《เงาลวง》全部章節：第 31 章 - 第 40 章

“ค่ะ” เฉินซีลุกขึ้นและก้าวลงจากเตียง จนถึงตอนนี้จึงเพิ่งสังเกตว่าตนไม่ได้สวมชุดนอนตัวเดิม แต่กลับสวมชุดตัวยาวกับกระโปรงหรูฉวินสีฟ้าอมเขียวใบหน้าร้อนเห่อขึ้นพร้อมกับมองเขาเป็นเชิงถาม “คุณ...เป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉันหรือคะ”เหยียนเฉิงอวี่กลืนน้ำลาย “คือ...ผมกลัวว่าคุณจะไม่สบายตัว”เฉินซีรู้ว่าตัวเองคงหน้าแดงจนถึงลำคอไปแล้ว ความรู้สึกที่ว่าแม้แต่ส่วนในสุดยังถูกเปลี่ยน ทำให้เขินอายจนไม่รู้จะวางหน้ายังไง ในความเป็นจริงแล้วไม่สมควรเกิดความขัดเขิน เพราะอะไรต่อมิอะไรก็ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ แต่ลึกๆ แล้วความไม่คุ้นเคยก็ยังมีอยู่“ชุดนอนของคุณบางเกินไป ผมกลัวคุณจะไม่สบาย ผมไม่มั่นใจว่าอากาศที่นี่จะเหมาะกับคุณ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขาเสียงแผ่ว ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินตามเขาออกมาข้างนอกคิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศด้านนอกแตกต่างจากที่คิดโดยสิ้นเชิง บ้านหลังเล็กหลังนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ที่ลดหลั่นจากภูเขาสูงด้านหลัง มองไปยังอีกด้านฝั่งตรงข้ามลำธาร ไกลออกไปยังมีบ้านหลังเล็กๆ อีกหลายหลังตั้งเรียงรายกันอยู่ ต่ำลงไปอีกยังมีนาข้าวที่กำลังเขียวชอุ่มนาข้าว!!!“พวกเขาเองก็เป็นมนุษย์กึ่งอสูร

“ตอนนั้นที่ผมพบคุณในโลกแห่งเงามายา คุณเรียกผมว่า ‘ที่รัก’ ผมแค่...แค่ แค่คิดว่ามันดีที่เป็นคุณ”ทั้งสองคนเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่ต่างฝ่ายต่างก็กระแอมแก้เขิน ไม่รู้ว่าหญิงสาวตาฝาดไปหรือไม่ แต่เหมือนมองเห็นข้างแก้มของเขาสีเข้มขึ้นเล็กน้อย‘ไม่จริงน่าเขาจะหน้าแดงได้ยังไงกัน!!!’แหม...ทำให้หนุ่มหล่ออายุสามพันปีเขินอายจนหน้าแดง นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ นะ จะมีใครสามารถทำได้บ้าง เฉินซีแอบหัวเราะในใจจนรู้สึกว่าตัวเองกำลังกลายเป็นผู้หญิงเจ้าเล่ห์ไปแล้วค่ำคืนแรกโดยที่มีสติสัมปชัญญะ ไม่ใช่หลับเป็นตายไม่รู้ตัวแม้กระทั่งถูกจับถอดจนเกลี้ยง เฉินซีต้องยอมรับว่ารู้สึกแปลกๆตั้งแต่มาถึงหมู่บ้านจนถึงตอนนี้ หญิงสาวแทบไม่ต้องหยิบจับอะไรเลย ทุกอย่างมีเหยียนเฉิงอวี่ลงมือทำทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นหุงหาอาหาร ทำความสะอาด ต้มน้ำ ทำงานหนักหรืองานเบาเขาล้วนคล่องแคล่วจนอดใจอ่อนนิดๆ ไม่ได้เสียงหนึ่งกระซิบบอกในใจพ่อของลูกแบบนี้ยังมีเหลือในโลกมนุษย์อีกสักกี่คน ผู้ชายหล่อเหลาเพียบพร้อม ชีวิตหรือก็ไม่ธรรมดา หากอยู่กับเขารับรองว่าทั้งชีวิตนี้ไม่มีทางน่าเบื่อ...เฉินซีแอบค้อน รู้ทั้งรู้ว่าอาการไขว้เขวนี้มีที่มาเพราะอสูรน้อยใ

รสชาติและกลิ่นอายของเขา ไม่ได้เลวร้ายอย่างที่หญิงสาวกลัว ตรงกันข้ามเมื่อมองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจของเหยียนเฉิงอวี่ เฉินซีก็ยิ่งมีความกล้าเพิ่มมากขึ้นจังหวะกระทุ้งรัวเร็วผสานกับจังหวะดูดกลืน เฉินซีรับรู้ถึงอาการเกร็งและกระตุกเร่าของเขา มือหนึ่งช่วยส่งจังหวะส่วนปลายลิ้นก็ไล้เลียดูดดึงเหยียนเฉิงอวี่อ้าปากครวญครางเสียงดังลั่น กายแกร่งสะท้านและกระตุกเฮือก จังหวะที่เอวสอบแอ่นหยัด รสชาติที่หลั่งรินก็เอ่อท้นออกมาจนเฉินซีแทบสำลักมองดูคนตรงหน้าสิ้นเรี่ยวแรงเพราะการปลดปล่อย เฉินซีให้รู้สึกหลากหลาย ทั้งเขินอายทั้งรู้สึกเหมือนเป็นผู้ชนะ หญิงสาวเลื่อนกายขึ้นไปประทับจุมพิตที่ยังคงมีรสชาติของเขาที่ปลายลิ้น“เฉิงอวี่” เฉินซีกระซิบสองมือประทับลงไปบนสองแก้ม มอบรสชาติที่ตนรับรู้ให้เขาร่วมดื่มด่ำไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเริ่มขยับ กว่าเฉินซีจะรู้ก็ตระหนักว่าสองมือของเขาสอดเข้าไปขยุ้มสะโพกผาย กายแกร่งก็ตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งบดเบียดกับความอ่อนนุ่มผ่านแพรเนื้อนิ่มจุมพิตดูดวิญญาณของเขาทำเอาหญิงสาวมึนงง สาบเสื้อหลุดลุ่ยถูกปัดออกจนพ้นทาง ทำให้มือใหญ่ข้างหนึ่งสอดเข้ามากอบกุมความอวบอิ่มที่ส่วนปล

หากเป็นช่วงเวลาปกติเหยียนเฉิงอวี่จะอ่อนแอ ส่วนเขาจะแข็งแกร่งและออกไปปรากฎตัวยังโลกมนุษย์แทนอีกฝ่าย ตอนนี้ต่างออกไปเพราะเขาตกลงไปในหลุมพรางของตัวเอง เขามีคนที่ต้องแบ่งปันพลังชีวิต พลังดังกล่าวจึงไม่อาจฟื้นตัวได้ในเวลาอันรวดเร็วเงาดำก้าวเข้าไปในถังน้ำ หวั่นเยว่ถูกยกร่างขึ้นวางบนตัก ร่างงามเปลือยเปล่าถูกลูบไล้ หญิงสาวเองก็เอนกายพิงร่างแกร่งที่เร่าร้อนทุกคราที่เขาเข้าใกล้“หายไปไหนมาคะ ฉันอาบน้ำจวนจะเสร็จแล้ว”“ไม่ได้ไปไหนไกล ผมช่วยคุณอาบจะได้เสร็จเร็วๆ”หวั่นเยว่หัวเราะคิก “ฉันยังไม่อยากเสร็จนี่นา ยังอยากแช่น้ำอุ่น...กับคุณ” พูดจบสะโพกงามก็ส่ายวนเบาๆ เสียดสีแก่นกายร้อนที่ตอบรับสัมผัสทันทีสองมือใหญ่ลูบไล้ขึ้นกอบกุมอกอิ่ม ริมฝีปากไต่เล็มผิวกายข้างลำคอและเลยไปยังไหล่กลมมน หวั่นเยว่สอดมือหนึ่งกับเรือนผมเขา มือหนึ่งเลื่อนลงไปยังใต้ผืนน้ำ แตะต้องส่วนแข็งขึงที่กระตุกเร่าเหยียดขยาย นำพาตัวตนร้อนผ่าวประชิดตัวตนอ่อนนุ่มของตนเสียงครวญครางประสานระงม ในยามที่ร่างงามทิ้งสะโพกลงดูดกลืนความแข็งกร้าวจนจมมิด“อา...”ร่างงามแอ่นหยัดเสียวซ่านจนสั่นระริก ความสุขสมที่ได้รับทำให้กายสะท้านจนอ่อนระทวย ความเร่

ทั้งสองผละออกจากกัน เฉินซีเม้มปากเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจเต้นรัวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด “ฉันว่า...บางทีต้นเหตุอาจไม่ใช่คุณ”เหยียนเฉิงอวี่เลิกคิ้วมองด้วยความงุนงง“อาจเป็นเพราะฉันเองนี่ละที่ต้านทานเสน่ห์ของคุณไม่ไหว ไม่ใช่เพราะคุณหลงกลเจ้าเงานั่น” สองมือยื่นออกไปคว้าสาบเสื้อของชายหนุ่ม รั้งเขาให้ล้มตัวลงมาหาเหยียนเฉิงอวี่ถูกหญิงสาวดึงเข้าไปยังเตียงนอน ม่านหน้าเตียงถูกปลดลง ท่ามกลางเสียงหอบกระเส่าที่เล็ดลอดออกมา ความรู้สึกที่ยังคงวนเวียนอยู่กับความลุ่มหลง กระทั่งไม่อาจแยกออกว่าแท้ที่จริงแล้ว ใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายต้องมนต์ หรือใครกันแน่ที่เต็มใจหลงวนในเพศรสที่แน่ๆ คือในเวลานี้สองวิญญาณต่างก็ตกเป็นทาสของอีกฝ่าย ไม่มีใครสามารถแยกออกจากใครได้อีกแล้วหลังผ่านช่วงเวลาแห่งความร้อนแรง เฉินซีตื่นขึ้นมากลางดึกในอ้อมแขนอบอุ่น หลายสิ่งที่ติดค้างในใจทำให้เฉินซีตัดสินใจเดินกลับไปยังกระจกเงาบานนั้น“เธอคือเงาของฉัน” หวั่นเยว่มองเฉินซีนิ่ง“ใช่” เฉินซีพยักหน้าพร้อมกับมองดูครรภ์ของหวั่นเยว่ อสูรน้อยในครรภ์ของหวั่นเยว่ไม่สมบูรณ์ เขาให้ความรู้สึกคล้ายไร้ซึ่งชีวิต ไม่เหมือนเด็กในครรภ์ของเธอเฉินซียื่นมือเข้าไป