All Chapters of ข้าเป็นเพียงแค่เด็กที่จวนท่านแม่ทัพเก็บมาเลี้ยง: Chapter 31 - Chapter 40

วันถัดมา"นางคือสายเลือดบริสุทธิ์จริงๆขอรับนายท่าน"คนร้ายสองคนกลับมายังถ้ำอีกครั้ง และยื่นกระดาษจดหมายให้คนที่สวมหน้ากากผี มือขาวที่โผล่พ้นเสื้อคลุมหลังได้อ่านข้อความในจดหมาย ก็กำกระดาษแน่นพลางมองไปยังหญิงสาวที่นอนคดตัวที่พื้น โดยมีเสื้อคลุมของนางเมื่อวันก่อนคลุมอยู่ แววตาของนางที่ใต้หน้ากากดูเหมือนจะเศร้าใจจนลูกน้องสังเกตเห็นได้"ให้พวกเราฆ่านางแล้วนำหัวใจไปเลยหรือไม่ขอรับ""อย่าพึ่งฆ่านาง พาไปทั้งที่ยังเป็นๆอยู่ รอให้ท่านผู้นำตัดสินใจอีกครา""ขอรับ"ชายคนร้ายสองคนรับคำก่อนที่จะเข้าไปแบกหญิงสาวขึ้นบ่า ในใจของพวกเขารู้สึกสับสนเนื่องจากทุกคราก็ควักเอาไปเพียงหัวใจ อีกทั้งสตรีผู้นี้ก็คือคนที่พวกเราตามหา จะเสียเวลามากมายตั้งแต่ตอนตรวจสอบสายเลือดแล้วทำไมกัน"บอกท่านผู้นำว่าพรุ่งนี้ข้าจะไปพบ""ขอรับ"หญิงสาวที่ใช้หน้ากากผีปิดบังใบหน้า มองตามหลังของชายคนร้ายที่แบกหญิงสาวไปจนสุดสายตา มือเรียวกำมือแน่นอย่างอยากที่จะเชื่อ อีกทั้งแววตายังดูเศร้าเหมือนกับว่านางรู้จักและสงสารหญิงสาวที่กำลังห้อยศีรษะลงพื้น ส่ายไปมาบนบ่าเสียอย่างนั้นปลายยามซื่อในวันเดียวกัน บริเวณริมน้ำไม่ไกลจากถ้ำมากนัก ร่างของชา

ใช้เวลาไม่นานก็จัดการทุกอย่างเสร็จ อันผิงมองหญิงสาวที่ยังคงสลบนิ่งอยู่บนเตียงกว้าง ก่อนจะปิดประตูไม้และออกไปเป็นคนสุดท้าย เพราะเยี่ยงฝางอยู่ในสภาพที่ไม่สามารถดิ้นรนหรือมีสติทุกคนจึงได้วางใจ ไม่ได้ส่งคนมาเฝ้าเพียงเวรยามที่อยู่นอกห้องก็เพียงพอแล้ว ควันขาวจากกำยานที่ถูกจุดทิ้งไว้ช่วยให้หญิงสาวที่ยังคงนอนสลบบนเตียงผ่อนคลายได้บ้าง ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยามนิ้วเรียวยาวเริ่มมีการเคลื่อนไหว ดวงตางามเองก็ค่อยๆกระพริบตาเพื่อปรับแสงสว่างที่ตกกระทบ แสงไฟสลัวสีเหลืองจากโคมไฟในห้องทำให้นางไม่รู้สึกแสบตามากนัก ภาพเพดานไม้ปรากฏต่อหน้าหญิงสาว เป็นครั้งแรก ในรอบหลายวันที่นางได้ลืมตาเห็นภาพชัดเช่นนี้ หลายวันที่ผ่านมามองเห็นเพียงภาพสลัวๆเท่านั้น“จะ…จะเจ็บ”เสียงแหบแห้งที่แทบไม่เป็นคำถูกส่งเสียงอู้อี้ออกมา หยาดน้ำตาไหลออกมาเป็นทางยาว ใบหน้าแดงก่ำเพราะความทรมาน ประสาทสัมผัสทั้งห้าถูกกลับมาใช้ได้อีกครั้ง นั่นยิ่งทำให้นางทรมานปานจะขาดใจ พลางทำให้จำได้ว่ายาที่อันผิงให้ตนกินก่อนหน้านี้ได้ผล นางรู้สึกว่าตนเองมีแรงขึ้นมาเล็กน้อย กลิ่นคราวเลือดคละคลุ้งไปทั่วปาก มือเรียวค่อยๆยกขึ้นและเอื้อมไปหยิบกาน้ำที่อยู่หัวเตีย

ณ บริเวณปากถ้ำ จ้าวเทียนหยางแอบสังเกตการอยู่ไกลๆ ดูเหมือนว่าตอนนี้จะมีเวรยามมากกว่าคราที่ตนมาถึงสองเท่า น้อยมากที่จะมีผู้เข้าออก เนื่องด้วยเป็นช่วงดึก อีกทั้งยังตรวจสอบอย่างละเอียดอีกด้วย ทางเข้าออกมีเพียงทางเดียว แต่จะให้นานกว่านี้คงไม่ได้ เขาจะต้องพานางออกไปภายในคืนนี้ ร่างกายของหญิงสาวต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน ไม่สามารถทนต่อไปได้แล้ว "มีเพียงเสื้อผ้า กับอาหารไม่กี่อย่างขอรับ"เสียงของคนผู้หนึ่งที่กำลังจะออกไปนอกถ้ำเอ่ยบอกกล่าวยามหน้าถ้ำ ตระกร้าหวายถูกเทออกลงพื้นดินและปรากฏสิ่งของตามที่คนผู้นั้นบอก "ไปได้"เมื่อเห็นว่าไม่มีสิ่งใดก็เอ่ยอนุญาต ก่อนจะตรวจคนต่อไป การตรวจสอบเข้มข้นมาก ดูเหมือนจะไม่มีหนทางเลยว่าจะออกไปเช่นไร แต่จังหวะนั้นก็มีรถเข็นไม้คล้ายขนศพ สามารถออกไปได้โดนง่าย โดยที่ไม่ได้เปิดดูหน้าผู้ตายก็ทำให้ชายหนุ่มเริ่มคิดแผนการออก จ้าวเทียนหยางกลับมาหาหญิงสาวตรงบริเวณที่นางเคยอยู่ แต่ปรากฏว่าบริเวณดังกล่าว เขาไม่พบหญิงสาวอยู่แล้ว นั่นยิ่งทำให้ชายหนุ่มใจหายจนแทบควบคุมสติตนเองไม่ได้ รนรานหาหญิงสาวอย่างคนบ้า "เยี่ยนฝาง เจ้าอยู่ที่ใด"จ้าวเทียนหยางพึมพำออกมา เอาแต่โทษตนเอ

"พวกมันต้องไปได้ไม่ไกลแน่" ชายคนหนึ่งที่จากการแต่งกายแล้ว ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าเอ่ยขึ้น มือสัมผัสไปที่พื้นบริเวณร่องรอยของทั้งคู่หยุดพักก่อนหน้านี้ สัมผัสได้ถึงความอุ่นที่ยังทิ้งเอาไว้ "หาบริเวณนี้ให้ทั่ว" เสียงคำสั่งดังขึ้นท่ามกลางป่าที่เงียบจนเกิดเสียงสะท้อน ร่างใหญ่ที่หลบอยู่หลังต้นไม้กระชับกอดหญิงสาวแน่น ความคิดและความจริงดูเหมือนจะไม่ต่างกันเท่าไหร่ สายตาของคนที่พวกนั้นเรียกว่าหัวหน้า มองตรงมายังบริเวณของคนทั้งคู่อยู่ "ไปนำตัวมันมา" สิ้นคำสั่ง จ้าวเทียนหยางลุกขึ้นบังหญิงสาวเอาไว้ เตรียมตั้งรับการจู่โจมเข้าทันที "เจ้านี่เอง หลอกข้าที่หน้าทางเข้า" ชายรูปร่างสูงใหญ่เอ่ยขึ้นเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่ม อุทานออกด้วยความเจ็บใจ ชายฉกรรจ์กว่าห้าคนพุ่งเข้ามาหวังจับชายหนุ่ม จ้าวเทียนหยางเพียงออกแรงใช้วรยุทธ์ไม่กี่ท่าก็จัดการได้ภายในไม่นาน คนเหล่านั้นต่างหน้าเสียไปตามกัน "ท่านแม่ทัพ" เยี่ยนฝางตะโกนออกมาด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชายหนุ่มกุมแผลที่ไหล่ขวาพร้อมกระอักเลือดออกมาคำโต ร่างบางรีบเข้ามาพยุงเขาทันที เดิมทีร่างกายของชายหนุ่มก็ได้รับบาดเจ็บมากอยู่แล้ว จ้าวเทียนหยางพยุงตัวเองลุกขึ้นยืนอี

หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป“บาดแผลเจ้าเริ่มหายแล้วล่ะ ยาที่องค์รัชทายาทส่งมาที่จวนใช้ดีหนัก บาดแผลเจ้าลึกถึงเพียงนี้ดูเหมือนว่าจะไม่ทิ้งร่องรอยของแผลเป็นแน่”เข่อชินที่ช่วยทำแผลและดูแลหญิงสาวมาตลอดหลายวันเอ่ยขึ้นขณะที่กำลังทายาให้หญิงสาว“เจ้าว่าเช่นไรนะ องค์รัชทายาทหรือ”เยี่ยนฝางเอ่ยขึ้นอย่างไม่เชื่อหูตนเอง เหตุใดถึงเป็นเขาได้“เจ้าเสียงดังเสียข้าตกใจ”“องค์รัชทายาท เหวิน…เหวินเย่วเสียงผู้นั้นหรือ”เยี่ยนฝางเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจอีกครั้ง“แล้วจะมีผู้ใดอีกเล่า อ้อ…หลังมาถึงจวนท่านหมอก็ให้ยาบำรุงเจ้าสลบไปหนึ่งวันเต็ม ร่างกายเจ้าเหมือนคนใกล้ตาย คราแรกที่พบนึกว่าศพเสียอีก”“เจ้าพูดมาให้หมดนะ”“พูดๆ ข้าพูดแล้ว”เข่อซินเอ่ยพรางเก็บกล่องยาและเดินมานั่งข้างหญิงสาว“องค์รัชทายาทหลังเดินทางมาถึงเมืองหลวงก็ให้คนส่งหมอฝีมือดีจากในวังมารักษาเจ้า อีกทั้งยาบำรุง ยาสมานบาดแผลก็เป็นของพระองค์ทั้งหมด นายท่านเองก็ไม่กล้าปฏิเสธ จึงจำใจต้องรับเอาไว้ทั้งหมด เห็นบอกว่าเขาเป็นผู้นำมาให้กับนายท่านเองที่จวนเชี่ยว”“เหตุใดถึงเป็นเขา”สีหน้าของเยี่ยนฝางเต็มไปด้ววคำถามอ้าปากค้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง“ข้าพูดจริงๆ พระองค์