Lahat ng Kabanata ng กลลวงวิวาห์รัก: Kabanata 21 - Kabanata 30

ตั้งแต่เช้าเขาก็ชะเง้อมองประตูตลอด... ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่าจะส่งน้ำแกงบำรุงมาให้ ทว่ารอจนสายก็ยังไม่เห็นมีใครมา เมื่อคืนชายหนุ่มไข้ขึ้นเล็กน้อยเพราะแผลระบม ทว่านอกจากไข้ขึ้นก็ไม่มีอาการใดผิดปกติ เมื่อเช้าท่านหมอเฝิงมาดูแผลเปลี่ยนยาให้แล้ว ตอนนี้เขาที่ไม่ได้ออกไปไหนก็นั่งๆ นอนๆ อยู่ในเรือน เสียงฝีเท้าของเหลิ่งซาทำให้เขาตื่นตัว “มาแล้วหรือ?!”เขาผิดหวังเมื่อเห็นเหลิ่งซาหิ้วตะกร้าเข้ามา “คนเล่า”“ฮูหยินผู้เฒ่าให้พ่อบ้านมาส่งขอรับ คุณหนูเมิ่งไม่ได้มา”“อ้อ” เขาทิ้งตัวลงนอนจากนั้นถอนหายใจ “วางไว้”“ฮูหยินผู้เฒ่ากำชับมาว่าให้ดื่มตอนร้อนขอรับ”เหยียนจิ่นเหิงส่งเสียงรับคำจากนั้นลุกขึ้นนั่ง รับนำแกงมาดื่มแล้วไล่เหลิ่งซาออกไป เขาเพิ่งทิ้งตัวลงนอนก็ได้ยินเสียงฝีเท้าอีกครั้ง “เหลิ่งซาข้าจะนอนแล้วห้ามใครเข้ามารบกวน วันนี้ข้าเจ็บแผลเล็กน้อยเจ้า...” เขาเบิกตามองหญิงสาวในชุดสีเหลืองที่ยืนขมวดคิ้วมองเข้ามา“เจ็บแผลหรือเจ้าคะ?”เขา...ลืมตัวลุกพรวดขึ้นนั่ง “เจ้ามาแล้ว? อ๊ะ...” คิ้วเข้มมุ่นลงเพราะแผลเจ็บแปลบ“ระวัง” เมิ่งเสวี่ยเยวียนปราดเข้ามา “เหตุใดลุกพรวดพราดเล่าเจ้าคะ”“ไม่เป็นไร ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วเพี

“นึกไม่ถึงว่าคุณหนูลั่วจะยังขุ่นข้องหมองใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ วันหลังข้าคงต้องไปคารวะเยี่ยมเยียนเพื่อขออภัยนายท่านกับลั่วฮูหยินอีกครั้งด้วยตัวเองเสียแล้ว” เขากล่าวจากนั้นมองลั่วอี๋ที่ใบหน้าขาวซีด “คุณหนูลั่ว ความจริงเจ้าขุ่นเคืองข้าข้ายังพอเข้าใจได้ ทว่าน้องสาวกับน้องชายของข้าเพิ่งเคยออกจากจวน เป็นไปไม่ได้ที่จะเคยล่วงเกินเจ้า เหตุใดเจ้าจึงกล่าววาจาราวกับน้องสาวและน้องชายของเข้าเคยล่วงเกินทำให้เจ้าไม่พอใจเช่นนี้เล่า หรือว่ามีเรื่องใดที่ข้ายังไม่รู้เจ้าช่วยบอกให้ข้ากระจ่าง ตกลงแล้วเจ้าไม่พอใจตระกูลเหยียนตรงที่ใดกันแน่”ลั่วอี๋อ้าปากพะงาบๆ สองมือควานไปหาสหายที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อครู่หมายขอความช่วยเหลือ ทว่าทุกคนล้วนถอยกรูดด้วยความกลัวจนนางคว้าไม่ทัน “ขะ...ข้า...ข้าไม่ได้ ไม่ได้...”“จริงๆ แล้วการไกล่เกลี่ยก็จบลงด้วยดี หรือตระกูลลั่วไม่พอใจที่ต้องจ่ายสินสอดคืนและต้องสมทบตามสัญญา หรืออาจเพราะที่ดินผืนนั้นตระกูลลั่วรังเกียจว่ามอบให้น้องสาวของข้ามันมีมูลค่ามากเกินไป?” น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำให้ลั่วอี๋ถอยกรูดหน้าซีดแทบเป็นลมหมดสติ ทว่าเหยียนจิ่นเหิงกลับไม่ปรานีสักนิด “เช่นนั้นมิสู้ข

“หากไม่ตกลงสามารถส่งปิ่นนี้กลับมา ข้าจะไม่รบกวนเจ้าอีก แต่หากเจ้าตกลงก็...” เขาก้มลงจากนั้นชี้มือไปที่ถุงหอมของนาง “ส่งถุงหอมของเจ้ามาแทน ให้เวลาเจ้าคิดสามวัน” คืนนั้นทั้งคืนนางถึงกับนอนไม่หลับ!!!ฟ้าใกล้สางแล้วเมิ่งเสวี่ยเยวียนเหม่อลอยมือลูบปิ่นหยกมันแพะ ส่วนปลายของปิ่นแกะสลักเป็นดอกอวี้หลานเบ่งบาน ปิ่นนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของตกทอด ราคาของมันคงสูงน่าดูยังไม่ต้องพูดถึงว่าหยกเรียบลื่นส่องประกายแวววาว บางทีนางเดาว่ามันอาจเคยเป็นของมารดาของเขาก็เป็นได้พานพบเขาสามครั้งครั้งแรกนางช่วยเขา สองครั้งต่อมาเขาปกป้องเป็นอย่างดี ขณะที่เขาบาดเจ็บทั่วเนื้อตัวนางกลับไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ผู้คนในเมืองหวงฝู่กล่าวถึงเขาต่างๆ นานา บ้างรังเกียจ บ้างมองว่าเขาโชคร้าย บ้างมองว่าสองมือของเขาเปื้อนเลือด ทว่าในยามที่เขาเอ่ยถึงเรื่องนี้กับนาง ประคองนางขึ้นรถม้า เขากลับไม่ได้นำพาว่านางจะรังเกียจหรือไม่ ราวกับมั่นใจว่านางไม่เคยถือสา...เมิ่งเสวี่ยเยวียนลุกจากเตียงเดินออกมาเปิดหน้าต่าง นางนั่งลงพาดแขนกับขอบหน้าต่าง มือถือปิ่นหมุนไปมามองออกไปยังสวนข้างเรือน เหม่อลอยอยู่นานมากเสียงหนึ่งก็เอ่ยถาม “ข้าไม่ควรให้เ

“ย่อมไม่กล้า แต่หากเจ้าเป็นคนพูด ท่านย่าของเจ้าคง...”“ท่านรู้ทั้งรู้ว่าท่านย่าไม่มีทางเห็นด้วย แต่กลับยังมาพูดเรื่องนี้กับข้า ให้ข้าเป็นคนออกหน้า?”“คือ...” เห็นท่าทีของบิดานางหลุดหัวเราะออกมาทว่าดวงตาของนางกลับหดหู่ยิ่งนัก“ท่านพ่อ ตั้งแต่ข้าจำความได้ท่านไม่เคยเลยสักครั้งที่จะถามไถ่ว่าข้าสุขสบายดีหรือไม่ ไม่เคยมีสักครั้งที่ท่านจะหยิบยื่นไม่ว่าเรื่องเล็กน้อย สิ่งของ ของขวัญ คำอวยพร เพราะท่านให้ความสำคัญเพียงกับพี่ชายทั้งสี่คน สำหรับท่านพวกเขาสำคัญมาเป็นอันดับแรก เป็นทายาท เป็นผู้สืบทอด เป็นหน้าเป็นตาของตระกูลเมิ่ง ไม่ว่ามีสิ่งใดท่านล้วนมอบให้พวกเขาไม่เคยเผื่อแผ่มาถึงข้า แทบจะเรียกได้ว่าท่านไม่เคยนึกถึงข้าเลยด้วยซ้ำ เรื่องทั้งหมดนั้นข้าไม่เคยนำพาเพราะข้ารู้ว่าข้าไม่อาจเรียกร้องสิ่งใดจากท่าน เป็นเพราะข้ามีท่านย่าที่คอยรักและเอาใจใส่ จนถึงวันนั้นที่ท่านมีความคิดที่จะให้ข้าแต่งกับเหยียนจิ่นเหิงเพื่อแก้ปัญหาให้พี่รอง ข้าจึงเริ่มคิดได้ว่าเป็นเพราะตั้งแต่แรกท่านไม่เพียงไม่ได้รักข้า แต่ยังถึงขั้นหวังว่าข้าจะไม่ได้เกิดมา หวังว่าท่านแม่จะไม่ได้คลอดข้า นางบวชชีท่านถึงกับคาดหวังว่าสินเดิมพวกนั้น

รุ่งเช้าหญิงสาวลืมตาขึ้นก็พบว่าอ้อมแขนอบอุ่นกอดนางจากด้านหลัง เสียงหายใจเป็นจังหวะกับสัมผัสแนบชิด ทันทีที่ขยับตัวอ้อมแขนก็รัดแน่นเข้า ปลายจมูกโด่งซุกลงมายังซอกคอ “ตื่นแล้วหรือ” เหยียนจิ่นเหิงกระซิบถาม “ยังเช้าอยู่เลย”หญิงสาวพลิกตัวกลับไปมองเขาทว่าทันทีที่เงยหน้าขึ้นจุมพิตก็ประทับลงยังหว่างคิ้ว “ฮูหยิน”“หืม” นางส่งเสียงตอบรับเขากลับยิ้มไม่ได้พูดอะไรต่อ “ท่านจะไม่ลุก?”“สักครู่” เขาดันนางแนบอกหลับตาจากนั้นครู่ใหญ่จึงลืมตาขึ้น “เกรงว่าหากยังไม่ลงจากเตียง ซีเอ๋อร์กับคุนคุนคงเข้ามาดูให้มั่นใจว่าเจ้ายังอยู่”นางหัวเราะประคองใบหน้าของเขาด้วยสองมือ “ท่านพี่”เขาลืมตามองนาง “หืม?”“อรุณสวัสดิ์”เขายิ้มยื่นหน้าเข้ามา “อรุณสวัสดิ์อวี้หลานของข้า” นี่เป็นเช้าแรกของการเป็นสามีภรรยาสองคนอ้อยอิ่งใช้เวลาด้วยกันจนสายโด่ง ออกมาข้างนอกก็พบว่าเหยียนหร่วนซีและเหยียนอวี่คุนรอกินมื้อเช้าอยู่ก่อนแล้ว “พวกท่านมาแล้ว?! ในที่สุดก็มา ข้ากับคุนคุนรอคารวะน้ำชาพี่สะใภ้อยู่”“เช่นนั้นยกเข้ามาสิ” เหยียนจิ่นเหิงนั่งลงพร้อมกับเตรียมของขวัญเอาไว้แล้ว เมื่อสองพี่น้องคารวะน้ำชานางก็ส่งของขวัญให้ ของเหยียนหร่วนซีเป็นเครื่