All Chapters of สัญญาปรารถนา: Chapter 71 - Chapter 80

“คุณวารุณ? แล้วงานเลี้ยงล่ะครับ”                แม้ท่านวารุณจะแต่งกายด้วยชุดลำลองสีดำสนิทสบายๆ แต่สง่างามโดดเด่น เขาขยับนั่งพับเพียบพนมมือรับศีลข้างๆ เมื่อเห็นว่าเขานิ่งไม่ตอบคำถาม ภพตะวันจึงหันกลับไปตั้งใจอุทิศบุญเจาะจงให้บิดามารดา ขอให้พวกท่านมาอนุโมทนาในบุญ ตั้งใจว่าบุญที่เคยทำมาทั้งหมดแต่ต้นจนปัจจุบัน ตัวเขาได้รับความสุขจากบุญนี้เพียงใด ก็ขอให้บิดามารดาพึงได้รับเช่นเดียวกัน                หลวงพ่อสังเกตคนที่นั่งข้างภพตะวันแล้วก็คิดว่า เออ ดี มีคนดูแลเด็กคนนี้แล้ว ท่าทางใช้ได้ ระหว่างรอพระฉันเพล ภพตะวันจึงหยิบขวดน้ำและน้ำผลไม้มารับรองท่านวารุณในฐานะแขกที่มาร่วมงาน                ตามมารยาทแล้วควรเทใส่แก้วให้เรียบร้อย แต่การเปิดฝาไม่ออกเป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดมาก ภพตะวันใช้แรงทั้งหมดบิดฝาออกจนส่งเสียงฮึ่ยๆ ทั้งง้างทั้งแงะจนหน้าแ

“ทำอะไรได้บ้างล่ะ”                “พริกน้ำปลาครับ”                วารุณกะพริบตา “งั้นฉันทำให้กินแทนก็แล้วกัน”                “คุณวารุณจะทำอะไรเหรอครับ”                “มาม่า”                “วันเกิดทั้งที จะกินมาม่าจริงๆ เหรอครับ”                ภพตะวันจินตนาการถึงห้องแกรนด์ บอลลูมที่เดอะแอตลาสที่ใช้จัดงานฉลองวันเกิดของท่าน CEO ได้อย่างชัดเจน โคมไฟแก้วคริสตัลแชนเดอเลียร์ห้อยบนเพดาน เค้กวันเกิดก้อนมหึมาวางเด่นกลางงาน โต๊ะอาห

บทที่ 23 เผลอหลุด                  เมื่อไปถึงจุดหมาย รถลีมูซีนพร้อมคนขับรออยู่ที่บันไดขึ้นลงเครื่องบิน หลังจากผ่านพิธีการเข้าเมือง รถคันหรูก็มุ่งตรงไปยังร้านเฉวียนจวี้เต๋อสาขาใหญ่บนถนนเหอผิงเหมิน ตั้งอยู่หน้าพระราชวังต้องห้าม ที่นี่เป็นภัตตาคารอาหารจีนเก่าแก่ มีประวัติศาสตร์ยาวนานมากว่า 160 ปีตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง ขึ้นชื่อเรื่องอาหารตำรับวังหลวง และเมนูเป็ดปักกิ่งชื่อดังที่ใช้ต้อนรับแขกบ้านแขกเมืองมาแล้ว                วารุณเริ่มสั่งอาหารจนเต็มโต๊ะ และเชฟก็จะเข็นรถพร้อมเป็ดมาที่โต๊ะ รีบแล่ก่อนที่เป็ดจะคลายความร้อนให้ได้ 108 ชิ้น โดยแล่หนังออกเป็นริ้วบางๆ เมื่อหนังหมดก็เริ่มแล่หนังที่ติดเนื้อต่อไป จากนั้นจะคีบทั้งหนังล้วนและหนังติดเนื้อมาวางบนแผ่นแป้งสาลีนึ่ง ทาด้วยซอสเถียนเมี่ยนเจี้ยงซึ่งเป็นซอสรสหวานเค็ม           

“ก๊ากๆๆ ไอ้เด็กสมองบ๊องมันหน้าแดงเป็นแล้วโว้ย”                “มัน... มันเป็นไปไม่ได้หรอกครับ”                “เอาล่ะๆ ไม่ล้อแล้ว” ภัทรตบไหล่น้องชาย “การได้คิดถึงใครสักคน มันก็เป็นความรู้สึกที่ไม่เลวใช่มั้ยล่ะ ทะนุถนอมความรู้สึกดีๆ เอาไว้เถอะ”                “ครับ”                “แล้วคิดจะสารภาพรักมั้ย”                “เอ่อ... คงไม่... ไม่ดีกว่าครับ คุณวารุณมีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ภพตะวันยืนยุกยิก สายตาหลุบลงต่ำ สองแก้มแดงเปล่งปลั่งระคนประหม่า ภัทรจึงช่วยเชียร์แบบโต้งๆ   &n

สุวิทย์ระแคะระคายว่าภพตะวันกำลังวางแผนทำกำไร เขาจึงฟูมฟักโครงการ Imperial Topaz จนเสร็จสมบูรณ์ก่อนกำหนดระยะเวลาภายใต้ชื่อใหม่ Topaz แหล่งรวมความทันสมัยตอบโจทย์ชีวิตคนเมือง จุดแข็งอยู่ที่ศูนย์อาหาร ซึ่งมีร้านชื่อดังหลากหลายรวมกว่าหกสิบร้าน สดสะอาดราคาย่อมเยา ดึงดูดพนักงานออฟฟิศและนักศึกษารวมไปถึงนักท่องเที่ยวให้แวะเวียนมารีวิว และอัตราการเช่าพื้นที่เต็มถึงเก้าสิบแปดเปอร์เซนต์ซึ่งถือว่ามาแรงมากสำหรับหน้าใหม่ จนสื่อด้านเศรษฐกิจหลายแขนงให้ความสนใจในตัวภพตะวัน                คนร่ำรวยที่เริ่มต้นตัวเองจากความยากจน หลายคนก็พึงพอใจที่ได้อวดอ้างความสำเร็จของตัวเอง สำแดงสิ่งที่ตนมี อย่างเช่นสวมแหวนเพชร นาฬิกาข้อมือล้อมเพชร ขับรถหรูหรือซื้อทรัพย์สินสะสมตามประสาเศรษฐีใหม่ แต่ภพตะวันยังใช้ชีวิตเรียบๆ อย่างที่เคย ทำงานหนักอยู่เบื้องหลังและถ่อมตัวว่าเขาคือพนักงานธรรมดาๆ ที่มีหนี้หนึ่งพันห้าร้อยล้านบาท                จน