All Chapters of ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Chapter 51 - Chapter 60

"เอาชน!""ชน!""ชน!""ชน!"แสงสว่างของดวงจันทร์ในยามค่ำคืนส่องกระทบผืนน้ำ เรือลำเล็กร่องลอยไปตามแม่น้ำใหญ่ช้าๆ เทศกาลศักดิ์สิทธิ์วันนี้ทำแม่น้ำใหญ่เหมือนกับถูกแต่งแต้มด้วยสีของโคมไฟเหลืองอร่ามตามลำน้ำคดเคี้ยวดูสวยงาม หนึ่งคนพายห้าคนสำราญ เสียงของจอกสุรากระทบกันดังสนั่น เอื้อนเอ่ยร่ำร้องต่อบทกวี"มา ชน!"จ้าวเทียนหยางตะโกนออกมาเหมือนคนไม่ได้สติ พร้อมชูสุราในมือขึ้น ใครจะรู้ว่าคนร่างโตเช่นเขา เพียงสุราเข้าปากได้ไม่กี่อึกก็เมาจนหัวลาน้ำเช่นนี้ ทำเอาเยี่ยนฝางที่คอยห้ามอยู่ข้างๆก่อนหน้ารู้สึกมึนเล็กน้อย ตอนนี้สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง"จื่อหาว เจ้าห้ามองค์ชายสี่ก่อน ห้ามให้เขาดื่มสุราอีก"เยี่ยนฝางเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง คนที่ดื่มมากที่สุดและคนที่มีสติที่สุดในที่นี่ดูเหมือนจะเป็นเยี่ยนฝาง หญิงสาวตัวเล็กๆกลับคอแข็งเสียกว่าชายร่างโตเสียอีก ลู๋ป๋อเหวินเมาจนสลบไปแล้ว เหลือเพียงจ้าวเทียนหางกับอี้หนิงหลงที่เมามายไร้สติแต่ก็ไม่ยอมเลิกลา ร้องหาสุราไม่หยุดทำเอาเยี่ยนฝางและจื่อหาวได้แต่กุมศรีษะด้วยความเหนื่อย"ท่านแม่ทัพคออ่อนขนาดนี้เชียวหรือ"หญิงสาวเอ่ยพรางเท้าเอวยืนมองคนทั้งคู่กับจื่อหาวอย่างห้ามไม่อยู่

รถม้าคันหรูเคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วกำแพงสูง เยี่ยนฝางนั่งหลังตรงแสดงท่าทีเหมือนคนไม่หวั่นเกรง แต่ทว่าที่ฝ่ามือกลับชื่นเหงื่อด้วยความกังวล ไม่ได้สงบนิ่งเหมือนอย่างที่แสดงออกมาเลยแม้แต่น้อย เมื่อครึ่งชั่วยามก่อนหญิงสาวมาพบเฟยเจินที่ร้านตำรา แต่จู่ๆกลับมีคนในวังกลุ่มหนึ่งเดินตรงมาที่นาง ป้ายสีทองอร่ามที่ปรากฏแก่สายตาทำให้ไม่สามารถปฎิเสธได้ ทำได้เพียงส่งสายตาให้เฟยเจินช่วยส่งข่าวนี้ให้ท่านแม่ทัพได้รู้ เยี่ยนฝางถูกพาตัวมาโดยไม่ได้รู้ตัวก่อนล่วงหน้า จะไปพบผู้ใดก็ไม่รู้ นางเข้าใจบริบทดีว่าไม่ควรเอ่ยถามอันใดให้มาก คอยสังเกตการณ์และวางแผนเอาตัวรอดไว้ ตั้งแต่รู้ว่ามีสายเลือดบริสุทธิ์นางก็รู้ตัวเองแล้วว่าจะต้องเจอเรื่องยุ่งยากในภายภาคหน้าเป็นแน่ ตั้งแต่กลับมาเมืองหลวงก็พยายามใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาตลอด แต่จะไม่ให้นางออกจากจวนจ้าวเลยก็คงเป็นไปไม่ได้ อาศัยที่ตนเติบโตมาในเมืองหลวงหาทางเอาตัวรอดหากเจอเหตุการณ์คับขัน รถม้าเคลื่อนตัวมาหยุดสถานที่แห่งหนึ่งในวังหลวงฝ่ายใน หญิงสาวเดินลงมาจากรถม้าก่อนจะมองสำรวจไปทั่วบริเวณ แน่นอนว่านางไม่เคยมาที่นี่ สถานที่แห่งนี้ทั้งหรูหราและสวยงาม การป้องกันก็แน่นหนาเช่

คำพูดของเหวินเย่วเสียงยังคงก้องอยู่ในหูหญิงสาว หรือจริงๆแล้วไม่ว่าใครที่อยู่รอบตัวนางก็มักเจอเรื่องไม่ดีเช่นนั้นหรือ ย้อนไปเมื่อสิบปีที่แล้วท่านพ่อท่านแม่ คนทั้งหมู่บ้าน ต้องตายทั้งหมดเพียงเพราะพวกนั้นต้องการนางเพียงคนเดียว ครั้งที่แล้วท่านแม่ทัพก็ต้องบาดเจ็บหนักเพื่อช่วยเหลือนาง ครั้งนี้ยังมีจวนสกุลจ้าวอีก ต้องมีคนตายอีกมากมายเท่าไหร่กันเพื่อให้นางมีชีวิตอยู่ต่อไป"เยี่ยนฝาง! เยี่ยนฝาง!"จ้าวเทียนหยางเอ่ยเรียกนางพลางเขย่าตัวเบาๆอย่างเรียกสติ ทำให้นางที่เดินเหม่อลอยมาเสียนานได้รู้สึกตัว"เจ้าเจ็บที่ใดหรือไม่ มีใครทำอันใดเจ้าหรือเปล่า""........"ดวงตางามเงยหน้ามองใบหน้าคมที่รัวคำถามใส่นางอย่างเป็นห่วง ก่อนจะโดนร่างใหญ่ดึงเข้าไปกอดแน่น จ้าวเทียนหยางมีสีหน้าที่เป็นกังวล เพียงแค่บอกว่าทางวังหลวงพาตัวนางเข้าวังก็ทำเขาใจสั่น เนื่องด้วยเมื่อสามวันก่อนฝ่าบาทมีคำสั่งให้ส่งตัวนาง ทว่าเขาปฏิเสธแต่ก็ดูเหมือนจะเลี่ยงได้ไม่กี่วัน พอรู้ว่านางถูกคนของฮองเฮาพาไปพบก็ทำให้ผ่อนคลายไปบ้าง มือเรียวยกขึ้นมาทาบที่หลังของเขาเป็นการกอดตอบ"ข้าไม่ได้เป็นอันใดกลับจวนกันเถิดเจ้าค่ะ ข้าเหนื่อยแล้ว"เยี่ยนฝางเอ่ยพ

ณ โรงเตี๊ยมจิ่วเตี๋ยนใบหน้างามแหงนหน้ามองชื่อโรงเตี๊ยมด้านหน้าด้วยใจที่ว่างเปล่า กำหมัดเข้ากันแน่นอย่างเรียกกำลังใจ จากนั้นเดินเข้าไปด้านในและตรงไปที่ชั้นสองของโรงเตี๊ยม มือเรียวล้วงนำกำไลหยกในแขนเสื้อออกมาให้กับองค์รักษ์หน้าห้องอาหารส่วนตัวได้ดู ก่อนจะถูกเชิญเข้าไปด้านในมือหนาที่ถูกสวมด้วยแหวนทองลวดลายงดงามกระดิกนิ้วบนถ้วยน้ำชาด้วยความใจเย็น ร่างกายสวมด้วยอาภรณ์หรูหราอย่างเคย ที่มุมปากยกขึ้นเล็กน้อยเมื่อรู้ถึงการมาของหญิงสาว"คารวะองค์รัชทายาทเพคะ""แผนการที่ข้าบอกเมื่อวาน เจ้ายินดีทำตามหรือไม่""ข้ายินดี แต่ข้ามีคำถามอยู่หนึ่งข้อเพคะ""ว่ามาเถิด""เหตุใดพระองค์ถึงช่วยหม่อมฉัน"เยี่ยนฝางเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ ดูเหมือนว่าเรื่องนี้จะไม่มีประโยชน์กับเขาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังอาจจะส่งผลเสียกับเขาด้วยซ้ำ คนผู้นี้ไม่น่าไว้ใจเลยและถึงอย่างนั้นนี่ก็เป็นทางเลือกเดียวที่ดีที่สุดตอนนี้ นางเชื่อใจในสิ่งที่ตนเองเลือก อีกทั้งยังเชื่อใจท่านแม่ทัพอีกด้วย คำพูดเย็นวันนั้นที่บอกให้เขาเชื่อใจนาง ไม่รู้ว่าท่านแม่ทัพจะพูดมันออกมาจากใจจริงหรือไม่นะ"ข้าเองก็มีเหตุผลของข้า"เหวินเย่วเสียงเอ่ยเพียงสั้นๆ

มือเรียวเอื้อมไปเปิดม่านช้าๆ ทันทีที่เท้าแตะลงพื้นดินสายลมก็พัดปะทะร่างบางจนต้องยกมือปิดหน้าบังฝุ่นละออง ใบไผ่แห้งที่ตกลงพื้นเต็มไปทั่วบริเวณ สถานที่แห่งนี้เหมือนกับเป็นที่รกร้าง กว่าสี่วันที่เยี่ยนฝางเดินทางมามีทั้งอุปสรรคจากอากาศหนาวที่เปลี่ยนเป็นร้อนฉับพลัน เนื่องด้วยทางใต้ของแคว้นถึงแม้จะเข้าฤดูเหมันต์อากาศก็ยังร้อนอบอ้าวแบบนี้ตลอดทั้งปี ทำให้หญิงสาวปรับตัวไม่ทันจนรู้สึกไม่สบายขึ้นมา"ถึงแล้วขอรับ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน"คนคุมรถม้าเอ่ยกับหญิงสาวเพื่อขอตัวลา เยี่ยนฝางพยักหน้าตอบ พร้อมกระชับถุงผ้าในมือแน่น ตั้งแต่เหตุการณ์ครั้งก่อนนางไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ก่อนจะเดินเข้าประตูไปยังเรือนไม้ไผ่ด้านใน สถานที่แห่งนี้โดยรอบเต็มไปด้วยป่าไผ่ อยู่บนเขาสูง บริเวณโดยรอบไม่มีบ้านคนอยู่ใกล้ๆเลยสักหลัง ในตำราบอกว่ามีเซียนอาศัยอยู่ เขาอาจเป็นคนที่ทำให้นางหลุดพ้นจากการเป็นคนสายเลือดบริสุทธิ์ก็ได้ พอมาถึงที่นี่ทำให้หญิงสาวใจชื่นขึ้นมาเล็กน้อย ไม่มีใครรู้ว่าเรื่องในตำรานั้นมีจริงหรือไม่ อย่างน้อยก็ยังมีสถานที่แห่งนี้เหมือนที่ในตำราบันทึกไว้ เอี๊ยด~เสียงเปิดประตูไม้ดังท่ามกลางความเงียบ ฝุ่นคละคลุ้งไป