All Chapters of สัญญาปรารถนา: Chapter 81 - Chapter 90

เขามีพอร์ตโฟลิโออสังหาริมทรัพย์มูลค่าสามพันล้านตั้งแต่อายุไม่ถึงยี่สิบ แบ่งเป็นหนึ่งพันห้าร้อยล้านบวกดอกเบี้ยใช้หนี้สถาบันเฟรเซอร์ ไฟแนนเชียล กรุ๊ป แล้วก็สามารถขายทำกำไรไปได้ถึงหนึ่งพันล้านห้าร้อยล้าน หักภาษีและค่าใช้จ่ายอื่นๆ ก็จะเหลือราวๆ หนึ่งพันสองร้อยล้าน นั่นคือกำไรสุทธิที่เขาได้รับ                ภพตะวันไปพบวารุณที่ห้องทำงาน ยื่นแคชเชียร์เช็คให้ใบหนึ่ง                “เงินนี่หมายความว่าอะไร”                “หนี้ที่พ่อติดค้างไว้ครับ”                เขาส่ายหน้า ผลักเช็คเงินสดมูลค่าหนึ่งพันสองร้อยล้านนั่นกลับคืนไป “เมื่อลูกหนี้เสียชีวิต และมูลค่ากองมรดกไม่เพียงพอชดใช้หนี้สิน หนี้ส่วนเกินนั้น ตามกฎหมายแล้วทา

บทที่ 25 ขออนุญาตกระชับพื้นที่                   ภพตะวันโทรศัพท์นัดกินมื้อเที่ยงกับแทนไทที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แทนไทจับกระแสความสุขที่เอ่อล้นจากน้ำเสียงของภพตะวันได้ ใจของเขาก็คิดลอยไปไกลและจินตนาการถึงสัญญาที่เคยให้กันไว้ที่ร้านข้าวต้ม แทนไทจึงแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน ซื้อช่อกุหลาบสวยๆ ติดมือไปด้วยและไปรอที่ร้านก่อนเวลานัด                “พี่แทน”                ภพตะวันก้าวเข้ามาในร้าน มองหาเขาและเดินเข้ามาอย่างสดใส วันนี้เขาดูมีความสุขกว่าวันก่อนจริงๆ ทุกอย่างรอบตัวสว่างไสว สายลมเต้นระบำ นกน้อยร้องเพลง แค่เขาเดินผ่านผู้คนก็มีรอยยิ้มยินดี แทนไทก็พลอยยิ้มตามเขาไปด้วย และอดไม่ได้ที่จะแซวว่าวันนี้คุณภพตะวันสองเท้าลอยไม่ติดพื้นราวกับมีปีกบินเลย    &nbs

“ภพตะวัน... ครูไม่ได้ช่วยเหลือเพราะต้องการอะไรแบบนี้”                “ภพทราบครับ แต่ครูสอนภพว่าทำดีได้ดีไม่ใช่หรือครับ”                “ที่ผ่านมาภพก็แวะซื้อนั่นซื้อนี่มาให้ครูเยอะแล้ว ถึงขนาดซื้อบ้านให้มันออกจะ...”                “รับไว้เถอะครับ ภพตะวันพูดเสมอว่าคุณครูไม่ใช่แม่แต่ก็เหมือนแม่คนหนึ่ง”                “ใช่ครับครู” ภพตะวันเรียกพนักงานขายเข้ามาพร้อมสัญญาซื้อขาย บ้านราคาเกือบสิบล้าน เขาเซ็นเช็คแกรกเดียว ก่อนจะยื่นปากกาให้ครูเซ็นชื่อลงเอกสารในฐานะเจ้าของบ้านหลังนี้                “ภพจ้างพยาบาลเพื่อมาช่

บทที่ 26 อ้อนเด็ก                  CEO วารุณ เฟรเซอร์พักอยู่ในคฤหาสน์เก่าแก่อันน่าประทับใจที่ย่านชานเมือง ตั้งอยู่ด้านในส่วนลึกของหมู่แมกไม้ พรั่งพร้อมด้วยระบบรักษาความปลอดภัยและแม่บ้าน แค่โถงทางเดินหินอ่อนซึ่งดูจะใหญ่กว่าห้าง Topaz เสียอีก ภพตะวันก็เริ่มรู้สึกกังวลและตื่นตระหนก วารุณจึงจับมือเขาไว้พลางเชื้อเชิญภพตะวันเข้าสู่โลกส่วนตัวของเขา                คฤหาสน์เก่าแก่แฝงกลิ่นอายผู้ดีเก่าทุกอณู เขาเล่าให้ฟังว่ายึดมาจากเศรษฐีเก่ารายหนึ่งซึ่งก็จำชื่อไม่ได้แล้ว ตอนแรกก็ตั้งใจจะติดป้ายขายทอดตลาด แต่เมื่อเขามาเยี่ยมที่นี่ วารุณก็นึกชอบและซื้อเอาไว้อยู่เอง เขาพาภพตะวันชมห้องรับแขกขนาดใหญ่ ห้องนั่งเล่นที่เขาใช้ประจำ และห้องสมุดซึ่งมีหนังสือดีๆ อยู่เพียบ ทุกหนทุกแห่งมีโซฟาตัวใหญ่น่านั่งและเก้าอี้วางกลมกลืนอย่างมีรสนิยม น่าแวะนั่งทุกมุมเลย      &n

บทที่ 27 น้ำหอม                   เดอะแอตลาสคือบ้านที่บ่มเพาะทักษะการทำงานระดับสูงให้แก่ภพตะวัน แต่เมื่อถึงคราวที่ต้องจากไปจริงๆ ภพตะวันก็อดใจหายไม่ได้ นับตั้งแต่เสียบิดากับมารดาผู้คุ้มครองดูแลไป ชีวิตของภพตะวันก็ไม่ต่างอะไรจากนกบินระเห็จระเหิน อดทนอดกลั้นกับชีวิตที่ขมขื่นมาโดยตลอด เขาเดินผ่านถังขยะรีไซเคิลของโรงแรมก็อดเปิดดูไม่ได้และลงมือคัดแยกพลาสติกให้ตรงตามประเภท จนแม่บ้านโรงแรมมาเห็นถึงได้เข้ามาเอ็ดคุณผู้จัดการใหญ่แล้วแย่งไปทำเองนั่นแหละ ภพตะวันถึงได้รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่คิด                ภาพลักษณ์ของกรุงเทพคือการจราจรย่ำแย่ ตัวเมืองสกปรกและวุ่นวาย บางคนคิดว่าไทยยังไม่พร้อมและไม่อาจสู้ประเทศที่พัฒนาแล้วได้ แต่ภพตะวันคิดว่าเราสู้ได้เหลือเฟือ เขาเร่งประสานงานกับภาคีผู้ประกอบการโรงแรมรายอื่นๆ เน้นการสร้างพันธมิตรไม่ใช่คู่แข่ง และจับมือกับทางภาครัฐเพื่อส