บททั้งหมดของ ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: บทที่ 71 - บทที่ 80

"ข้าเอง"จ้าวเทียนหยางเอ่ยเสียงทุ้ม ใช้พลังภายในเปิดกลอนประตูและเดินเข้าไปวางนางบนเตียงกว้าง"ข้าไหน ห้ามเข้าห้องข้านะ เห็นเช่นนี้ข้าก็เป็นสตรี หากเจ้าทำอันใดข้าเจ้าไม่ตายดีแน่ จะบอกให้สหายข้าเป็นถึงแม่ทัพใหญ่"เยี่ยนฝางไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังลุกขึ้นยืนบนเตียงพูดเหมือนคนไม่ได้สติชี้นิ้วไปมา ร่างใหญ่รวบคนตัวเล็กให้นั่งลงเนื่องด้วยกลัวว่าหญิงสาวจะล้ม เอื้อมมือไปรินชาร้อนให้นางได้ดื่ม มือเรียวคว้าถ้วยชามายกดื่มเหมือนคนกระหายน้ำ "ขออีก"ใบหน้าคมยิ้มให้ท่าทีเหมือนเด็กน้อย ทำตามที่นางต้องการอย่างว่าง่าย เยี่ยนฝางรับมาดื่มอีกครั้งจนหมดเช่นเคย"เอาอีกหรือไม่""......"ส่ายหน้าเป็นคำตอบ จ้าวเทียนหยางเดินไปนำผ้าขาวและน้ำอุ่นเข้ามาเช็ดตัวให้นางอย่างเบามือ ใบหน้าเล็กแดงก่ำเนื่องด้วยพิษสุรา อีกทั้งดวงตางามยังหวานฉ่ำอีกด้วยยามที่มองหน้าชายหนุ่มอย่างพินิจ"จ้าวเทียนหยาง......ท่านมาทำไมเอาป่านนี้ กำหนดครบอาทิตย์คือเมื่อวาน หลายเดือนที่ผ่านมาท่านไม่เคยผิดนัดแม้เพียงสักครั้ง เสียค่าปรับมาเดี๋ยวนี้นะ!""เจ้ารอข้าหรือ""ข้ารอท่านจนถึงปลายยามอิ๋น แต่ท่านก็ไม่มา ท่านมั่วทำอะไรอยู่เหตุใดปล่อยให้ข้ารอเช่นนี้ ไม่

การเดินทางจากเมืองหลวงมายังชนเผ่าเหยียนกู๋ใช้เวลากว่าห้าวัน ก่อนเข้าชนเผ่าห้าสิบลี้ทุกคนได้ยาถอนพิษก่อนที่จะเข้าไปด้านใน ทหารที่ไปด้วยถูกห้ามจึงต้องตั้งค่ายรออยู่ที่ไกลๆ เข้าไปได้เพียงสิบกว่าคนเท่านั้น จ้าวเทียนหยางพยักหน้าให้อี้หนิงหลงที่ถูกคุ้มตัวเดินนำเข้าไป กว่าห้าสิบลี้ที่เดินทางเข้ามาเขาพบว่าตลอดทางไม่มีพืชสีเขียวแม้เพียงสักต้นเหมือนครานั้นอีกแล้ว เป็นเพียงดินโล่งๆหลายสิบลี้และเศษซากโครงกระดูกของสัตว์ป่าที่หนีตายไม่ทัน ความโหดเหี้ยมของชนเผ่าเหยียนกู๋หากไม่รีบกำจัดทิ้งคงต้องเป็นภัยต่อแผ่นดินแน่อี้หนิงหลงถูกพาไปยังแท่งพิธี ด้านในเป็นแท่นหินขนาดใหญ่ต่างจากหินผนึกโลหิตที่เขาเคยทดสอบ เหมือนกับว่าแท่งหินผนึกโลหิตส่วนนั้นเป็นเพียงเศษเสี้ยวเล็กๆเท่านั้น แสงสีขาวเป็นเส้นเล็กๆคล้ายเส้นด้ายหมุนโคจรรอบหินก้อนนั้น เพียงชายหนุ่มเข้าใกล้ก็เหมือนกับถูกดูดพลังไปจนแทบหมดแรง ต่างจากคนชนเผ่าเหยียนกู่ที่อยู่ในบริเวณนั้นดูเหมือนได้รับพลังและเรี่ยวแรงขึ้นมาก"มิได้เจอกันนานเลยนะแม่ทัพจ้าว"เย่จื่อฉีหัวหน้าชนเผ่าเหยียนกู่เอ่ยทักทายแม่ทัพจ้าวที่ยืนอยู่หลังอี้หนิงหลง ก่อนที่อี้หนิงหลงจะถูกกุมตัวขึ้นไปใก

เช้าวันถัดมาทางเข้าเมืองหลวงจู่ๆก็มีขบวนของคณะเดินทางกลุ่มหนึ่งปรากฏตัว เหล่าทหารนับร้อยชีวิตตั้งแถวเป็นขบวนยาว มีจ้าวเทียนหยางขี่ม้านำขบวนมาแต่ไกล ชาวบ้านที่ไม่รู้เรื่องต่างมามุงดูกันด้วยความไม่เข้าใจ เพราะตอนนี้บ้านเมืองสงบไม่มีการสู้รบที่ชายแดน เหตุใดถึงมีธงแห่งชัยชนะชูขึ้นท้ายขบวน"ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป ชนเผ่าเหยียนกู๋หายสาบสูญจากแผ่นดินเป่ยเทียน"จ้าวเทียนหยางตะโกนดังลั่น เป็นธรรมเนียมประกาศชัยชนะเหมือนทุกคราเฮ้~~~เสียงโห่ร้องด้วยความดีใจของชาวบ้าน ก่อนจะคำนับเหล่าขบวนทหารที่เดินผ่าน เพื่อแสดงความขอบคุณที่ปกป้องบ้านเมืองและการเสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดิน ตลอดทางเข้าวังหลวงเต็มไปด้วยเสียงโห่ที่แสดงถึงความน่ายินดี ไม่มีใครลืมเรื่องราวในอดีต การกวาดล้างยกหมู่บ้านหลายหมู่บ้านเมื่อสิบปีที่แล้ว ชาวบ้านต้องอยู่อาศัยอย่างหวาดระแวง อีกทั้งหลายปีต่อมาก็ยังมีคนตายเพราะชนเผ่าเหยียนกู๋อีกเรื่อยๆ ชาวบ้านไม่สามารถพูดถึงได้เลยเนื่องด้วยเป็นข้อห้ามของทางการ ครานี้หากจะพูดถึงและจาลึกถึงวีรกรรมที่กล้าหาญก็คงไม่มีใครว่าอะไรขบวนเดินทางมาถึงที่หน้าทางเข้าท้องพระโรง เหล่าขุนนางต่างมารออยู่ก่อนแล้วตั้

ปัจจุบัน"แล้วท่านนำร่างของนางไปฝังที่ใดเจ้าคะ ข้าเองก็อยากขอบใจนางเช่นกัน จื่อห่าวบอกว่าซีอันดูแลข้ามาตลอดยามที่อยู่จวนจ้าวก่อนข้าความจำเสื่อม""ที่หน้าทางเข้าชนเผ่า เจ้ามิต้องห่วงนางก็นับว่าเป็นทหารกล้าที่ช่วยปกป้องชาวแคว้นเป่ยเทียนเช่นกัน เพราะฉะนั้นข้าได้จัดพิธีตามสิ่งที่นางสมควรจะได้แล้ว"จ้าวเทียนหยางเอ่ยพลางกระชับมือหญิงสาว มือหนาเอื้อมไปถัดปอยผมที่ถูกสายลมพัด สีผมขาวถูกย้อมสีจนดำสนิทเหมือนคนทั่วไป นางคงลำบากไม่น้อยที่ต้องย้อมเช่นนี้อยู่บ่อยๆ มือหนาล้วงเข้าแขนเสื้อตนเองพร้อมปักปิ่นหยกที่ตั้งใจเลือกมากว่าหนึ่งชั่วยามที่บนหัวนางเบาๆ"อื้ม~ ปิ่นนี้เหมาะกับเจ้าจริงๆด้วย""ใช้ปิ่นจองข้าไว้หรือเจ้าคะ"เยี่ยนฝางเอ่ยหยอกล้อชายหนุ่ม จ้าวเทียนหยางส่ายหน้า"เงินหนึ่งร้อยเหรียญภู่ทองเมื่อเก้าเดือนก่อนต่างหากที่ข้านำมาจองเจ้าเอาไว้""ทะ..ท่านวางแผนตั้งต้นแล้วหรือเจ้าคะ"เยี่ยนฝางเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ นางคิดว่าตนเองฉลาดมาโดยตลอดไม่คิดว่าแท้จริงแล้วเดินตามแผนเขามาตั้งแต่ต้น แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ วิธีการที่ชายหนุ่มใช้กับตนเองนั้นนับว่าไม่ได้บังคับความรู้สึกนาง อีกทั้งให้เวลานางได้ค่

"ฮูหยินของข้า"จ้าวเทียนหยางไม่เอ่ยเปล่าแต่ยังจุมพิตไปที่หน้าผากมนอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆเลื่อนริมฝีปากมาที่ปลายจมูกเรียว และสุดท้ายที่ริมฝีปากแดง เขาบรรจงจูบนางอย่างแผ่วเบา ลมหายใจอุ่นรดที่แก้มเนียน มือหนาวางบนแขนเรียวช้าๆก่อนจะค่อยๆรูดอาภรณ์ที่ห่อไหล่บางไว้ลงช้าๆ มือหนาเอื้อมไปรองท้ายทอยนางให้แหงนหน้ารับกับปาก แทรกลิ้นเข้าไปภายในปากแล้วเกี่ยวตวัดกันเบาๆ ความหวานของสุราที่พึ่งดื่มไปเหมือนสักครู่ทำเอาหญิงสาวรู้สึกตาพร่ามัว ยิ่งตอนที่มือหนาสัมผัสร่างกายนางนั้นยิ่งทำให้ใจเต้นแรงจนควบคุมไม่ได้ จ้าวเทียนหยางดึงมือเรียวให้คล้องคอตนเองเอาไว้ ก่อนจะยกนางขึ้นเหนือพื้นโต๊ะตรงไปที่เตียงกว้าง ในขณะที่ริมฝีปากก็ไม่ปล่อยให้นางเป็นอิสระ"ทะ...ท่านแม่ทัพ ข้า....."เยี่ยนฝางรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ผงะออกจากร่างใหญ่เบาๆ"ทำไมหื่อ.... กลัวหรือไม่"ขณะที่พูดมือหน่าก็อยู่ไม่สุข ค่อยๆปลดอาภรณ์ที่นางสวมใส่ออกที่ละชิ้น ไหล่ขาวเนียนปรากฏต่อสายตาคม ชายหนุ่มก้มจุมพิตเบาๆอย่างอดใจไม่ได้"มิใช่เช่นนั้นเจ้าค่ะ""หากเจ้ายังไม่พร้อม ข้ารอเจ้าได้ อย่าได้กังวล"เสียงทุ้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงอบอุ่น พร้อมยิ้มกว้างส่งไปให้นางเพื่