All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นคุณแม่ในยุค 70 กับระบบตลาดลับ: Chapter 1 - Chapter 10

อวี๋ซิน หญิงสาวยุคใหม่ที่เคยมีชีวิตสุขสบายในเมืองใหญ่ เธอตื่นขึ้นมาอีกที กลับพบว่าตัวเองอยู่ในร่างของหญิงสาวอีกคนในยุค 70บ้านดินผนังแตกร้าว... เด็กฝาแฝดวัยสามขวบร้องไห้อย่างหิวโหย... และไม่มีข้าวสักเม็ดเหลืออยู่ในบ้าน ในยุคที่ความอดอยากคือความจริง การมีชีวิตอยู่ได้ในแต่ละวันคือการต่อสู้แต่เมื่อเสียงประหลาดดังขึ้นในหัว[ระบบตลาดลับกำลังทำงาน แต้มเริ่มต้น 1000 แต้ม สามารถแลกเปลี่ยนทรัพยากรยุคใหม่กับสินค้าพื้นฐานได้]โชคชะตาของเธอก็เปลี่ยนไปในพริบตา จากหญิงยุคใหม่ที่เคยขายของออนไลน์มือทอง เธอต้องกลายเป็น "แม่เลี้ยงเดี่ยว" แห่งยุคอดอยาก ใช้แต้มในระบบแลกข้าว ไข่ และสิ่งจำเป็นเพื่อเลี้ยงลูกให้รอด พร้อมต้องปกปิดความลับจากสายตาเพื่อนบ้านที่ช่างสอดรู้ทว่าเบื้องหลังชีวิตอันแร้นแค้นนั้น ยังมีปริศนาเงินเดือนของสามีทหารที่ส่งกลับบ้านแต่ไม่เคยถึงมือเธอ...เมื่อโชคชะตาพาให้มาเริ่มต้นใหม่ในโลกที่เต็มไปด้วยความลำบาก อวี๋ซินจะใช้หัวใจของแม่และระบบตลาดลับ สร้างชีวิตและอนาคตให้ลูกทั้งสองได้อย่างไร ไปเป็นกำลังใจให้นักเขียนด้วยนะคะ++++++++++อวี้ซินสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงเด็กร้องไห้แหลมเล็กสองเสียงส

ทันใดนั้น เสียงระบบดังขึ้นในหัว[ภารกิจลับ ปกป้องทรัพยากร หากถูกสงสัยเกินไป และถ้าถูกจับได้ ภารกิจของเธอจะล้มเหลว][ไอเทมใหม่ปลดล็อก “สิ่งประดิษฐ์พื้นบ้าน” สามารถสร้างอาหาร หรือสิ่งของจากวัตถุดิบธรรมดา]‘ซุปไก่ก้อน’ เธอเอ่ยในหัวอวี้ซินสูดลมหายใจลึกเข้าปอดลึก ๆ มือไม้สั่น แต่จิตใจแน่วแน่ ต้องทำตัวให้เหมือนธรรมชาติ… อย่าให้คนพวกนี้สงสัย งัดและใช้ไหวพริบ… ฉันกับเด็ก ๆ ต้องรอด…[ซุปไก่ก้อน กรณีฉุกเฉิน ไม่ได้เตรียมการล่วงหน้า ต้องใช้ 100 แต้ม]‘จัดมาแบบสำเร็จ และช่วยให้ภารกิจนี้ไม่ล้มเหลว’[ตกลง ทุกอย่างอยู่ในตู้กับข้าว] อวี้ซินเผยยิ้มออกมาให้กับสองคนนั้น“ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่”แม้อวี้ซินรู้สึกถึงแรงกดดันทันที แต่เวลานี้ได้ตัวช่วยแล้ว เธอหันไปมองหน้าของป้าจางอย่างผิดหวัง ทั้งที่เป็นคนดี ๆ กัน แต่นางกลับเอาเรื่องที่สงสัยไปฟ้องสหายหวัง หญิงสูงวัยหลบสายตาที่ตำหนิของอวี้ซิน“แหม... ทำไมต้องทำหน้าทำตาแบบนี้ด้วยเล่าอวี้ซิน ก็ป้าแค่สงสัย ข้าวเราก็ได้มาเหมือน ๆ กัน แต่ทำไมกลิ่นข้าวต้มหอม ๆ มันจึงมาจากบ้านของเธอตั้งแต่เช้า สงสัยว่าเธอไปเอาของดีมาจากไหน ถ้ามีก็ต้องแบ่งปันกันบ้าง” ยิ้มอย่างคนเห็นแก

“แม่ทำอะไรคะ?” อี้หลันถาม เด็กสองคนยังพูดไม่ค่อยชัด แต่คนเป็นแม่ฟังรู้เรื่องทุกคำของเด็กน้อยสองคน“กำลังทำก้อนสมุนไพรไง จะได้เอาไปแจก หรือว่าขาย ไม่งั้นก็แลกเป็นอะไรกลับมาที่บ้านเรา”“ถ้าอย่างนั้นหนูช่วย”“หนูก็ช่วย”“ได้สิ! อี้หลัน เจี้ยนหมิง ช่วยแม่ด้วยนะ แม้นั่งยิ้มอยู่ใกล้ ๆ แม่ แม่ก็พอใจแล้วจ้า”อวี้ซินถอนหายใจเบา ๆ แล้วเปิดระบบตลาดลับในหัว[ระบบแจ้ง สร้างสินค้าแลกแต้ม 50 แต้มต่อ 1 ชุด][ขายให้กับระบบ แต่ถ้าขายให้กับคนทั่วไปก็ได้][ได้ 100 แต้มต่อ 1 ชุด เธอสามารถขายได้สูงสุดวันละ 5 ชุดเท่านั้น]เธอพยักหน้า รีบจัดวัตถุดิบเป็นชุดเล็ก ๆ‘เรื่องอะไรจะขายให้ระบบ ได้แค่ 50 แต้ม แต่ถ้าขายให้คนอื่นได้ 100 แต้ม’สูตรของอวี้ซินที่ได้มา{ผงสมุนไพรพื้นบ้าน 3 ชิ้น ก้อนซุปไก่ 1 ก้อน ถุงผ้าสะอาดใส่ชุดละ 1}“โอเค… วันนี้เราจะขาย 5 ชุดก่อน” อวี้ซินออกจากบ้าน โดยมีเด็กสองคนวิ่งตามอย่างตื่นเต้น ขาเล็ก ๆ กระทบดินกรวด ตัวเซ เธอรีบคว้าเอาไว้“ระวังหน่อยสิลูก เดิน หรือวิ่ง หนูต้องมองทางด้วย อย่าทำให้ตัวเองได้รับบาดเจ็บ เข้าใจไหม”“ค่ะ”“ครับ” เธอมองกาใส่น้ำร้อนที่ตอนนี้บรรจุน้ำซุปจากสูตรที่เธอทำ เมื่อไ

วันนี้เธอเห็นข้อความในจดหมาย เป็นหลักฐานชั้นดี เขาแอบซุกมาใต้หีบเสื้อผ้าเก่าหรือว่า... ที่จริงแล้ว อวี้ซินก็ได้เห็นจดหมายฉบับนี้แล้ว แต่เกิดความกลัว จึงไม่กล้าที่จะเรียกร้องอะไร เนื่องจากคนอีกฝ่ายเป็นคนมีบารมีและอำนาจ ถ้าไปผิดใจกับพวกเขา หญิงสาวกับลูก ๆ ก็คงจะอยู่ลำบากรายละเอียดเงินเดือน และข้อความแนบว่า…(ฉันจะส่งผ่านมาให้ผู้ใหญ่บ้านทุกเดือน บอกเขาว่าฝากส่งให้ถึงเธอ อวี้ซิน เธอกับลูก... อย่าลำบากนะ)น้ำตาของเธอถึงกับซึมเอ่อออกมา เลือดในกายของ อวี้¬ซินพลุ่งพล่าน ความโกรธผสมความอัดอั้นเกินบรรยายลูกฝาแฝดวิ่งมาหา“แม่ ๆ หนูหิว... หนูหิวอีกแล้ว”“อยากกินข้าวอีก”“ได้สิลูก นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป หนูสองคนจะไม่อด” เสียงที่เอ่ยสั่นเครือเธอมองดวงหน้าน้อย ๆ ของฝาแฝด ที่ยิ้มหวาน ๆ พร้อมกับส่งเสียงใส ๆ เจื้อยแจ้ว แม่จ๊ะ แม่จ๋า ทำให้หัวใจของเธอบีบแน่น อวี้ซินย่อตัวลง เธอกอดเด็ก ๆ ไว้แน่น พลางคิดในใจ...‘แม่จะต่อสู้ และจะไม่ยอมแพ้อีกแล้ว... เพื่อหนูสองคน แล้วนั่น... เง

“ผู้ใหญ่จ๊ะ นี่จ้ะ ฉันจะแบ่งให้ท่าน 4 หยวน ถือเป็นไมตรี เผื่อคราวหน้าเอกสารจะไม่ตกหล่นอีก” เสียงเธอนุ่มนวล แต่ทุกคำเหมือนกรีดลึกชาวบ้านที่มุงอยู่เงียบกริบ ทุกคนหันไปมองผู้ใหญ่บ้านอย่างอยากรู้คำตอบว่าผู้ใหญ่บ้านจะตอบเช่นไร พากันเพ่งมองอยู่อวี้ซินใช้จังหวะคนเยอะ ๆ นี่แหละจะกระชากหน้ากากของผู้ใหญ่บ้านอย่างนิ่ม ๆ เธอพูดเสียงดังให้ได้ยินทั่วกัน ผู้ใหญ่บ้านชักสีหน้าทันที ยิ้มแหย ๆ แล้วโบกมือปฏิเสธ“โอ๊ย ไม่ได้ ๆ คนในหมู่บ้านเดียวกัน จะมาเอาเงินกันได้อย่างไร เก็บไว้เลี้ยงลูกเถอะ อีกอย่างเป็นน้ำพักน้ำแรง และการเสียสละของนายทหารอวี้เหวินเจ๋อ”“แต่ฉันตั้งใจแบ่งค่ะ สี่หยวนนี้ก็เหมือนแบ่งตามส่วน ของฉันหนึ่งส่วน ของลูกสองคน คนละหนึ่งส่วน แล้วที่เหลือเป็นน้ำใจให้ท่าน” ผู้ใหญ่บ้านเขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางหันไปมองชาวบ้านที่จ้องอยู่ทุกทิศ“เก็บไปเถอะสหายอวี้ซิน เก็บไปทั้งหมดนี่แหละ ฉันไม่รับ ไม่งั้นเดี๋ยวใครจะครหาว่า ฉันกินเงินของแม่ลูกอ่อน”เสียงฮือฮาของชาวบ้านดังขึ้นรอบลานบ้านอวี้ซินยิ้มมุมปาก เก็บ