All Chapters of ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Chapter 41 - Chapter 50

การเดินทางไปวังหลวงถึงแม้ระยะทางไม่ไกลนัก แต่สำหรับหญิงสาวกลับรู้สึกใกล้จนเหมือนอยู่ข้างจวน เยี่ยนฝางรู้สึกตื่นเต้นและกดดัน โชคดีที่มีแม่นมผิงไปด้วย แม้ว่าคราถึงเมืองหลวงแล้วจะต้องแยกกันก็ตาม เนื่องด้วยเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับความลับของแคว้น คดีชนเผ่าเหยียนกู๋ถูกทางการและวังหลวงปิดบังมาโดยตลอด อย่างที่เคยห้ามให้ชาวบ้านเอ่ยถึง ไม่ว่าจะเป็นตำรา เรื่องเล่า สิ่งของ เครื่องรางต่างๆ ครานี้เกิดเหตุเช่นนี้อีกครั้งในรอบสิบปี ไม่ว่าจะพยายามปกปิดเช่นไร ข่าวลือก็ยังแพร่สะพัดอยู่ดีนี่คือครั้งแรกที่หญิงสาวได้เข้าวัง เดิมทีเพียงบุตรขุนนางยังยากที่จะได้ย่างกายเข้าวังหากมิได้ถูกเชิญโดยเชื้อพระวงศ์หรือสนมในวัง นางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาไหนเลยจะมีโอกาสดีๆเช่นนั้นกัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่คิดจริงๆว่าคราแรกที่มีโอกาสได้เข้าวังคือตกอยู่ในสภาพที่ต้องถูกไต่สวนเช่นนี้ มือเรียวชุ่มไปด้วยเหงื่อมองผ่านหน้าต่างไม้ภายในรถม้าที่ถูกเปิดออกเป็นช่องเล็กๆ สถานที่แห่งนี้ดูหรูหราแต่กลับเงียบสงบเยือกเย็นต่างจากกำแพงสูงนอกวังอย่างเห็นได้ชัด“จำที่ข้าบอกได้หรือไม่ว่าเข้าไปแล้วต้องมีกิริยาเช่นไร อย่าให้เสียชื่อจวนจ้าวที่เลี้ยงและสั

รถเข็นไม้ที่ก่อนหน้านี้ถูกใช้งานโดยหญิงสาว ครานี้มันมีเจ้าของใหม่เสียแล้ว เยี่ยนฝางทำหน้าที่เข็นรถแทนจื่อหาว สะพานไม้ทอดยาวไปกลางสระน้ำ กลิ่นหอมของดอกเหยียนฮวาสีขาวอมชมพู ต่างแข่งกันชูช่อเบ่งบานในช่วงเช้า พาให้คนที่กำลังดื่มด่ำกับบรรยากาศตรงหน้าจิตใจสงบ อากาศช่วงนี้เย็นลงแล้ว ลมเย็นพัดผ่านผิวน้ำที่อุ่นกว่าเกิดหมอกล่องลอยดูสดชื่น เยี่ยนฝางหยุดรถเข็นอยู่กลางศาลาไม้ที่ปลายสุดของสะพาน และเดินไปรินชาร้อนที่จื่อหาวนำมาก่อนหน้านี้ให้ชายหนุ่ม จ้าวเทียนหยางรับถ้วยชามาถือไว้ในมือ "ชาร้อน ดอกไม้งาม อากาศเย็นสบาย ไร้ซึ่งสงคราม หลับนอนในจวน"จ้าวเทียนหยางเอ่ยพลางมองไปยังทิวทัศน์เบื่องหน้า ใครจะรู้ว่าคำพูดแสนเรียบง่ายที่คนทั่วไปอยู่กับมันทุกวัน แต่สำหรับชีวิตเขากลับมีภาระหน้าที่ต้องแบกมันไว้บนหลังตลอดเวลา โอกาสดีๆเช่นนี้มีน้อยครั้งนักที่เขาได้สัมผัส "สำหรับข้ามันกลับต่างออกไปเจ้าค่ะ"เยี่ยนฝางเอ่ยขึ้นเบาๆ จื่อหาวที่รู้สถานการณ์เดินออกไปจากบริเวณดังกล่าวให้ทั้งคู่ได้สนทนากันใบหน้าคมเอียงคอเล็กน้อยยามมองหญิงที่ยืนอยู่ไม่ห่างตน เยี่ยงฝางเดินไปอิงที่ไม้กับบริเวณสะพานไม้ด้านนอกศาลา มองภาพผึ้งตัวน้อ

สองสัปดาห์ต่อมาสวนหย่อมบริเวณท้ายจวนจ้าว เป็นสถานที่เงียบสงบน้อยคนนักที่จะมาบริเวณนี้ เนื่องด้วยเป็นสถานที่พักผ่อนของจ้าวเทียนหยาง คุณชายของจวนที่ทุกคนต่างรู้กันดี ถึงแม้ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันไม่ได้ถูกใช้งาน แต่ครานี้เจ้าของสถานที่แห่งนี้กลับมาคลุกตัวอยู่ที่นี่ทุกวัน เนื่องด้วยนอกจากจะเป็นสวนหย่อมพักผ่อนแล้ว ยังมีลานสำหรับฝึกวรยุทธ์อีกด้วย ตลอดหลายวันที่ผ่านมาจ้าวเทียนหยางมาฝึกกระบี่ที่นี่ตลอด ตั้งแต่เช้าตรู่จนมืดค่ำ "ท่านแม่ทัพ ยาขอรับ"จื่อหาวถือยาต้มเข้ามาหาผู้เป็นนาย ช่วงนี้จ้าวเทียนหยางถูกอนุญาตให้ลาราชการได้ เนื่องด้วยตั้งแต่ถูกแต่งตั้งให้เป็นแม่ทัพใหญ่หลายสิบปี เขาไม่เคยลาหยุดเลยแม้สักครั้ง อีกทั้งยังทำงานหนักทุ่มเททุกอย่างเพื่อบ้านเมือง ครั้งนี้เขาบาดเจ็บสาหัสหากไม่รักษาให้หายขาดแล้ว ย่อมมีผลทำให้เขาปฏิบัติหน้าที่ได้ไม่เต็มที่ อีกอย่างช่วงนี้เหวินเย่วเสียงเร่งเอาหน้าดูเหมือนจะกระตือรือร้นช่วยเหลือประชาชน เขาเองก็ไม่อยากมีปัญหาเข้าไปขัดแข้งขัดขา ถือซะว่าได้พักผ่อน "เหตุใดยาวันนี้ถึงรสชาติเปลี่ยนไป""วันนี้แม่นางเยี่ยนฝางเป็นคนต้มยาขอรับ นางเติมยาบำรุงร่างกายเข้าไปสองตัว ท่าน

เยี่ยนฝางเป็นลมหมดสติไปได้ไม่นานค่อยๆรู้สึกตัวบนเตียงไม้ กลิ่นสมุนไพรช่วยทำให้นางไม่เวียนหัวมากนักหลังตื่นขึ้นมา ภาพเพดานไม้ที่ไม่คุ้นตาและบรรยากาศทำให้รู้ได้ว่าที่นี่ไม่ใช่จวนตัวเอง เสียงของใครคนหนึ่งอยู่ไม่ไกลทำให้หญิงสาวรีบหลับตาลงทันที"เจ้าไม่ต้องแกล้งหลับแล้ว ท่านหมอบอกว่าเจ้าเพียงตกใจเท่านั้น"เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักหญิงสาวพลางรินชามาให้ เยี่ยนฝางค่อยๆลืมตาขึ้นมามองหาคนที่เหลือในห้องว่ามีผู้ใดอีกหรือไม่"เจ้าไม่ต้องหาแล้ว ในห้องนี้มีข้าผู้เดียว"จื่อหาวเอ่ยพลางยื่นชาไปที่หน้า เยี่ยนฝางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างโล่งใจ รับชามาแล้วยกดื่มมันอย่างคนกระหาย"แล้ว.....อีกสองคนเล่า""รอเจ้าฟื้นที่โรงเตี๊ยมข้างๆ"หลังได้ยินเช่นนั้นหญิงสาวก็รู้สึกผ่อนคลายลง หากตื่นมาเจอหน้าพวกเขาสองคนคงทำตัวไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะตอบเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างไร มีที่ไหนเห็นผู้ชายหล่อแล้วเลือดกำเดาไหลเป็นลมเช่นนี้ ทีเจอเหตุการณ์ปางตายกว่านี้ยังทนมาได้ ข้านี้มันแพ้คนหล่อจริงๆด้วย"แล้วเหตุใดเป็นเจ้า"เยี่ยนฝางเอ่ยถามด้วยความสงสัย นางกับจื่อหาวมักจะเป็นเช่นนี้อยู่เรื่อย ถึงปากหนักกันทั้งคู่แต่ก็เป็นห่วงกันตลอด อีกทั้

"นายท่านไม่เข้าไปหรือขอรับ"พ่อบ้านหนิงอันเอ่ยถามผู้เป็นนายที่นั่งอยู่บนรถเข็นไม้ด้วยท่าทีสบายๆ มองบุตรชายและคนอื่นๆกำลังทำขนมไหว้พระจันทร์ บรรยากาศที่เขาเห็นเป็นสิ่งที่ตนปราถนามากที่สุดในชีวิต ชายชาติทรหารผู้แข็งแกร่งมักหวงแหนความอ่อนโยนของคนผู้เป็นที่รัก ถึงแม้วันนี้ผู้คนในจวนจะเหลือไม่มากแล้วก็ตาม แต่ความสงบสุขกับชีวิตที่แสนเรียบง่ายธรรมดานี้พาหัวใจของเขาให้อบอุ่นไม่แพ้กัน"ไม่ล่ะ ให้พวกเขาได้ผ่อนคลายกันเถิด"จ้าวหมิงเต๋อเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม หากตนเข้าไปทุกคนจะคอยมาระวังไม่เป็นตนเอง ถึงแม้ว่านั้นคือความเต็มใจ แต่ของพวกนี้ให้เด็กๆทำดีกว่า อีกทั้งเขาก็อายุมากแล้ว "ขอรับ"จ้าวเทียนหยางวันนี้ดูต่างออกไปจากทุกวัน ชายหนุ่มดูสดใส ยิ้มง่าย อีกทั้งสีอาภรณ์ก็นับว่าต่างออกไปจากวันปกติที่มักเลือกสีโทนเข้ม ท่าทีเช่นนี้ทำให้บรรยากาศดูผ่อนคลายและเป็นกันเอง ตรงหน้าของทั้งคู่คือข้าวของที่ได้จากตลาด วันนี้เยี่ยนฝางทำหน้าที่เป็นลูกมือของชายหนุ่ม ข้าวของถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียจนหญิงสาวทำหน้าฉงน ท่านแม่ทัพก็ยังคงท่านแม่ทัพ ขนาดจะทำอาหารยังต้องจัดให้เป็นระเบียบเสียทุกอย่าง "เริ่มกันเถิด"