Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ: Capítulo 11 - Capítulo 20

“เหมือนผี”“อืม... ไม่ใช่ผี แต่ก็เกือบเป็นผี ฉะนั้นเวลาออกไปกลางแดดจ้านาน ๆ ต้องสวมหมวกนะ เข้าใจหรือเปล่า”“เข้าใจ”“แต่ถ้าอยากจะตัวหอม ๆ ต้องลุกขึ้นไป ล้างหน้า แปรงฟันค่ะ ไปกันได้หรือยัง ลงจากเตียง”“ลงจากเตียง”“แม่เตรียมน้ำให้แล้ว” เด็กสองคนเดินจับมือกันไป เธอมองตามเด็ก ๆ ที่พยายามทำตัวน่ารัก และช่วยเหลือตัวเอง ช่างเอาใจคุณแม่คนนี้เสียด้วย อวี้ซินจึงเข้าห้องครัว และทำอาหารเช้าสายของวันนั้น แดดก็มาจริง ๆ ท้องฟ้าไร้เมฆบดบัง ทำให้เธอหาไม้ไผ่ยาว ๆ มาทำเป็นราวตากผ้าห่ม อวี้ซินหอบผ้าห่ม และที่นอนออกมาพาดราวไม้หน้าบ้านพอผ่านไปยี่สิบนาที ก็หาไม้มาทุบที่หนึ่ง เธอต้องหาผ้ามาคาดปากกับจมูกด้วย เพราะฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย ลมพัดมาเบา ๆ พาให้กลิ่นแสงแดดอุ่น ๆ เริ่มอบอวล“เชื้อโรคจะได้หมดไป แอบซ่อนอยู่ตรงไหนออกมาให้หมด” แค่เห็นฝุ่นเล็ก ๆ ที่ลอยฟุ้งแล้ว ก็เข้าใจได้ดีว่า นี่แหละที่ทำให้เด็ก ๆ ป่วย เด็ก ๆ เมื่อได้ยินแม่ไล่เชื้อโรคก็หัวเราะ พอแม่เดินกลับมาถึง“แม่ขา เชื้อโรคคืออะไร”“มันเป็นสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เรามองด้วยตาเปล่าไม่เห็นค่ะ”“มันร้ายกาจมากเลยหรือครับแม่”“ค่ะ มันทำให้คน หรือสัตว์ตายได้”“น่

“คนไม่สบาย ก็ต้องกินของดี ๆ ป้าให้ฉันไปดูลุงได้ไหม”นางลังเลครู่หนึ่ง ก่อนเชื้อเชิญให้อวี้ซินเข้าประตูบ้านไปด้วยกัน ทุกอย่างดูอึดอัด ข้าวของเยอะไปหมด ทั้งยังจัดบ้านไม่เป็นระเบียบ อวี้ซินก้าวเข้าไปในส่วนห้องที่อยู่ลึกสุด เธอเห็นชายวัยกลางคนตัวสั่นเหงื่อท่วม มีผ้าขี้ริ้วพันน่องซ้ายไว้ เลือดซึมปนหนองส่งกลิ่นคาว“ปล่อยไว้นานไม่ได้ค่ะป้า ต้องบ่งเอาหนาวออกเดี๋ยวนี้เลย” สีหน้าเธอเป็นกังวล นิสัยของอวี้ซินตอนอยู่ในโลกเดิม เธอเหมือนคนโรคจิต ถ้าเครียดวันไหน จะนั่งดูคลิป ช่างทำเล็บขบ การงัดแผลอย่างไร หมอกดสิว และผ่าหนองออกจากการอักเสบต่าง ๆ ดูแล้ว ทำให้เธอหายเครียด“แต่… แต่ป้าไม่มีเงินไปหาหมอ อีกอย่างมันไกลไป จากหมู่บ้านไป แต่ลุง...” ป้าเหลียนเสียงสั่น ชี้ไปดูที่ขาของสามี เจ็บขนาดนี้ เดินยังจะไม่ไหว“ไม่ต้องไปหาหมอก็ได้ ฉันเคยเห็นมาก่อน และสมัยเด็ก ๆ ยายของฉันเป็นหมอชาวบ้าน ก็ช่วยเหลือคนแถวบ้านบ่อย ๆ เดี๋ยวฉันทำให้นะ” จิตอาสาแข็งขัน อวี้ซินรู้ว่าถ้าไม่ช่วยลุง มีหวังแกได้ย้ายไปอยู่ในหลุม เฝ้ารากต้นไม้แน่ ๆ

“ฉันว่า น่าดีขึ้นแล้ว พอได้กินยาของซินอวี้ไป ที่ปวดบรรเทาลงจริง ๆ รู้สึกดีขึ้น ไม่ทรมานเหมือนเคย”“ขอบคุณท่านผู้ใหญ่ และสหายทั้งสองคนนะจ้ะ” ป้าเหลียนโค้งคำนับแทบติดพื้น อวี้ซินยิ้มเรียบ ๆ แต่ในใจโล่งอก ที่ตัวเองรอดมาได้อย่างหวุดหวิด ทว่าก่อนออกจากบ้าน ฉิงฟูกู้ยังหันกลับมามองเธออย่างพิจารณา“อวี้ซิน เจ้าเคยเรียนยามาหรือไม่?”“เคยเรียนกับย่าของฉันนั่นแหละจ้ะ ไม่ได้จริงจัง แต่เป็นการสืบทอดมารุ่นต่อรุ่น”“อื้อ...”“ว่าแต่เมื่อไรผ้าจะมาจ๊ะ ฉันอยากจะทำงานแล้ว”“ถ้ามาจะให้คนมาตาม อ้อ... อวี้ซิน”“ค่ะ”“จำเอาไว้ เจ้าไม่ใช่หมอ”“แน่นอน ฉันไม่คิดจะเป็นหมอเถื่อนเพื่อรักษาคนหรอก”หญิงสาวยิ้มเกร็ง หัวใจเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง [ระบบแจ้งเตือน ภารกิจช่วยคนสำเร็จ แต่ตอนนี้เหมือนจะถูกคนสงสัย ระวังจะถูกจับได้ ไม่เช่นนั้น ตลาดของเจ้าจะปิด]“ฉันรู้แล้ว”“อะไรนะ”

“เลือกได้หรือยัง” เสียงสหายคนหนึ่งที่ต่อคิวดังมาจากข้างหลัง อวี้ซินยังดูชนิดผ้าอยู่เลย“เดี๋ยวสิสหายเจิน”“คนไม่มีประสบการณ์ก็แบบนี้แหละ” อวี้ซินถูกค่อนแขวะเข้าไปแบบนั้น ก็ต้องรีบ‘ผ้าฝ้ายดิบหรือผ้าฝ้าย ราคาถูก เย็บง่าย ทนซัก ผ้าโทเร หรือผ้าโพลีเอสเตอร์หยาบ สีทน แต่ร้อน เหมาะทำเสื้อกั๊ก ผ้าฝ้ายป่านผสมระบายอากาศดี เหมาะทำเสื้อฤดูร้อน ผ้าแพรบ้างเล็กน้อย สำหรับคนมีฐานะหรือสั่งพิเศษ ใช้ทำเสื้อคอจีนแบบเรียบหรู’‘แต่อะไรเย็บง่ายที่สุด ระบบ’[คำแนะนำระบบ ผ้าฝ้ายดิบ เย็บง่ายที่สุดใช้ด้ายเบอร์กลาง เข็มธรรมดา เย็บด้วยมือหรือจักรได้โดยไม่ลื่น หากใช้เครื่องมือจากระบบ จะประหยัดเวลาได้ถึง 40%] อวี้ซินเม้มริมฝีปาก พลางแอบยิ้มจาง ๆ‘ดีล่ะ งั้นฉันเลือกผ้าฝ้ายดิบสีขาวครีม จะเย็บเป็นเสื้อคอจีนกับเสื้อผ่าหน้าอย่างละครึ่งง่าย เร็ว และปลอดภัย’ “ผู้ใหญ่บ้านจ๊ะ ฉันเลือกผ้าฝ้ายดิบสีขาวครีมจ้ะ”“ตกลง ดีนะที่เธอมาเร็ว มาก่อนคนอื่น พวกเรายกของตามที่อวี้

เมื่อเลิกประชุม ชาวบ้านทยอยกลับไป อวี้ซินจับจุงมือของลูกทั้งสองเอาไว้แน่น“แม่ หมูป่ามันตัวใหญ่มากไหม?” เจี้ยนหมิงถามตาโต“ผู้ใหญ่บ้านบอกว่ามันหนักสามร้อยกิโลกรัม”“แล้วอี้หลันหนักกี่กิโลกรัมครับแม่”“อี้หลันหนัก 10 กิโลกรัม ส่วนเจี้ยนหมิงของแม่หนัก 12 กิโลกรัม”“อืม...” เด็กน้อยทำท่าคิดคำนวณ“แม่จะบอกให้เห็นภาพนะครับ หมูป่าหนัก 300 กิโลกรัม เท่ากับน้ำหนักเจี้ยนหมิงของแม่ที่หนัก 12 กิโลกรัม จำนวน 25 คนครับ”“อะไรนะครับแม่”“แม่คะ ทำไมเยอะแบบนั้น” ดูสองคนตื่นเต้นมาก ๆ แม่แล้วอี้หลันกี่คน”“อืม... อี้หลันหรือ? 30 คนค่ะ”“โอ้โห!” เด็กสองคนทำตาโตเท่ากับไข่หาน“แม่คะ หากมันมากัดหนู หนูตายแน่”“เรื่องอะไร แม่จะยอม ไปถึงบ้าน แม่จะซ่อมบ้านก่อน แต่เราสองคน อะไรที่เป็นเศษอาหาร ที่จะส่งกลิ่นเหม็น ให้เอาไปใส่ในถังที่แม่ทำเอาไว้ แล้วปิดฝาให้สนิท” เธอสอนเด็ก ๆ แล้ว บ