ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง

ยามค่ำคืนที่มืดมิด แม้เพียงดวงจันทร์ยังเร้นกายซ่อนอยู่หลังก้อนเมฆหนา แต่กลับสามารถมองเห็นพื้นดินที่กลายเป็นทะเลโลหิต กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งล่องลอยในอากาศ แสงสว่างของเปลวเพลิงสะท้อนในดวงตาเด็กหญิง ในมือกำม้าแกะสลักแน่น หลบซ่อนอยู่ในตรอกมืดไร้ผู้คนพบเห็น ใบหน้าเล็กเต็มไปด้วยคราบน้ำตา เนื้อตัวมอมแมมสั่นเทา ยากที่จะยอมรับและลืมเลือนภาพเหตุการณ์ก่อนหน้าที่เจอได้"หยุด~~~"เสียงควบม้ามาแต่ไกล และตามด้วยทหารนับร้อยคน หยุดอยู่กลางถนนมองสภาพบ้านเรือนที่ถูกฆ่าล้างยกหมู่บ้าน บ้านเรือนถูกเพลิงไฟเผาไหม้จนแทบมิเหลือชิ้นดี"ท่านแม่ทัพ เรามาช้าเกินไปขอรับ เกรงว่าชาวบ้านและทุกคนในหมู่บ้านจะถูกฆ่าตายหมดแล้ว"เสียงทหารที่มาด้วยเอ่ยรายงาน เมื่อพวกเขาสำรวจหมู่บ้านจนหมดแล้ว ดวงตาคมกวาดมองบริเวณโดยรอบแล้วกำหมัดแน่น เขามาช้าเพียงก้าว เหล่าชาวบ้านผู้บริสุทธิ์ก็ถูกฆ่าทิ้งจนหมดเหมือนผักปลา เขาในฐานะแม่ทัพใหญ่ที่สัญญากับใต้หล้าว่าจะปกป้องประชาชนทั่วแคว้น ตอนนี้กลับมีคนตายเพิ่มอีกกลุ่มเสียแล้ว"มิมีผู้รอดเลยหรือ"เสียงเข้มเอ่ยถามอย่างมีความหวัง ชาวบ้านนับร้อยคนกลับไม่มีคนรอดเช่นนี้ มิรู้ว่าตอนที่ลงมือสังหารนั้นจะโ

ภายในห้องนอนส่วนตัวถึงแม้จะดูเล็กไปบ้าง ทั้งข้าวของเครื่องใช้ยังครบครัน แต่ก็นับว่าใหญ่กว่าห้องของบ่าวรับใช้ภายในจวนคนอื่นๆ ก็แน่อยู่แล้วนางมิได้เป็นบ่าวรับใช้ และก็ไม่ได้มีสิทธิ์ในจวนอีกด้วย เป็นเพียงผู้อยู่อาศัยที่ถูกเลี้ยงดูอย่างดี งานมิต้องทำ อีกทั้งไม่มีประโยชน์อันใดต่อจวนมือเรียวดึงผ้าคาดเอวออกช้าๆ อาภรณ์บุรุษที่สวมใส่ก่อนหน้าค่อยๆไหลลงไปกองที่พื้น เผยให้เห็นรูปร่างของสตรีที่จุดใดควรโตก็โต จุดใดควรเล็กก็เล็ก ครบตามหลัก 5 ประการของหญิงงาม ผิวของนางขาวเนียนผ่องใสสมคำที่ว่า ผิวงาม มือเรียวปลดผมที่มวยกันไว้ด้านบน เส้นผมดำยาวเงางามสลวยค่อยๆสยายลงมาตามแรงลม สมกับคำว่าผมงาม เยี่ยนฝางหยิบอาภรณ์สตรีขึ้นมาสวมใส่ ใบหน้าหวานยิ้มกว้างเมื่อเห็นตนเองในกระจกทองแดง จนเห็นฟันขาวสะอาดเรียงตัวเสมอกัน สมกับคำว่าฟันงาม เรียวปากบางเม้มชาดแดงและนำมันไปวางไว้ข้างๆ ดวงตากลมโตมองภาพตนเองในกระจกอย่างพอใจ ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตา จมูกโด่ง เรียวปากบาง ทุกอย่างล้วนสมกับคำว่าเนื้องาม วันนี้เป็นวันที่หญิงสาวอายุครบ 18 ปีบริบรูณ์ สมกับคำว่าวัยงามก๊อกๆ"เยี่ยนฝาง นายท่านจ้าวเรียกเจ้าไปพบ"เสียงเคาะป

3 วันถัดมาบริเวณด้านหน้าจวนจ้าว เกวียนขนเสบียงและข้าวของสำหรับสองเดือนที่ถูกเตรียมอย่างดีโดยพ่อบ้านหนิงอัน กว่า 2 เกวียน มีเพียงสำหรับขนของเท่านั้น ไม่มีรถม้า การเดินทางไปครั้งนี้ค่อนข้างลำบากนัก นอกจากทหารสองพันนายที่เดินเท้า สำหรับแม่ทัพ เยี่ยนฝางและผู้ช่วยของเขาก็ขี่ม้าแทนเพื่อความสะดวก วันนี้หญิงสาวแต่งกายด้วยอาภรณ์ดูทะมัดทะแมง ดั่งเช่นจอมยุทธหญิงก็มิปาน ผมหางม้ายาวถูกมัดด้วยผ้าสีแดงยิ่งเสริมให้นางดูปราดเปรียวมากขึ้น มิได้เหมือนสตรีนุ่มนิ่มเลยแม้แต่น้อย ถึงอย่างไรการเดินทางไปครั้งนี้ส่วนใหญ่ก็มีแต่เหล่าบุรุษ หญิงสาวเองก็อยากทำตัวกลมกลืน"เจ้ารักษาตัวด้วย"เข่อซินเอ่ยกับหญิงสาวขณะที่เดินมาส่งสหาย"ไปกันได้แล้ว"เสียงเข้มเอ่ยสั่งเมื่อเห็นว่าคนมาครบแล้ว ชายหนุ่มกระโดดขึ้นหลังม้าหน้าขบวน เยี่ยนฝางเองก็เช่นกัน ถึงนางจะไม่มีวรยุทธสูงส่ง แต่ทักษะการขี่ม้าธรรมดาเช่นนี้ สำนักศึกษาย่อมมีการฝึกสอนมาอย่างดี ขบวนเดินทางมาถึงประตูทางออกเมืองหลวง ก็พบเข้ากับขบวนทหารมารออยู่ก่อนแล้ว "คารวะท่านแม่ทัพ"เสียงเหล่าทหารเอ่ยขึ้นพร้อมกันด้วยท่าทีเคารพ ดวงตาคมกวาดตามองเหล่าทหารกล้าเพื่อตรวจดูความเรียบ

เช้าวันกัดมาเยี่ยนฝางถูกปลุกเพราะเสียงดังจากด้านนอกกระโจม แต่เมื่อมองไปที่ข้างๆตนก็ไม่พบซีอันที่นอนข้างๆเสียแล้ว ดูเหมือนว่ากองทหารนี้จะตื่นเช้ากันเอามากๆ ร่างบางลุกขึ้นเดินออกไปนอกกระโจม ที่บริเวณโดยรอบยังคงจุดไฟเพื่อเพิ่มความสว่างอยู่ ยามนี้ดวงอาทิตย์ยังไม่ขึ้นเลยด้วยซ้ำ ตื่นกันเร็วขนาดนี้มาทำอันใดกัน นางยื่นหาวและบิดขี้เกียจที่หน้ากระโจม แต่ทันใดนั้นกลับเป็นจังหวะที่คนผู้หนึ่ง ควบม้ากลับมายังค่ายพอดี ดวงตาคมมองมาทางหญิงสาวด้วยใบหน้านิ่ง เยี่ยนฝางที่อ้าปากกว้างหาวต้องรีบปิดปากทันที"ไปสวมอาภรณ์ให้เรียบร้อย"จ้าวเทียนหยางควบม้ามาหยุดที่หน้าหญิงสาว ก่อนที่จะเอ่ยเตือนเสียงเข้ม และควบม้าผ่านหน้านางไป หญิงสาวก้มมองตัวเอง ตอนนี้ก็มิได้ไม่เรียบร้อยนี่ เขามาดุนางทำไมกัน ก่อนที่จะวิ่งเข้ากระโจมไป ร่างใหญ่กระโดดลงจากม้าคู่ใจ ก่อนที่จะจูงมันไปมัดไว้อย่างที่เคยทำเป็นประจำ มือใหญ่เอื้อมไปหยิบหญ้าขนาดพอมือและยื่นให้มัน "เจ้าเห็นแม่นางเยี่ยนฝางหรือไม่"เสียงหนึ่งดังขึ้นขณะที่จ้าวเทียนหยางกำลังยืนให้อาหารม้า แต่ดูเหมือนว่าบทสนทนานั้นมาจากทหารกลุ่มหนึ่ง"เห็นสิ ใบหน้านางงดงามมาก อีกทั้งรูปร่างยังใ

สมุดรายงานมากมายถูกนำมาส่งจนเป็นกองเต็มโต๊ะ เพื่อความรวดเร็วและสะดวกในการทำงาน จ้าวเทียนหยางใช้การส่งรายงานทุกๆสามวันของแต่ละหมู่บ้าน เพื่อตรวจสอบความคืบหน้า โชคดีที่มีคนจำนวนมาก ทุกอย่างจึงราบรื่นและงานเสร็จได้เร็วขึ้น แต่คนเยอะปัญหาก็เยอะตามมาด้วย ไม่ว่าจะเป็นเสบียงอาหารที่ลดลงไปเรื่อยๆอย่างรวดเร็ว ถึงแม้สถานการณ์จะดีขึ้น แต่ในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ฝนยังคงไม่หยุดตก มีเพียงแค่ 9 วันเท่านั้นที่สามารถเข้าซ่อมเขื่อนกั้นน้ำได้"เข้ามาหน่อย!"เสียงเข้มตะโกนดังลั่น เมื่อพบข้อผิดพลาดจากรายงาน เยี่ยนฝางสะดุ้งตัวโหย่งเมื่อได้ยินเสียงนั้น ทำเช่นไรดีขณะนี้ทุกคนแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตนเองหมดแล้ว ที่นี่เหลือเพียงแค่นางคนเดียว "ไม่มีผู้ใดอยู่หรืออย่างไร"เมื่อไม่เห็นใครเข้าไปหา จ้าวเทียนหยางยิ่งหงุดหงิดเข้าไปใหญ่ เขาไม่ได้นอนมาหลายคืนแล้ว นอกจากงานหนักแล้วอีกปัญหาหนึ่งคือโรคนอนไม่หลับที่แก้ไม่ได้ เพราะไม่ได้พักผ่อนทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดได้ง่าย เขาค่อนข้างเป็นคนทำงานเรียบร้อยพอเห็นงานที่ผิดพลาดยิ่งพลอยทำให้อารมณ์เสียเข้าไปใหญ่"นี่...."จ้าวเทียนหยางกำลังจะตะโกนด่าอีกครั้ง ร่างบางก็รีบกระโจนเข้