本棚
検索
ホーム / โรแมนติก / เงาลวง / บทที่ 8.1

共有

บทที่ 8.1

作者: หรงเย่า / นาย่า
last update 公開日: 2026-04-05 20:19:56

“ค่ะ” เฉินซีลุกขึ้นและก้าวลงจากเตียง จนถึงตอนนี้จึงเพิ่งสังเกตว่าตนไม่ได้สวมชุดนอนตัวเดิม แต่กลับสว
この本を無料で読み続ける
コードをスキャンしてアプリをダウンロード
前のチャプター 次のチャプター
ロックされたチャプター

最新チャプター

  • เงาลวง   บทที่ 8.2

    “ไม่ต้องกลัวนะครับ พวกมันไม่เคยเข้ามาในเขตหมู่บ้าน คงเหมือน...อาณาเขตของสัตว์กินเนื้อ สัตว์กินพืชจะไม่เข้าใกล้อาณาเขตนี้”“แล้วสัตว์กินเนื้อด้วยกันละคะ?!”เหยียนเฉิงอวี่หันมายิ้มหล่อเหลา “เราเหนือกว่าสัตว์กินเนื้อเหล่านั้นเยอะครับ”“แหม” เฉินซีอดค้อนเขาไม่ได้แน่ละอสูรย่อมเหนือกว่าสัตว์เหล่านั้น แต่ไม่เห็นต้องทำหน้าตาเหมือนผู้ชนะแบบนั้นเลย มันน่าหมั่นไส้!!!ช่วงที่เหยียนเฉิงอวี่ขึ้นเขาหลายคนในหมู่บ้านเดินผ่านทางเดิน พวกเขาทุกคนทำท่าทีกล้าๆ กลัวๆ ที่จะเข้ามาทักทาย เฉินซีเดินออกไปช้าๆ ยิ้มให้ผู้หญิงสองคนที่กำลังเดินผ่าน ทั้งที่บ้านหลังนี้อยู่สุดทางเดิน และไม่สมควรเรียกว่าเป็นการเดินผ่านทาง“สวัสดีค่ะ”“สวัสดีค่ะนายหญิง”นายหญิง!!!“นายท่านสั่งเอาไว้ก่อนขึ้นเขาว่านายหญิงจะมาอยู่ในหมู่บ้านก่อนคลอด บ้านของเราอยู่ฝั่งโน้นหากขาดเหลืออะไรบอกได้นะเจ้าคะ”“ฉันมาอยู่ที่นี่ได้สามปีแล้ว ที่นี่น่าอยู่มาก นายหญิงต้องชอบ”และอีกอื่นๆ มากมายล้วนแล้วแต่เป็นคำชมทั้งนั้น เฉินซีเห็นถึงความจริงใจของคนในหมู่บ้าน ที่สำคัญไปกว่านั้นทุกคนล้วนแล้วแต่มีรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงความสุขความรู้สึกเคารพนับถือที่มีต่อเหยี

  • เงาลวง   บทที่ 8.1

    “ค่ะ” เฉินซีลุกขึ้นและก้าวลงจากเตียง จนถึงตอนนี้จึงเพิ่งสังเกตว่าตนไม่ได้สวมชุดนอนตัวเดิม แต่กลับสวมชุดตัวยาวกับกระโปรงหรูฉวินสีฟ้าอมเขียวใบหน้าร้อนเห่อขึ้นพร้อมกับมองเขาเป็นเชิงถาม “คุณ...เป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉันหรือคะ”เหยียนเฉิงอวี่กลืนน้ำลาย “คือ...ผมกลัวว่าคุณจะไม่สบายตัว”เฉินซีรู้ว่าตัวเองคงหน้าแดงจนถึงลำคอไปแล้ว ความรู้สึกที่ว่าแม้แต่ส่วนในสุดยังถูกเปลี่ยน ทำให้เขินอายจนไม่รู้จะวางหน้ายังไง ในความเป็นจริงแล้วไม่สมควรเกิดความขัดเขิน เพราะอะไรต่อมิอะไรก็ล่วงเลยมาจนถึงตอนนี้ แต่ลึกๆ แล้วความไม่คุ้นเคยก็ยังมีอยู่“ชุดนอนของคุณบางเกินไป ผมกลัวคุณจะไม่สบาย ผมไม่มั่นใจว่าอากาศที่นี่จะเหมาะกับคุณ”“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณเขาเสียงแผ่ว ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินตามเขาออกมาข้างนอกคิ้วเรียวเลิกขึ้นเล็กน้อย บรรยากาศด้านนอกแตกต่างจากที่คิดโดยสิ้นเชิง บ้านหลังเล็กหลังนี้ตั้งอยู่บนเนินเขาเล็กๆ ที่ลดหลั่นจากภูเขาสูงด้านหลัง มองไปยังอีกด้านฝั่งตรงข้ามลำธาร ไกลออกไปยังมีบ้านหลังเล็กๆ อีกหลายหลังตั้งเรียงรายกันอยู่ ต่ำลงไปอีกยังมีนาข้าวที่กำลังเขียวชอุ่มนาข้าว!!!“พวกเขาเองก็เป็นมนุษย์กึ่งอสูร

  • เงาลวง   บทที่ 7.5

    เฉินซีขมวดคิ้วพร้อมกับหลบสายตาชายหนุ่ม“ผมรู้ว่าคุณสับสน หากมีอะไรสงสัยผมพร้อมที่จะ...” เห็นหญิงสาวใจเย็นเกินไปทั้งยังไม่โวยวายเช่นเดิม เหยียนเฉิงอวี่คาดเดาสิ่งที่อยู่ในใจเฉินซีไม่ออก“คุณติดค้างคำอธิบายฉันจริงๆ เอาเป็นว่าบอกมาตั้งแต่ต้น เริ่มจาก...คุณบอกว่าฉันถูกมนต์สะกด เรื่องที่ฉันจำอะไรไม่ได้เกี่ยวกับมนต์สะกดนั่นด้วยหรือเปล่า”“ใช่”“ผู้ชายคนนั้น...”“เงา เขาคือเงาของผมเอง”เฉินซีขมวดคิ้ว “หมายถึงเขาก็คือคุณ”“ไม่ใช่ เขาคือเงา เหมือนสิ่งที่สะท้อนในกระจก แต่เขาแตกต่างเพราะเขาคือเงามืด ทุกคนมีเงามืดในใจ ผมอยู่มานาน...” เหยียนเฉิงอวี่ขมวดคิ้วเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่ายังไงดี“ผมคือเทพมารกึ่งอสูรที่ทำหน้าที่รักษาประตูภพภูมิ ทำหน้าที่นี้มาสามพันปี...”เฉินซีมองเขาคล้ายคิดว่าเขากำลังล้อเล่น แต่เรื่องที่เกิดขึ้นทั้งในยามที่มีสติดี กับในยามที่ถูกมนต์สะกดไม่รู้ทำไมจึงหวนกลับมาทำให้หญิงสาวตระหนักในทุกๆ เรื่อง“ช่วงเวลายาวนานที่ผันผ่าน ผมพบว่าในใจของผมมีความชั่วร้ายสะสมอยู่ ผมเคยเกือบจะทำอะไรขาดสติหลายครั้ง แต่ยังโชคดีที่หยุดตัวเองได้ หลังจากนั้นผมจึงเริ่มสร้างตัวตนหนึ่งขึ้นในโลกแห่งเงามายาเพ

  • เงาลวง   บทที่ 7.4

    หญิงสาวผุดลุกขึ้นและขืนตัวออกจากวงแขนชายหนุ่ม ตอนนี้เขาและเธอนั่งอยู่เบาะหลังและรถยนต์คันนี้กำลังวิ่งไปที่ไหนสักแห่ง คนขับก็คือหนึ่งในเลขาคนสนิทของเหยียนเฉิงอวี่“คุณกำลังลักพาตัวฉันอยู่เหรอคะ นี่มัน...ผิดกฎหมายนะ!!”“เด็กทำให้ฉันสะกดเธอไม่อยู่แล้ว” เหยียนเฉิงอวี่ถอนหายใจออกมา เขาพยายามทำให้หญิงสาวสงบเมือพบว่าอีกฝ่ายเริ่มโวยวาย“เสี่ยวซี ฟังผมก่อน ผมมีเหตุผลที่ต้องพาคุณมา คุณไม่ใช่อยากรู้มาตลอดเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น”หญิงสาวชะงัก “หรือว่า...เรื่องทุกอย่างนั่นเป็นความจริง มันไม่ใช่ความฝัน คุณ...เป็นคนลักพาตัวฉันไปจนทำให้ฉัน...”หยวนฝานหักรถเข้าข้างทาง ดวงตาของเขาอยู่ๆ ก็พร่าเลือน รู้สึกหายใจไม่ออกชั่วขณะเหยียนเฉิงอวี่รู้ดีว่านั่นมีสาเหตุมาจากหญิงสาว เด็กในท้องของเฉินซีจะแสดงอารมณ์ออกมาผ่านความรู้สึกของผู้เป็นแม่ หากเฉินซีโกรธ ทุกอย่างรอบๆ ก็จะได้รับผลกระทบไปด้วย“ไม่ใช่ เอ่อ ความจริงไม่ใช่แบบนั้นทั้งหมด คุณใจเย็นๆ อย่าโกรธได้มั้ย” มองประกายสีดำที่ล้อมรอบหญิงสาว เหยียนเฉิงอวี่สูดลมหายใจเข้าลึก ระลอกความโกรธของหญิงสาวกระเพื่อมไหวในอากาศ“นายลงไปจากรถก่อนฉันจัดการเอง”หยวนฝานรีบลงไปจากรถ มอ

  • เงาลวง   บทที่ 7.3

    เฉินเซวียนบอกว่าหวั่นเยว่หายตัวไป เหยียนเฉิงอวี่เองก็เข้ามาเยี่ยมเฉพาะเวลาที่หญิงสาวหลับ หากวันนั้นไม่เผอิญตื่นขึ้นในตอนที่เขาอยู่ในห้อง หญิงสาวก็คงไม่ได้พบท่าทางอึดอัดของเขา และก็คงไม่ได้พบหน้าเขาเป็นแน่ในความฝันเขามักจะอ่อนโยน รอยยิ้มหล่อเหลาและเสียงกระซิบแผ่วเบา ‘ผมรักคุณ’เฉินซีส่ายหน้าไปมา พยายามลืมเลือนทุกอย่างที่ทำให้ตัวเองไขว้เขว ภาพความทรงจำทั้งหมดเลือนหาย แต่กลับมีภาพความฝันตามหลอกหลอน กระทั่งบางทีเธอก็เคยคิดจะไปพบจิตแพทย์เช่นกันกับทุกคืนเฉินซียังคงเอาแต่ฝันถึงเหยียนเฉิงอวี่ เขาเดินเข้ามาหาพร้อมกับรอยยิ้มทรงเสน่ห์ ‘หิวหรือยังครับ ผมทำกับข้าวเอาไว้สองสามอย่าง’‘อยากกินอย่างอื่นมากกว่า’เฉินซีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จผลักเหยียนเฉิงอวี่ให้เดินถอยหลังไปยังโต๊ะกลางห้อง เขายิ้มพร้อมสอดสองแขนรอบเอวอรชร‘อะไรก็ได้ครับที่รัก’ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาหา พร้อมมือที่สอดเข้ามากุมสะโพกนิ่ม กดให้กายด้านหน้าเสียดสีกับความต้องการที่เริ่มสนองตอบอารมณ์ความต้องการชายหนุ่มไม่รั้งรอเวลากลับใช้นิ้วสอดเข้าไปในแพนตี้ลูกไม้ ก่อนที่เขาจะแทรกกายเข้าหา หากไม่ใช่ว่า...เฉินซีสะดุ้งเฮือกพร้อมกับผุดตัวขึ้นจากเต

  • เงาลวง   บทที่ 7.2

    เหยียนเฉิงอวี่เลิกคิ้วเมื่อมองเห็นระลอกคลื่นบนกระจกเงา ร่างสูงที่ก้าวออกมายิ่งทำให้เขาประหลาดใจยิ่งกว่าครั้งไหนๆ ‘เงา’ ที่มีตัวตนเหมือนเขาทุกอย่าง รูปร่าง ใบหน้า ท่าทาง ไม่ใช่เงามืดที่เป็นดังเงาเช่นทุกครั้ง“นาย...”ดวงตาที่เหมือนกับเขาแต่ดูดุดันกว่า มาบัดนี้อ่อนแสงลง ‘ประตูนั่นจะเปิดในอีกสองวันใช่มั้ย’เหยียนเฉิงอวี่หรี่ดวงตาลง “นายถามทำไม”‘เหยียนเฉิงอวี่ ฉันคือนาย และนายคือฉัน ตอนที่ฉันส่งนายกับเฉินซีเข้าไปในโลกแห่งมายา ที่นั่นไม่มีผลต่อร่างกายเฉินซีแต่ไม่ใช่กับเสี่ยวเยว่’เงาเดินมาหยุดตรงหน้าเหยียนเฉิงอวี่ ถึงตรงนี้ชายหนุ่มได้แต่อ้าปากค้างมองคนตรงหน้า เงาสะท้อน...เขาคล้ายกำลังยืนอยู่เบื้องหน้ากระจกเงาที่สะท้อนตัวเอง เพียงแต่เส้นผมของ ‘เงา’ กำลังเปลี่ยนสีผมหงอก!!!“นี่...มันอะไรกัน เกิดอะไรขึ้น!!!”‘นายเคยบอกฉัน นาย...ตัวนายไม่ใช่ทั้งมนุษย์และอสูร นายบอกฉันสิอะไรที่ดูดกลืนพลังของฉันกับนายได้’เหยียนเฉิงอวี่สะท้านวาบในใจ “ไม่...เป็นไปไม่ได้ นายกับหวั่นเยว่”‘ใช่ เสี่ยวเยว่ท้อง อสูรน้อยตนนั้นกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของทั้งฉันและเสี่ยวเยว่ ตัวฉันไม่เป็นไรแต่เสี่ยวเยว่กำลังแย่ ยังมีเรื่อ

続きを読む

あなたも気に入るかもしれません

無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で！お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう！
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status