จริงจังได้แล้ว

“น้ำนี้ต้องดื่มได้ด้วยนะ”

[ยังไง คุณก็ต้องต้ม เพื่อสุขภาพพลานามัยที่แข็งแรง]

[แต้มเหลือปัจจุบัน 11610 แต้ม]

เจี้ยนหมิงและอี้หลันเดินเข้ามาดู

“แม่จ๋า เรามีน้ำกินแล้วหรือ” อี้หลันยิ้มตาแป๋ว

“ใช่จ้ะลูก แต่ต้องต้มก่อนทุกครั้งนะ” อวี้ซินย่อตัวลูบศีรษะเด็กทั้งสอง

“การต้มจะช่วยฆ่าเชื้อโรคได้”

“ค่ะแม่ หนูจะจำเอาไว้”

“หนูด้วย”

“น่ารักจริง ๆ ลูกแม่”

“แต่สำคัญอีกเรื่อง ห้ามใครมาเปิดฝาบ่อน้ำนี่ แล้วมาเล่นอะไรแผลง ๆ ตรงนี้ ไม่อย่างนั้น หนูสองคนอาจจะตกลงไปได้ ตกลงไป แล้วจะเป็นอย่างไรคะ”

“ซี้”

“ไม่หายใจ”

“แต่ก่อนจะซี้และไม่หายใจล่ะ”

“เจ็บ”

“ใช่ เจ็บ เข้าใจแล้วนะ”

“อื้อ” ทั้งอี้หลันและเจี้ยนหมิงพยักหน้า

“แม่ครับ ทำไมเราต้องกลัวเชื้อโรค” เด็กสองคนทำหน้าสงสัย

“ที่เราไม่สบาย มาจากเชื้อโรคทั้งนั้น”

“แม่ หน้าตาของเชื้อโรคเป็นยังไง”

“อืม... แบบนี้มั้ง” เธอนั่งลงแล้วหยิบเอาเศษไม้ที่อยู่ใกล้มือ มาขีด ๆ เขียน ๆ วาดลงไปบนดิน รูปร่างเป็นวงกลม มีตา จมูก ปก และตัวมีขน ๆ และมีปุ่มตามขนด้วย

“โอ้ว... มันน่ารักนะคะแม่”

“น่ารักเหรอ”

“ใช่”

“แม่ครับ หนูจะเขียน”

“เอาสิ แม่ว่า โน่น! ไปเล่นกันตรงโน่น และก็หาไม้มาวาดได้เลย”

“วาดอะไรก็ได้ ไม่ต้องเป็นเชื้อโรค”

“งั้นไปกันเถอะ”

“ค่ะ” เจี้ยนหมิงจับมือน้องสาว และพยักหน้าหงึก ๆ

“ไปเล่นกันก่อน แม่จะตักน้ำใส่ถังเอาไว้ให้ใช้”

“ค่ะ” “ครับ”

อวี้ซินมองเด็ก ๆ ที่วิ่งหายไป เธอเริ่มกระบวนคิดต่อ จะทำที่ซักล้างยังไง จะให้น้ำลงไปตรงไหน ห้องน้ำที่จะปรับปรุงให้ดีขึ้นอีก จะได้ถูกสุขอนามัย ‘แค่มีรอกชักแบบนี้ มีน้ำสะอาดใช้ ก็ไม่เหนื่อยอีกต่อไป ยอดเยี่ยมมาก’

เช้าวันต่อมา เสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังปัง ๆ เธอเดินไปเปิดประตู

“สหายหวัง”

“สหายอวี้ซิน! ผู้ใหญ่บ้านให้มาตาม เจ้าไปที่ลานกลางหมู่บ้านเดี๋ยวนี้ ผ้าที่จากเมือง มาถึงแล้ว!”

เจี้ยนหมิงและอี้หลันวิ่งมากอดขาแม่ ทำหน้าละห้อยอยากตามไปด้วย

“แม่ไปไหนเหรอ”

“แม่ต้องไปเอาผ้ามาเย็บเสื้อจ้ะ งานใหม่ของพวกเราไง” เธอย่อตัวลงลูบหัวลูก ๆ

“ลูกอยู่บ้านรอแม่ ห้ามเปิดประตูให้ใครนะ แม่จะรีบกลับมา คนอาจจะเยอะ และแม่ต้องยกของหนัก แม่ไม่มีเวลาดูหนูสองคน เข้าใจหรือยัง”

“อื้อ ๆ” ทำหน้าแบบผิดหวัง

“ไม่เอาสิ ไว้แม่จะทำขนมให้กิน”

“แม่คะ อยากกินซาลาเปา”

“ได้ ถ้ายังมีขายที่สหกรณ์ แม่จะซื้อมาให้นะคะ”

“คะ” “ครับ” เธอรีบตั้งข้าว กับข้าวเอาไว้ให้ลูกสองคน แล้วออกเดินไปยังลานหมู่บ้าน

“เดี๋ยวครับแม่” เสียงเจี้ยนหมิง

“อะไรครับเจี้ยนหมิง”

“แม่ลืมรถเข็นครับ” นิ้วป้อม ๆ ชี้ไปที่มุมรั้ว

“อ้อ... จริงสินะ ไม่งั้นจะเอาผ้าม้วนใหญ่ ๆ กลับมาบ้านได้ไง” อวี้ซินยิ้ม หันไปมองรถเข็นที่เธอให้ระบบทำให้ เพราะเธอคิดแล้วว่าม้วนผ้าขนาดใหญ่ที่ต้องไปเอาที่ลานหมู่บ้าน คงจะหนักแน่ ๆ จะไหว้วานใคร ให้ช่วยหอบผ้ากลับบ้านได้

เมื่อวานตอนค่ำ

“ระบบ ฉันขอรถเข็นของ”

ระบบแจ้งเตือน กะพริบและปรากฏขึ้น

[ปัญหาเรื่องการขนของหนัก ขอเสนอ รถเข็นไม้แบบพื้นบ้าน 600 แต้ม จะดูเหมือนเก่าธรรมดา ไม่ผิดสังเกต]

“โอ้โห! แพงเกินไปนะเนี่ย 600 แต้ม เอ่อ จะรีดไถหรือไง”

[ไม่รับ ก็ไม่ใช่ปัญหา]

“เอาสิ เอาเลย ๆ ไม่งั้นฉันหลังหักแน่” อวี้ซินกดยืนยัน ในใจก็คิด แต้มหร่อยหลอลงทุกที

แสงสีฟ้าแวบขึ้นที่มุมบ้าน ก่อนจะปรากฏรถเข็นไม้เก่าขนาดพอเหมาะ ล้อเหล็กขึ้นสนิมเล็กน้อยเหมือนใช้มาหลายปี

‘ดีมาก ดูสมจริงสุด ๆ’ เธอยิ้มพอใจ

ระบบแจ้งเตือน

[แต้มเหลือปัจจุบัน 11010 แต้ม]

“แม่ไปไม่นานจ้ะ อยู่ในบ้าน ห้ามเปิดประตูให้ใครนะ” เจี้ยนหมิงพยักหน้าหงึก ๆ อี้หลันตาแป๋วจับชายเสื้อแม่แน่นก่อนยอมปล่อยมือ แต่สุดท้ายก็ปล่อยจนได้ สองคนเดินมาส่งแม่ ก่อนจะปิดประตูรั้วตามคำสั่ง แล้วนั่งเล่นด้วยกัน ตอนนี้เห่อวาดรูปที่ลานดินของบ้าน

เมื่ออวี้ซินมาถึงลานหมู่บ้าน มีผ้าม้วนใหญ่กองสูงอยู่บนเกวียนไม้ กลิ่นฝุ่นผสมผ้าดิบลอยคลุ้ง ผู้ใหญ่บ้านฉิงฟูกู้ยืนกอดอกกับสหายหวังและสหายฮุ้ย

“ดีนะที่เจ้ามาเร็ว พวกเรายังไม่ได้ยกลง ว่าแต่เจ้ามาดูนี่ก่อน” ผู้ใหญ่บ้านเอ่ยเสียงเข้ม พร้อมกับกวักมือให้อวี้ซินไปดูผ้า และแบบผ้า

“มีหลายคนเลยหรือจ๊ะ”

“ใช่ เธออยากจะทำอะไรเล่า ก็เลือกได้ มาก่อน เลือกก่อน”

บนใบหน้าของอวี้ซินยังคงรอยยิ้มบางสงบเสงี่ยม เธอหยิบขึ้นมาดู มีทั้งตัวอย่างผ้า และแบบที่วาดแบบง่าย บนกระดาษ

‘น่าสนใจมาก เพราะยุคชนบทช่วงทศวรรษเจ็ดศูนย์ เสื้อผ้าที่เย็บใช้กันส่วนใหญ่เป็นเสื้อผ้าโหลแบบมาตรฐาน ไม่เน้นแฟชั่น’

‘แบบเสื้อโหลที่นิยมในยุคนี้ เสื้อคอจีนจงซานจวง แขนยาว มีกระดุมผ้า 4–5 เม็ด ทรงตรง เรียบ ไม่มีเอว เป็นแบบมาตรฐาน ชายหญิงใช้ได้ เสื้อแขนยาวคอกลมผ่าหน้า ติดกระดุมแถวเดียว ใช้ทำเป็นเสื้อทำงานในไร่นาหรือโรงงาน เสื้อกั๊กใส่ทับ ใช้เศษผ้าบุนวมกันลม ตัดเย็บง่าย ใช้ผ้าไม่มาก เสื้อแขนสามส่วนสำหรับหน้าร้อน เน้นผ้าฝ้ายบาง ระบายอากาศดี ตัดเย็บอะไรดีนะ’