All Chapters of มาเฟีย ติดเซ็กซ์ (แซ่บ): Chapter 171 - Chapter 180

“พะแพง! ถามอะไรลึกซึ้งขนาดนั้นเนี่ย ใครมันจะไปนั่งวัดขนาดกันล่ะ แต่... แต่คุณฟีนิกซ์เขาเป็นคนลูกครึ่งน่ะ ร่างกายเขาก็เลย... ใหญ่โตกว่ามาตรฐานคนไทยไปมาก ยิ่งเวลาที่เขา... อ๊ะ! ไม่พูดแล้ว!”“ว้าว... ลูกครึ่งไซส์ยุโรปสินะ” พะแพงพยักหน้าหงึกหงักสรุปความในใจ พลันสมองก็คิดเปรียบเทียบไปถึงบอดี้การ์ดหนุ่มร่างยักษ์ของเพื่อนสาวทันที‘ขนาดคุณฟีนิกซ์เป็นลูกครึ่งยังทำยัยกุ้งแก้วแทบขาดใจตาย... แต่ก็นั่นแหละ พี่ไมค์ของฉันก็เป็นลูกครึ่งเหมือนกันนี่นา! มิน่าล่ะ... ไอ้แท่งร้อนปูดโปนนั้นมันถึงได้ใหญ่โตมโหฬาร ยาวล่ำบิ๊กไซส์ราวกะท่อนซุงขนาดยักษ์ผิดมนุษย์มนาขนาดนั้น!งื้อออ...แค่นึกถึงตอนที่มันขยับกระแทกสวนเข้ามาลึกสุดโคนในร่องหลืบเล็กๆ... ยัยพะแพงคนนี้ยังสยิวกิ้วรูหอยตอดขมิบไม่หายเลยอ่า!’ “แล้ว... แล้วหลังจากครั้งแรกล่ะกุ้งแก้ว พอทำบ่อยๆ เข้า มันจะเลิกเจ็บไหมง่ะ?” พะแพงยังคงสวมวิญญาณนักสืบสาวกระซิบถามต่ออย่างใฝ่รู้“กะ... ก็ ถ้าเขาอ่อนโยนและช่วยเบิกทางให้ดีๆ มันก็... ไม่ค่อยเจ็บแล้วล่ะ แต่อย่างคุณฟีนิกซ์น่ะชอบรุนแรง บังคับให้กุ้งแก้วอ้าขาจัดท่าแปลกๆ ตลอดเลย บางทีตื่นมาตอนเช้ายังระบมระบมเดินขาสั่นไปหมดเลยด

นิกกี้ขยับตัวเข้ามาใกล้ สายตาเจ้าชู้จับจ้องเรือนร่างอวบอิ่มอย่างเปิดเผย พะแพงมองท่าทางคุกคามตรงหน้าพลางใช้ความคิดอย่างหนัก... แปลกมาก ทำไมเธอถึงไม่ได้รู้สึกตื่นเต้น หวาดเสียว หรือเนื้อเต้นหวือหวาเลยสักนิด? มันช่างต่างจากเวลาที่อยู่ใกล้กับบอดี้การ์ดหน้านิ่งคนนั้นลิบลับ สายตาคมกริบดุดันป่าเถื่อนของพี่ไมค์ แค่สบตากันแวบเดียว มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงโครมครามพาลจะหลุดออกมานอกอกอย่างบอกไม่ถูกและด้วยความสงสัยค้างคาใจที่มันสุมอยู่ในอกนี้เอง... มันเลยทำให้ยัยตัวแสบตัดสินใจลองดีทำอะไรบางอย่าง!“ยังไม่อยากให้พะแพงกลับห้องเหรอคะ”“ครับ...”พะแพงจงใจช้อนสายตาหวานฉ่ำเย้ายวน ขยับเอียงกายเข้าหาหนุ่มวิศวะจนหน้าอกอวบอิ่มเบียดชิดแขนล่ำ ทอดเสียงสิบเสียงสองกระซิบถามเชิงท้าทายด้วยจริตตัวแม่“ถ้า... พี่นิกกี้ยังไม่อยากให้พะแพงลงจากรถตอนนี้... แล้วพี่นิกกี้มีอะไรสนุกๆ ให้พะแพงทำไหมคะ? ...หรือว่า พี่นิกกี้ ‘อยากทำอะไร’ กับพะแพงในรถคันนี้ไหมเอ่ย?”“หึ... อยากสิครับ แต่เราจะอนุญาตหรือเปล่าล่ะ...” นิกกี้กระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ นัยน์ตาฉายแววหื่นกระหายออกมาอย่างปิดไม่มิดเมื่อเหยื่อสาวแสนสวยเดินมาติดกับถึงที่“งั

“เฮ้อ... พี่ไมค์หายไปไหนของเขาเนี่ย เราไม่ได้เจอกันตั้งหลายวันแล้วนะ... พี่ไม่คิดถึงหนูบ้างเลยหรือไง”พะแพงนั่งเท้าคางพึมพำคร่ำครวญถึงคนไกลอยู่คนเดียวท่ามกลางความพลุกพล่านในโรงอาหารของมหาวิทยาลัย นิ้วเรียวสวยใช้ช้อนเขี่ยเมล็ดข้าวในจานไปมาอย่างคนใจลอย ยิ่งพยายามบังคับตัวเองไม่ให้คิดถึง... ทว่าภาพใบหน้าดุดันดิบเถื่อนของบอดี้การ์ดหนุ่มคนนั้นกลับยิ่งลอยเด่นชัดขึ้นมาในหัวไม่หยุดหย่อน“ทำไมความคิดถึงมันทรมานแบบนี้เพิ่มระดับความน่ารักนะ... ทำไมหนูหยุดคิดถึงพี่ไม่ได้เลยวะ หรือว่า... จริงๆ แล้วหนูแค่ติดใจท่อนซุงยักษ์ของพี่กันแน่เนี่ย?”ยัยตัวดีขบเม้มริมฝีปากล่างของตัวเองเบาๆ นัยน์ตากลมโตฉายแวววูบวาบเมื่อเผลอคิดเรื่องลามกจกเปรตในหัวรำลึกความหลังรสแซ่บ ก่อนที่ใบหน้าหวานจะเริ่มถอดสี เปลี่ยนเป็นมุ่ยหน้าอย่างนึกกังวลขึ้นมาดื้อๆ“งื้อออ… หรือว่าพี่ไมค์จะฟันหนูแล้วทิ้งจริงๆ นะ?”“เมื่อกี้พูดอะไรนะพะแพง? พอดีฉันฟังไม่ค่อยถนัดเลย”“อุ๊ย! คุณพระ!”พะแพงสะดุ้งโหยงจนตัวโยน รีบหุบปากฉับทันทีเมื่อ ‘กุ้งแก้ว’ เพื่อนรักเดินถือจานข้าวเข้ามาขัดจังหวะพอดี ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้าม กุ้งแก้วมองจานข้าวของเพื่อน

“ก็แบบว่า... พี่ไมค์บอดี้การ์ดสุดหล่อล่ำคนนั้นน่ะสิแก ออร่าความผัวมันกระแทกตาฉันมากอ่า... อยากได้... อยากโดนเขาสัมผัสจะแย่แล้ว” พะแพงพูดด้วยเสียงสิบสองเสียงสิบสาม ทำตาเยิ้มหยดย้อยพลาบิดเนื้อบิดตัวไปมาด้วยความขัดเขินจนตัวม้วนเป็นเลขแปด “จริงเหรอพะแพง? แกชอบพี่ไมค์จริงเหรอเนี่ย” “อืม... จริงสิแก! นาทีนี้พะแพงอยากได้คนนี้ พะแพงต้องได้!” “คิกๆ ยัยพะแพง! แกพูดจาแก่นเซี้ยวอะไรออกมาเนี่ย” กุ้งแก้วหลุดขำคิกคัก รีบตีแขนเพื่อนรักเบาๆ เพื่อแก้เขินแทน “เอ้า! ก็คนมันพูดความจริงนี่นา ณ จุดนี้กุ้งแก้วเพื่อนรัก... แกต้องกางปีกช่วยพะแพงแผลงศรหน่อยสิ ที่จริงที่ฉันยอมแบกสังขารตามแกมาถึงบริษัทวันนี้เนี่ย ก็เพราะหวังจะมาทอดสะพานให้พี่ไมค์หรอกย่ะ ไม่ได้คิดจะมาเพราะเป็นห่วงเพื่อนซี้อย่างแกเล๊ย... แม้แต่นิดเดียว!” “ห๊าาา!” กุ้งแก้วอ้าปากค้าง หมั่นไส้ในความจริงใจเกินเหตุของเพื่อนรักจนอยากจะหยิกให้เนื้อเขียวคามือ “ไม่เอาน่าแก ฉันจริงจังและจริงใจที่สุดในสามโลกแล้วค่ะคุณเพื่อน” พะแพงยืดอกอวบอิ่มยอมรับความจริงหน้าตาย พลางส่งสายตาวิ้งค์ๆ กระพริบตาให้กุ้งแก้วทีหนึ่งอย่างสุดทะเล้นตามสไตล์ยัยตัวแสบ ตึก... ตึก..

ตุบ...ไมค์จัดการยัดร่างอวบอิ่มลงบนเบาะพับด้านหลังรถอย่างไม่เบามือนัก ก่อนที่ร่างสูงใหญ่กำยำราวกับยักษ์ปักหลั่นจะก้าวตามขึ้นมา สองมือหนาจัดการปิดประตูสไลด์ลงล็อกสนิท ตัดขาดจากโลกภายนอก รถทั้งคันตกอยู่ในความเงียบและแสงไฟสลัว“พี่ไมค์... นี่พี่เตรียมแผนไว้ก่อนอยู่แล้วเหรอคะ” พะแพงถามเสียงสั่นเครือ พลางขยับถอยร่นไปจนแผ่นหลังบางชนเข้ากับเบาะรถ นัยน์ตากลมโตฉายแววตื่นตระหนกปนตื่นเต้น“คิดว่าไงล่ะ?”ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเหี้ยมก่อนจะคลานเข่าขึ้นคร่อมกดทับร่างอวบอิ่มของเธอไว้ทันควัน มือหนาเอื้อมไปกระชากเนคไทและเสื้อสูทตัวนอกเหวี่ยงทิ้งอย่างไม่ไยดี พลางรัวนิ้วปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตเม็ดบนออกอย่างรวดเร็วและดิบเถื่อน นัยน์ตาคมกริบสาดประกายความหิวกระหายโลมเลียไปทั่วเรือนร่างอวบอัดในชุดนักศึกษาชวนตบะแตก ฝ่ามือสากร้อนระอุเลื่อนลงไปลูบไล้โคนขาอ่อนเนียนละเอียด ก่อนจะขยับเข้าไปสะกิดวนเวียนอยู่แถวขอบแพนตี้ตัวจิ๋วอย่างจงใจหยอกเย้า“ผมบอกแล้วไง... ว่าคิดถึง… คิดถึงคุณพะแพงจะแย่อยู่แล้ว”“...อึก…” พะแพงกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เสียวซ่านจนท้องน้อยบิดเกร็ง“...นึกถึงท่อนซุงของผมจนกินข้าวไม่ลงไม่ใช่เหรอครับ? เดี๋ย