Todos os capítulos de ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ: Capítulo 21 - Capítulo 29

‘ระบบ’[วันนี้มีการปรับปรุง ตอนที่ไปทำงานช่วยเหลือล้างแผลให้ลุงเหลียน รับแต้มเพิ่ม 100 แต้ม]‘ฉันเลือกชุดได้แล้ว เหมาะสมไหม’[ชุดเด็กชาย ชุดที่เลือก เสื้อเชิ้ตคอปกแขนสั้น สีฟ้าอ่อน มีลายเส้นบางแบบเรียบง่าย กางเกงขาสั้นผ้าฝ้ายสีครีม ใส่แล้วคล่องตัว รองเท้าผ้าใบสีขาวมอ ๆ ดูเรียบร้อย สุภาพ เรียบง่ายเหมาะกับเด็ก แต่ไม่โดดเด่นเกินไป ทำให้คนอื่นไม่สงสัย แต้มที่ใช้ 30 แต้ม]‘ตกลง’[ชุดเด็กหญิง ชุดที่เลือก เดรสผ้าฝ้ายตัดต่อเรียบ ๆ ตรงเอวสีชมพูพาสเทลลายดอกไม้เล็ก ๆ น่ารัก ปลายแขนตุ๊กตาเล็ก ๆ เพิ่มความหวานแต่ไม่ฉูดฉาด รองเท้าใส่สบายสีขาวแบบมีสายรัด น่ารักสดใสมาก แต่ลวดลายและสีไม่โดดเด่นจนเกินไป เหมาะกับเด็กหญิงยุค 70 แต้มที่ใช้ 35 แต้ม]‘ตกลง เยี่ยมเลย’[ส่วนชุดของเธอ ชุดที่เลือก เสื้อแขนสั้นผ้าฝ้ายสีฟ้าอ่อน ลายดอกไม้เล็ก ๆ คล้ายชุดของเด็กหญิง แต่คัตติ้งผู้ใหญ่ขึ้นเล็กน้อย กระโปรงยาวพอดีเข่าสีสีกากีโทนสบายตา รองเท้าผ้าใบสีขาวหรือรองเท้าหุ้มส้น กลมกลืน ยังคงสงวนตัว ไม่โดดเด่นจนคนรอบข้างสงสัยว่ามาจา

“แม่กลับมาแล้ว”“แม่ได้เนื้อหมูป่ามาเยอะแยะมาก”“ใช่แล้วลูก ต่อไปหนูสองคนจะได้กินเนื้อหมูทุกวัน จะได้แข็งแรงนะคะ”“วันนี้แม่จะทำอะไรให้เราสองคนกินครับ”“นั่นนะสิ ต้องเป็นเมนูหรูหรา ที่ขึ้นภัตตาคารเลยละ”“หนูจะรอกิน”“หิวเสียแล้วสิ” อวี้ซินลูบหัวลูกน้อย แล้วรีบเข็นรถเข้าบ้าน ต้องรีบทำกับข้าวให้ลูกๆ กินก่อน จากนั้น เธอจะทำหมูป่าแดดเดียว ซึ่งจะต้องใช้เวลานานแน่ ๆ“แม่จะทำหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วใส่มันฝรั่งกับไข่นะ” อวี้ซินเอ่ยบอก“เย้ ๆ ได้กินเนื้อหมูแล้ว”“มันต้องอร่อยมากแน่ ๆ”“รอนะคะคนเก่งของแม่”“ค่ะ”“ครับ” ครัวเล็กที่ตอนนี้เริ่มเป็นสัดเป็นส่วนแล้ว แม้ฝาจะทำจากไม้ไผ่ ผสมกับดินอัดแน่น แต่ก็ดูคงทน คงจะอยู่ได้อีกปี หญิงสาวนั่งลงที่หน้าเตาฟืนเตี้ย ๆ แล้วก่อไฟ เสียงแตกดังเปรี๊ยะของฟืนชื้น ๆ ทำให้กลิ่นควันบาง ๆ ลอยคลุ้งไปทั่วห้อง อวี้

คืนนั้น ทุกอย่างดำเนินไปช้า ๆ มีเพียงเสียงจักรหมุนเบา ๆ และแสงตะเกียงส่องกระทบใบหน้าเรียวของหญิงสาว ดวงตาเธอเต็มไปด้วยความตั้งใจ เพราะต้องทำการตัดเย็บเสื้อผ้าตามโควต้าที่เธอรับมา ทุกฝีเข็มเพื่อครอบครัว เธอหมุนล้อจักรไปเรื่อย ๆ เสียงฟืดฟาดดังแผ่ว ๆ เอาเสื้อผ้าของลูกมาซ่อมก่อน ไปสักพัก อวี้ซินก็มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอย่างพึงพอใจ เพราะมันดีขึ้น สวยขึ้น เท่ากับเธอได้ขัดสนิมที่ทิ้งร้างการใช้จักรเย็บผ้าไปนาน อวี้ซินลงมือทำการวาดแบบ และเริ่มสร้างแพทเทิร์น เพื่อขึ้นรูปเสื้อแล้ว‘คืนนี้ต้องลองให้ได้เสื้อสักหนึ่งตัว เพื่อเป็นต้นแบบให้กับตัวเอง’ เธอมุ่งมั่น และหมายมั่นปั้นมือเอาไว้แบบนั้น‘ถ้าเสื้อออกมาดี พรุ่งนี้... จะได้ลุยไปเลย’[ระบบแจ้งเตือน คุณกำลังพัฒนาทักษะเย็บผ้าเบื้องต้น บวกสอง ไปเป็นบวกสาม]‘ดี… ฉันจะเป็นสาวเย็บผ้าที่คล่อง และเก่งที่สุด เอ๊ะ! อย่างนี้จะได้แต้มเพิ่มในความพยายามด้วยตัวเองไหม’แต่ระบบไม่ตอบเธอ เงียบเสียงไปเลย‘ดูท่าระบบก็งกไม่ใช่เล่นนะเนี่ย อยากให้แต้มฉันหมด แต่ไม่มีน้ำจิตน้ำใจจะ

“หนูจะทำด้วย จะสวยเหมือนของแม่ไหมคะ”“แม่ก็จะช่วยไง ลองทำดู”เด็กทั้งสองคนตั้งใจมาก ๆ ปั้นแป้งเป็นก้อน แล้วคลึงเหมือนแม่ทำ แต่มือก็เล็ก ทำยังไม่ถนัด ทว่าอวี้ซินก็ช่วย“นี่ขนาดยังไม่สุก แต่กลิ่นหอมมากเลยครับแม่”“หิวแล้วสิ”“หิวที่สุดค่ะ”“หอมกลิ่นหมูบด หอมกลิ่นของขิง และก็ต้นหอมนี้ อุ้ย! ท้องร้อง”“เจี้ยนหมิงตัวเองไม่ได้ท้องร้องอย่างเดียว น้ำลายไหลย้อนด้วย”“จริงหรือ” เจี้ยนหมิงสูดน้ำลายยืด ๆ เข้าไป“ดูทำ แม่ว่า น้ำลายของเจี้ยนหมิงจะย้อยลงไปในแป้งหรือเปล่า”“ไม่ย้อยครับแม่” ทำให้ทั้งสามคน หัวเราะกันอย่างสนุกสนานอวี้ซินปล่อยให้เด็ก ๆ ปั้นเกี๊ยว แม้จะรู้ว่ามันไม่สวย แต่ถ้าเด็กได้กินฝีมือตัวเอง คงจะปลื้มไม่น้อย อวี้ซินหันไปจัดการทำเส้นก๋วยเตี๋ยว เธอใช้มีดคม ๆ ตัดแป้งที่รีดจนบางเป็นเส้นยาวๆ เรียงบนถาดไม้“เส้นแบบนี้เรียกเส้นก๋วยเตี๋ยวสดนะลูก ต้มแป๊บเดียวก็กินได้เลย” เธอบอกเ

“เอาล่ะ แม่ต้องไปเก็บล้าง แล้วแม่จะเพิ่งเริ่มทำงานเย็บผ้าแล้วนะคะ แม่ต้องรีบให้เสร็จภายในเจ็ดวัน ขืนชักช้า ไม่ทันการแน่ ๆ อีกอย่างจะถูกปรับด้วย และแม่จะเสียหลายอย่าง”“ค่ะแม่”“แม่สู้ ๆ นะครับ” เด็กน้อยสองคนชูกำปั้น เธอเป็นคนสอนลูกเอง ให้ทำแบบนี้ เพื่อจะได้ให้ทั้งคู่รู้จักการให้กำลังใจตัวเองด้วย“แม่ต้องส่งทันแน่นอน”“จ้า แม่จะลุยแล้ว”อวี้ซินยิ้มออกมาอย่างอิ่มใจ ยังคิดถึงใบหน้าของสหายหวังที่กินก๋วยเตี๋ยวกับเกี๊ยวหมูของตนเองเข้าไปแล้ว ถึงกับรอ้งไห้ ทำให้คนที่ทำงานหนักแล้ว ต้องมาทำอาหารที่ระเอียดลอออย่างนี้ แม้บางจะเหนื่อยล้าขึ้นมาอีก แต่ทำให้สุขใจ และมีพลังในการทำงานต่อไป อวี้ซินรู้แค่ว่า เธอจะทำหน้าที่ของตนเองอย่างเต็มที่ ระบบแจ้งขึ้นมา[แบ่งปันน้ำใจกับเพื่อนบ้านรับแต้มเพิ่ม อีก 50แต้ม ปัจจุบันแต้มคงเหลือ 8150 แต้ม]อวี้ซินยิ้มหน้าบาน ทำงานเย็บผ้าไปฮัมเพลงไป กะว่าจะลุยงานเย็บให้เสร็จภายในเจ็ดวันนี้‘มีแต้มให้เวลาทำงานเสร็จตรงเวลาไหมนะ’