All Chapters of สัญญาปรารถนา: Chapter 101 - Chapter 110

จู่ๆ คนบ้างานสองคนหายหน้าไปเปิดห้องอิมพีเรียลสูทแล้วขลุกอยู่ในนั้นเป็นเวลาสี่วัน ย่อมเกิดคลื่นฮือฮาพร้อมข้อกังขามากมาย ซึ่งหนึ่งในคำซุบซิบที่ภพตะวันได้ยินแล้วหลุดขำก็คือ สี่วันสี่คืน นอนสต็อป                ความจริงแล้วก็ไม่ถึงขนาดนั้น เพราะก็มีช่วงหยุดพักแยกย้ายไปคนละมุมบ้าง เคลียร์งานผ่านทางออนไลน์เสร็จ ภพตะวันก็จะแตะเขาตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย ซึ่งเปอร์เซ็นต์สำเร็จก็จะประมาณห้าสิบห้าสิบ เพราะต้องดูช่วงจังหวะเวลาด้วย บางครั้งวารุณก็งานยุ่งและเหนื่อย ภพตะวันก็อด แต่บางครั้งวารุณคึกขึ้นมาจริงๆ แต่ตอนนั้นภพตะวันแค่จะหยอกเฉยๆ เขาก็อด เพราะงั้นก็เลยต่างฝ่ายต่างหยอดเผื่อจะสปาร์กตรงกัน ก็แค่นั้นเอง ไม่ได้ขยันทำทั้งวันทั้งคืนอะไรขนาดนั้น                ภพตะวันกำลังเร่งเคลียร์งานที่คั่งค้างอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเองในแผนก จวบจนท้องฟ้าด้านนอกมืดแล้ว ภพตะวันก็ยังยุ่งอยู่หน้าคอม ก่อนจะร้องตกใจเพราะถูกรวบตัวไว้ ร่างก

“ด้านท้ายของเครื่องบินของฉันมีห้องนอนนะ”                “บ้า อายพวกพี่ๆ ลูกเรือตายเลย”                “ครับๆ เอาล่ะ แฟนตัวน้อยของฉันอยากได้อะไร ซื้อเลย เต็มที่” วารุณประกาศว่าได้เวลาใช้เงินให้สะใจแล้ว แต่ภพตะวันประหยัดเป็นนิสัยเพราะลำบากมาก่อน ก็เลยไม่รู้สึกว่าจะต้องใช้เงินเยอะๆ ให้สิ้นเปลืองไปทำไม เมื่อเดินผ่านร้านรวงหรูหราต่างๆ ก็เฉย วารุณจึงใช้ไม้เด็ด                “สำหรับฉัน ยิ่งหนูใช้เงินฉันเยอะเท่าไหร่ ก็แปลว่าหนูยิ่งรักฉันนะ”                “ตรรกะดูจะไม่สมเหตุสมผลนะครับ”                “แล้วหนูไม่รักฉัน

บทส่งท้าย ทำสัญญารับประกัน                   กี่โมงแล้ว...                ภพตะวันลืมตาพรึ่บเหมือนมีใครกดสวิตซ์ ก่อนจะค่อยๆ กระเด้งตัวขึ้นนั่งในสภาพเผ้าผมยุ่งเหยิงมีคราบวิปครีมเหนียวๆ และยังมึนๆ อยู่ว่ากลับมาที่ห้องของตัวเองตั้งแต่เมื่อไร แล้วเมื่อวานไปทำอะไรที่ไหนมา อ่อ ฮ่องกง แล้ววันนี้วันอะไร มีงานอะไรทำค้างอยู่แต่นึกไม่ออก บนโต๊ะหัวเตียงมีช่อกุหลาบวางอยู่ ใครเอามาวางไว้...                ภพตะวันเคาะศีรษะตัวเองไล่มึนแล้วพุ่งเข้าไปกอดชักโครก อาเจียนจนขมปากขมคอ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทภูมิฐานจะเคาะประตูห้องแล้วเดินเข้ามา                “วันนี้นอนพักดีกว่านะ หนูมีไข้นิดหน่อย ฉันเช็ดตัวให้รอบนึงแ

ภัทรบินกลับมาเมืองไทยเมื่อทราบข่าวธุรกิจของพ่อ ในเวลานี้สุวิทย์กับแจ่มจันทร์ในฐานะคู่สมรสต้องเดินทางขึ้นโรงขึ้นศาลจนเหนื่อย ทรัพย์สินเงินทองที่มีหายวับไปจากมือโดยที่ทำอะไรไม่ได้ เพื่อนฝูงที่เคยมีต่างหันหลังให้ไม่ก็เหยียดหยามกันต่อหน้า สุวิทย์ขุ่นแค้นใจทุกวัน แต่เมื่อเห็นหน้าลูกชายแล้ว สุวิทย์ก็เริ่มปลงตก                “กลับมาแล้วหรือลูก แล้วนั่นพาใครมาด้วยล่ะ”                “แฟนของภัทรครับ ชื่อคุณฉัตรชนก เขาเป็นหัวหน้าเชฟอยู่ที่เดอะแอตลาส ตอนนี้กำลัง...”                “เหอะ หาดีได้แค่นี้เองเหรอ หน้าอย่างกับโจร” แจ่มจันทร์พูดขัดจังหวะพลางมองเหยียด ฉัตรชนกกำลังจะยกมือไหว้ก็เลยหน้าเจื่อนไป ภัทรจึงเข้าไปคุยกับแม่ตรงๆ ว่าเขาไม่ชอบที่แม่พูดแบบนี้ และขอให้แม่ให้เกียรติคนที่เขารักด้วย แจ่มจั

ภพตะวันยังคงทำงานต่อไปตามที่ตั้งใจไว้ เขารู้เรื่องการประเมินความแข็งแกร่งและอ่อนแอของงบการเงินหรือโครงการธุรกิจใดๆ ที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ดีมาก และเขาลงรายละเอียดไว้ว่าตลาดจะกลับมาอยู่ในช่วงกระทิงได้ถูกจังหวะ                “ระวังเจอหุ้นงามเมื่อเงินหมดนะครับ”                ภพตะวันให้คำเตือนไว้สั้นๆ เพื่อเบรกวารุณไม่ให้ทุ่มเงินเข้าตลาด เขาอธิบายไว้ว่าเมื่อหุ้นจำนวนมากมีราคาต่ำกว่าพื้นฐาน เพราะมีกำไรในกระแสเงินสดไม่พอ ดังนั้นสถาบันการเงินที่มีกระแสเงินสดแข็งจึงมีกำไรต่อหุ้นสูงกว่าค่าเฉลี่ย เงินจะไหลเข้ามาลงทุนมากขึ้น และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงตามที่เขาคาด                และเมื่อภพตะวันคาดการณ์ว่าตลาดจะเข้าสู่ภาวะหมี ซึ่งก็ถูกอีก             &n