่อไม่อาจบังคับม้านางจึงโดนตามจนทัน เห็นโจรป่าคนหนึ่งส่งเสียงหัวเราะและหันไปตะโกนหยาบโลนกับสหาย นางหัวใจหล่นวูบหวาดหวั่นขึ้นมาในทันที ทว่ายังไม่ทันที่โจรคนนั้นจะเอื้อมมือมาจนถึงตัวนาง ม้าอีกตัวกลับไม่รู้ว่าพุ่งเข้ามาจากทิศทางใด ชนจนโจรป่ากระเด็นตกลงไปล้มกลิ้งบนพื้น“เหยียนจิ่นเหิง?!” นางพึมพำกับตัวเองด้วยความตกใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ เวลานี้“ส่งมือมา!!” เขาตะโกนบอกนาง เมิ่งเสวี่ยเยวียนยื่นมือไปหาเขา ถูกเขากระชากตัวลอยขึ้นจากหลังม้า ร่างอรชรกระแทกเขากับอกกว้าง ถูกชายหนุ่มรวบเอาไว้บนหลังม้าพาควบม้าหนีออกมาจากจุดนั้นนางควรโล่งใจกระทั่งมองเห็นว่าด้านหลังยังมีโจรป่าอีกสองคนควบม้าตามหลังมา!“จับให้แน่น!” ชายหนุ่มตะโกนบอกนางหญิงสาวสอดสองแขนกอดรวบแผ่นหลังของชายหนุ่ม นางนั่งซ้อนอยู่ข้างหน้าเขาจึงยากที่จะให้เขาบังคับม้าได้อย่างสะดวก ในเวลาเช่นนี้ไม่ได้คำนึงถึงการเว้นระยะห่างหรือความเหมาะสมทั้งสิ้น เพราะนางกลัวจนห่วงเพียงชีวิตและการเอาตัวรอด แขนทั้งสองข้างกอดเ

ก้มลงมองคนที่หมดสติไปในอ้อมแขน เขาถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง มองไปรอบๆ จากนั้นก็ตัดสินใจแบกนางขึ้นหลัง โจรกลุ่มนี้เป็นโจรภูเขาจริงๆ ที่ไม่ใช่โจรปลอมตัวมาเหมือนครั้งที่บิดามารดาของเขาโดนดักปล้น ดังนั้นเขาไม่อาจรอช้าและย่ามใจพักเหนื่อยอยู่ตรงนี้ในความมืดเขาเดินเท้าโดยแบกหญิงสาวที่หมดสติบนหลัง เท้าก้าวเดินสองตามองไปรอบๆ ด้วยความระแวดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียง กระทั่งไม่กล้าแม้แต่จะเข้าใกล้ถนนที่เลียบไปตามแม่น้ำ หากโจรกลุ่มนั้นข้ามฝั่งมาก็ต้องเริ่มค้นหาจากริมถนนก่อน หากเจอตัวเขาในสภาพนี้เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าจะสามารถพาหญิงสาวหลบหนีไปได้อย่างปลอดภัยชายหนุ่มตัดสินใจเดินลึกเข้าไปในป่า ขึ้นที่สูงเพื่อให้มองเห็นความเคลื่อนไหวโดยง่าย หากโจรกลุ่มนั้นมาเพื่อตามล่าอย่างน้อยเขาก็จะมองเห็นคบเพลิงเป็นอย่างแรก นี่เป็นความได้เปรียบของการหลบเร้นในความมืด...ชะง่อนผา...แม้ไม่อบอุ่นแต่ก็ปลอดภัย ที่สูงเช่นนี้กันลมได้ก็นับว่าดีมากแล้ว เขาวางหญิงสาวลงโชคดีที่นางได้สติแล้ว “คุณหนูเมิ่ง...เจ้ารู้สึกอย่างไรบ้าง” สองมือของเขาประคองแก้มเย็นเยียบของนาง อุ้งมือวางแนบส่งความอบอุ่นให้นางเล็กน้อย“ประมุข...เหยียน?” นางส

รถม้าตระกูลเมิ่งตามรถม้าของเขามาทว่าก็แยกไปอีกทางเพราะจวนอยู่คนละฝั่งของเมืองหวงฝู่ “นายท่าน ข้าน้อยแจ้งใต้เท้าหวังแล้วว่ากลุ่มโจรเหล่านั้นอาจจะซุกซ่อนอยู่บนเขา เกรงว่าสองสามวันนี้คงมีคำตอบ”“อืม หากใต้เท้าหวังต้องการชี้จุดเจ้าก็ไปได้เลย”“ขอรับ”“ยังมี...เรื่องตระกูลลั่วกับจวนตระกูลเมิ่ง หากมีคนมาที่จวนช่วงนี้ให้แจ้งไปว่าข้าไม่สะดวกรับแขก เชิญท่านหมอเฝิงมาด้วย”“ขอรับ”ก้มลงมองแขนของตัวเองตอนนี้นอกจากเป็นไข้ก็นับว่าเขาดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่...หากจะให้ทุกอย่างเป็นไปอย่างที่เขาต้องการ บาดแผลนี้เกรงว่าต้องเก็บเอาไว้อีกสักสองสามวันทันทีที่กลับถึงจวนน้องสาวและน้องชายของเขาก็รออยู่แล้ว ใบหน้าซีดขาวของเหยียนหร่วนซี สายตาห่วงกังวลของเหยียนอวี่คุน “พี่ใหญ่ไม่เป็นไร” เขายิ้มแต่สีหน้าที่ซีดเซียวของเขาก็ทำให้ทั้งสองเป็นกังวลยิ่งกว่าเดิม “เอาละๆ ท่านหมอกำลังมา พี่ใหญ่เข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนจะเล่าให้พวกเจ้าฟังอย่างละเอียด”ชายหนุ่มตระหนักดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมิใช่เรื่องเล็กๆ เลยจริงๆ ตระกูลเหยียนในเวลานี้เป็นถึงคหบดีอันดับหนึ่งของเมืองหวงฝู่ ตระกูลลั่วเองก็เป็นสหายที่คบหากันมาตั้งแต่บิดามารดา ความส