Semua Bab ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Bab 61 - Bab 70

"เจ้าแน่ใจหรือว่าเริ่มต่อทันที"ผู้เฒ่าเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง นางเพิ่งฟื้นได้เพียงแค่สามวันก็จะเริ่มต่ออีกครั้ง เขากังวลว่านางจะทำไม่สำเร็จ ร่างกายไม่สามารถรับไหวและสิ้นใจไปเสียก่อน ตอนนั้นสนมกุ้ยเฟย อี้เมิ่งเหยานางมีหัวใจของความเป็นแม่คน เพื่อลูกของนางแล้วไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังรักษาชีวิตของนางให้ได้ อีกทั้งไม่เร่งรีบเช่นนี้ด้วย"ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ"เยี่ยนฝางเอ่ยอย่างไม่ต้องคิด นางไม่อยากเสียเวลาไปมากว่านี้แล้ว ไม่ว่าอะไรนางก็ทนได้ทั้งนั้น บนแคร่ไม้ไผ่หญิงสาวนั่งขัดสมาธิหันหลังให้ผู้เฒ่าซางเจี๋ยเข่อ "ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจ้าจะหยุดมันไม่ได้อีกแล้ว มีเพียงสองทางคือสำเร็จ แต่หากสิ้นลมหายใจแล้วคือล้มเหลว"ผู้เฒ่าซางเจี๋ยเข่อเอ่ยพร้อมกับนั่งขัดสมาธิด้านหลังหญิงสาว ก่อนจะทาบมือหนึ่งข้างจากด้านหลังตรงกับหัวใจของนางอั๊ก!เพียงวางมือไปได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ ร่างบางก็กระอักเลือดออกมาคำโต"ตั้งสมาธิไว้ ผ่อนคลาย"เสียงหัวใจของหญิงสาวเต้นรั่วดังกลองลั่น เหมือนกับว่ามีการสูบฉีดเลือดที่ผิดปกติ โลหิตหยดแล้วหยดเหล่าไหลออกมาตามมุมปาก แต่หญิงสาวก็ได้หาใส่ใจไม่ ยังคงควบคุมสติตนเองให้ยืนหยัดอยู

"เจ้าแน่ใจหรือว่าเริ่มต่อทันที"ผู้เฒ่าเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง นางเพิ่งฟื้นได้เพียงแค่สามวันก็จะเริ่มต่ออีกครั้ง เขากังวลว่านางจะทำไม่สำเร็จ ร่างกายไม่สามารถรับไหวและสิ้นใจไปเสียก่อน ตอนนั้นสนมกุ้ยเฟย อี้เมิ่งเหยานางมีหัวใจของความเป็นแม่คน เพื่อลูกของนางแล้วไม่ว่าอย่างไรนางก็ยังรักษาชีวิตของนางให้ได้ อีกทั้งไม่เร่งรีบเช่นนี้ด้วย"ข้าแน่ใจเจ้าค่ะ"เยี่ยนฝางเอ่ยอย่างไม่ต้องคิด นางไม่อยากเสียเวลาไปมากว่านี้แล้ว ไม่ว่าอะไรนางก็ทนได้ทั้งนั้น บนแคร่ไม้ไผ่หญิงสาวนั่งขัดสมาธิหันหลังให้ผู้เฒ่าซางเจี๋ยเข่อ "ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น เจ้าจะหยุดมันไม่ได้อีกแล้ว มีเพียงสองทางคือสำเร็จ แต่หากสิ้นลมหายใจแล้วคือล้มเหลว"ผู้เฒ่าซางเจี๋ยเข่อเอ่ยพร้อมกับนั่งขัดสมาธิด้านหลังหญิงสาว ก่อนจะทาบมือหนึ่งข้างจากด้านหลังตรงกับหัวใจของนางอั๊ก!เพียงวางมือไปได้ไม่ถึงหนึ่งเค่อด้วยซ้ำ ร่างบางก็กระอักเลือดออกมาคำโต"ตั้งสมาธิไว้ ผ่อนคลาย"เสียงหัวใจของหญิงสาวเต้นรั่วดังกลองลั่น เหมือนกับว่ามีการสูบฉีดเลือดที่ผิดปกติ โลหิตหยดแล้วหยดเหล่าไหลออกมาตามมุมปาก แต่หญิงสาวก็ได้หาใส่ใจไม่ ยังคงควบคุมสติตนเองให้ยืนหยัดอยู

หกวันที่แล้วซ่า~เสียงน้ำตกดังไปทั่วบริเวณ ที่โขดหินใหญ่มีร่างของสตรีนอนสลบอยู่ ครึ่งบนอยู่บนบกส่วนครึ่งล่างยังแช่อยู่ในน้ำ "พานางขึ้นมา"หนึ่งในชายชุดดำที่ดูเหมือนกับว่าเป็นหัวหน้าเอ่ยสั่งการ ร่างบางถูกหิ้วปีกขึ้นมาบนบก ชายผู้นั้นถอดเสื้อคลุมของตนก่อนจะโยนลงคลุมตัวนางเอาไว้ ปลายหน้าผาสูง ซางเจี๋ยเข่อกำลังมองตามรถม้าที่เคลื่อนตัวลงเขาไป ในนั้นมีหญิงสาวที่เคยอยู่ที่นี่มาเกือบสามเดือน ความตั้งใจและความอดทนของนางสูงนักจนเขาเองก็ต้องยอมรับ ตอนสนมอี้เมิ่งเหยานางมีแรงยึดเหนี่ยวทางจิตใจนั้นก็คือเพื่อลูกในท้อง พลังของความเป็นมารดา แต่สำหรับแม่นางเยี่ยนฝางแล้วความรักที่นางมีต่อคนผู้หนึ่งนั้น ยิ่งใหญ่เทียบเท่ากับความรักจากคนในครอบครัวเลยก็ว่าได้"ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าต้องการจะทำนั้นยากเย็นเพียงใด ข้าขอให้เจ้าได้รับผลลัพธ์ที่ปรารถนา"ชายชราเอ่ยพลางยกนิ้วชี้และนิ้วกลางชี้ไปทางรถม้านั้น แสงสีขาวคล้ายลูกไฟเล็กๆพุ่งเข้าไปยังรถม้าที่ค่อยๆเคลื่อนตัวห่างออกไปการเดินทางจากหนานซีไปเมืองหลวงนั้นต้องใช้เวลากว่าห้าวัน วันนี้ก็เข้าวันที่สามแล้ว สภาพเส้นทางไม่ค่อยดีนักรถม้าโครงเครงไปมาตลอดเวลา แต่ก็ไม่สามารถท

เหวินเย่วเสียงที่ยืนรออยู่หน้าท้องพระโรงมาสักพักยกยิ้มที่มุมปากด้วยความพอใจ เมื่อหลายเดือนก่อนเขาบังเอิญรู้ความลับนี้วันที่ครบวันสิ้นพระชนม์ของสนมอี้ ถึงแม้ทุกคนจะถูกไล่ออกไปจนหมด แต่วันนั้นเขาอยู่ในนั้นก่อนแล้ว จึงได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดที่มีเพียงเสด็จพ่อเท่านั้นที่รู้ เขามันก็เป็นเพียงหมากตัวหนึ่งเท่านั้น ความรักทั้งหมดทั้งเขาและเสด็จแม่ไม่เคยได้รับเลยแม้แต่น้อย ความเจ็บปวดตลอดชีวิตที่ผ่านมายังไม่เทียบเท่าตอนนี้ที่รู้ความจริง 'หากท่านรักบุตรชายผู้นั้นมากขนาดนั้น ข้าจะทำลายมันให้สูญหายไปจากท่านอีกคน' เหวินเย่วเสียงเอ่ยกับตนเองในใจพร้อมกำหมัดแน่น แท้จริงแล้วเขาร่วมมือกับชนเผ่ามาสักพัก อีกทั้งเรื่องการส่งตัวผู้มีสายเลือดบริสุทธิ์นี้ก็เป็นชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหลัง หากไม่ใช้เยี่ยนฝางเป็นตัวล่อเรื่องนี้ก็ไม่ถูกพูดถึง แต่ไม่คิดว่านางจะมีสายเลือดบริสุทธิ์จริงๆ เขาเพียงคาดการณ์จากเรื่องที่หมู่บ้านนางถูกฆ่าล้างเมื่อสิบกว่าปีเท่านั้น ไม่ว่าจะเรื่องที่หญิงสาวถูกจับไปก่อนหน้านี้ จนเรื่องไปถึงหูของฝ่าบาท เกิดการทักทวงเรื่องการส่งตัวที่ไม่มีทางปฏิเสธ ส่งข่าวให้ทุกแคว้นเพราะด้วยกำลังเขาคนเดียวค

"ไม่ได้! ทำเช่นนั้นอันตรายเกินไป"ถังเฟิงฉีเอ่ยออกมาเสียงดัง ภายในห้องพักส่วนพระองค์ ยามนี้มีสามคนที่กำลังสนทนากันอยู่ถึงแผนการ ก่อนหน้านี้จ้าวเทียนหยางและอี้หนิงหลงได้ส่งคนเข้าไปปะปนกับชนเผ่าเหยียนกู๋ทั้งหมดแปดกลุ่ม ที่กระจายอยู่ทั่วแผ่นดิน แต่กลุ่มใหญ่ที่สุดตั้งอยู่บนแคว้นเป่ยเทียน พวกมันนอกจากฆ่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์อย่างไม่เลือกหน้าแล้ว ยังปรุงยาพิษที่ก่อเกิดเป็นอันตรายต่อธรรมชาติ ต้นไม้ แม่น้ำเพื่อยึดครองแคว้นแต่ละแคว้นให้อยู่ในกำมือ "เป็นสิ่งที่ข้าควรทำและจบเรื่องพวกนี้ อีกทั้งข้าเป็นถึงองค์ชายของแคว้นเป่ยเทียนให้ข้าทำอันใดเพื่อแคว้นบ้างเถิดพะยะคะ"อี้หนิงหลงเอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง ชายหนุ่มอาสาเป็นคนที่ถูกส่งตัวไปชนเผ่าเพื่อจัดการเรื่องพวกนี้ด้วยตนเอง ถึงแม้จะรู้ว่าอันตรายมากเพียงใด หากจะกำจัดเสือก็ต้องเข้าถ้ำเสือ "เสด็จพ่อไม่ต้องห่วงข้า เพียงแต่เรื่องที่เราจะทำนั้น......"อี้หนิงหลงมีท่าทีนิ่งไป ตนและเหวินเย่วเสียงถึงจะมีบิดาคนเดียวกัน แต่มารดาและตระกูลเหวินร่วมมือกันกำจัดมารดาเขา จึงมีความแค้นและเรื่องที่ติดค้างกัน แต่สำหรับเสด็จพ่อแล้วเขาก็คือบิดาของเหวินเย่วเสียง ไหนเลยจะใจร้