All Chapters of ของหวงมาเฟีย (คลั่งรัก+ปากแซ่บ): Chapter 21 - Chapter 30

22 สักวันเธอจะเป็นฝ่ายอ้อนวอนขอความรักจากฉันแสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านสีครีมเข้ามาในห้อง เงาแสงอ่อนๆทาบลงบนเตียงกว้างที่ยังคงอบอวลไปด้วยความอบอุ่นจากค่ำคืนที่ผ่านมา ร่างบางนอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงหน้าหวานสงบนิ่ง ริมฝีปากบางเผยอเล็กน้อยราวกับกำลังฝันดีชายหนุ่มที่ตื่นก่อน ลืมตาขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างเงียบงัน สายตาคมเข้มอ่อนลงทันทีที่เห็นคนตัวเล็กนอนหลับตาพริ้มด้วยท่าทางน่ารัก เขายกแขนขึ้นเท้าศีรษะมองเธออยู่นานราวกับอยากจดจำทุกรายละเอียดปอยผมนุ่มสีน้ำตาลอ่อนกระจายอยู่บนหมอน เขาเอื้อมมือไปเกลี่ยมันออกจากพวงแก้มอย่างแผ่วเบา ราวกับว่าหากแตะแรงเกินไปฝันหวานของเธออาจจะสลาย“อื้อ…” หญิงสาวขยับตัวเล็กน้อย ส่งเสียงงึมงำในลำคอ แต่ยังไม่ตื่นมุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นอย่างเอ็นดู“ขี้เซาจริงๆ” เขาพึมพำเสียงเบาแทบ สงครามโน้มตัวเข้าไปอย่างช้าๆ หัวใจเต้นหนักขึ้นเรื่อยๆ สายตาไล่มองหน้าหวานนั้นอีกครั้ง ก่อนจะประทับริมฝีปากนุ่มลงไปที่พวงแก้มใส เป็นสัมผัสสั้นๆแต่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมมิรันดาขมวดคิ้วขึ้นนิดหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย เห็นใบหน้าหล่อสลักของสงครามอยู่ใกล้เพียงแ

24 ต่อมหวงกำเริบเวลา 23.30 น.เสียงดนตรีแจ๊สคลอเบาๆ ภายในห้องบอลรูมหรูหรา แชนเดอเลียร์คริสตัลส่องประกายสะท้อนกับแก้วไวน์ในมือแขกเหรื่อที่กำลังสนทนากันอย่างสุภาพ สงครามทอดสายตามองไปยังหญิงสาวสวมชุดเดรสสีครีมที่กำลังยืนส่งยิ้มให้ ผู้หญิงคนนั้นคือคุณแครอลรีน ลูกค้าของเขาเองเขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาก็ยังไม่ได้ขอโทษเธอแทนมิรันดาเลยด้วยซ้ำ“สวัสดีค่ะคุณสงคราม”“สวัสดีครับคุณแครอลรีน” สงครามยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร “ไม่คิดว่าคุณจะมางานนี้ด้วย”“เพราะดีฉันได้รับบัตรเชิญเป็นแขกคนพิเศษ ก็เลยต้องมา” เธอยิ้ม เอียงคอนิดๆ“เจอคุณก็ดีเหมือนกัน ผมจะได้ขอโทษเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น”คิ้วของแครอลรีนเลิกขึ้นเล็กน้อย สีหน้าชวนสงสัย“ขอโทษเรื่องอะไรหรอคะ”สงครามถอนหายใจแผ่วหนึ่ง มือในกระเป๋ากางเกงกำแน่นก่อนคลายออก“ก็เรื่องที่มิรันดาทำไวน์หกใส่คุณไง”บรรยากาศรอบตัวเงียบลงอย่างประหลาด แม้เสียงดนตรีจะยังเล่นต่อไปแครอลรีนเอียงศีรษะเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงอยู่“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกค่ะ ว่าแต่เธอ…ทำไปทำไมหรอคะ”สงครามสบตาตรงๆ“เธอคงทำไปเพราะ...ผมครับ”แครอลร

26 ยอมรับความจริงหลายวันผ่านไป...อะไรหลายๆอย่างระหว่างสงครามกับมิรันดาก็เปลี่ยนไปโดยไม่มีใครรู้ตัวมิรันดาเริ่มไม่เถียงทุกเรื่องเหมือนก่อน เวลาเขาพูดอะไรแรงไปนิด เธอจะเงียบไว้ คิดแล้วค่อยตอบ ไม่ใช่สวนกลับทันที บางวันถึงขั้นยอมฟังเขาจนจบ ทั้งที่เมื่อก่อนแค่เห็นหน้าก็กำหมัดไว้รอแล้วมันเกิดอะไรขึ้นกับเธอ เวลานี้เธอควรอยู่กับพี่อนาคินไม่ใช่หรอ ทำไมถึงต้องกลัวสงครามน้อยใจถ้าจะไปหาคู่หมั้น“นี่ฉันเป็นอะไรไป ทำไมต้องแคร์มันขนาดนี้”เธอลองนั่งคิดทบทวนซ้ำไปซ้ำมา พยายามหาคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุด แต่ก็ไม่รู้ว่าทำไมจู่ๆถึงรู้สึกแคร์สงครามขนาดนี้วันนี้มิรันดาตั้งใจเอาเอกสารสำคัญของตนเองมาส่งให้พ่อที่บริษัท ตั้งใจว่าจะแวะมาไม่นานก็จะกลับแต่ทำไมบรรยากาศภายในห้องทำงานวันนี้กลับเงียบผิดปกติ...พ่อของเธอไม่อยู่บนโต๊ะทำงานถูกรื้อเอกสารกระจัดกระจายเหมือนผ่านการประชุมหนักๆมา เธอกำลังจะวางแฟ้มเอกสารแล้วเดินออกไป แต่สายตากลับสะดุดเข้ากับปึกกระดาษบนโต๊ะคำว่า ‘สัญญาการซื้อขายหุ้น’ ตัวโตสะดุดตาไม่รู้เพราะความอยากรู้อยากเห็นหรือสัญชาตญาณบางอย่างทำให้เธอหยิบมันขึ้นมาเปิดดู ชื่อบริษัท จำนวนหุ้น

28 ความรู้สึกเปลี่ยนไป@วันเกิดของมิรันดาห้องอาหารในโรงแรมถูกจัดไว้อย่างสวยงาม แสงไฟสีทองอ่อนสะท้อนแก้วไวน์ระยิบระยับ บนโต๊ะยาวเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของสองครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา“สุขสันต์วันเกิดนะลูก” สุทธิพงษ์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นอนาคินยื่นกล่องของขวัญมาให้ ดวงตาของเขาอ่อนโยนกว่าทุกครั้งหลังรู้ว่าตอนนี้มิรันดากลับเข้ามาทำงานในบริษัทแล้ว“ปีนี้พี่ขอให้น้องรันมีแต่เรื่องดีๆเข้ามานะ ได้ข่าวว่ากลับมาช่วยคุณอาทำงานแล้วหรอ”“ค่ะ รันไม่อยากให้คุณพ่อต้องสู้คนเดียวอีกแล้ว” มิรันดายิ้มให้อนาคินก่อนจะก้มหลบสายตา“ดีแล้ว พี่ภูมิใจในตัวน้องรันมากเลยนะ พี่ชื่อว่าน้องรันทำได้” อนาคินส่งยิ้มให้กำลังใจในสายตาของเขา...มิรันดาก็ยังเป็นน้องสาวที่แสนน่ารักเหมือนเดิม เธอดูโตขึ้นและมีความคิดมากขึ้นไม่นาน...เค้กก้อนใหญ่ถูกเข็นออกมา จากนั้นเสียงเพลงวันเกิดก็ดังขึ้นพร้อมเสียงปรบมือ เจ้าของวันเกิดยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะพนมมือ ก้มหน้าอธิษฐานแต่ภาพที่ผุดขึ้นมาในหัวของมิรันดากลับเป็นภาพใครอีกคนที่ยื่นมือมาลูบศีรษะพร้อมกับรอยยิ้มอบอุ่น แล้วพูดว่า 'ไปกับมันก่อนก็ได้…แล้วค่อยไปกับฉัน'

30 ท้องหลังคืนวันเกิดความสัมพันธ์ของทั้งคู่เปลี่ยนไปอย่างไม่มีใครรู้ตัว มิรันดาเริ่มเป็นฝ่ายทักก่อน เริ่มรอข้อความจากเขา เริ่มเผลอยิ้มทุกครั้งที่เห็นชื่อเขาปรากฏบนหน้าจอและที่สำคัญเธอเริ่มมั่นใจแล้วว่า ความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความเคยชิน แต่มันคือความรู้สึกดีที่มีต่อเขา“ฉันต้องไปฮ่องกงสามวัน” เขาบอกเสียงนิ่ง “ดูงานเสร็จแล้วจะรีบกลับมานะ”มิรันดาที่ยืนส่งแขก พยักหน้ารับ แม้ในใจจะรู้สึกวูบไหวแปลกๆที่ต้องห่างจากเขาถึงสามวัน“อืม เดินทางปลอดภัยนะ” เธอยิ้มให้เขาพร้อมกับโบกมือลา แค่สามวันไม่ได้นานเลย และเธอจะอาศัยจะหวะที่สงครามไม่อยู่ บอกเรื่องความสัมพันธ์กับเพื่อนๆและอาจจะนัดอนาคินมาคุยเรื่องถอนหมั้น…เธอมั่นใจแล้วว่าจะถอนหมั้นเขาเอื้อมมือมาขยี้ผมของเธอแล้วโยกศีรษะไปมาเหมือนเด็กเล็ก“ถ้าคิดถึงก็โทรมา แค่สามวันหวังว่าจะไม่ร้องไห้งอแงนะ”“ฉันรอได้อยู่แล้วน่า นายรีบไปเถอะ เดี๋ยวตกเครื่อง” คนตัวเล็กส่งยิ้มหวานให้เขา แล้วยืนอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งรถตู้เคลื่อนไกลออกไปจนลับสายตาแต่ทันทีที่กลับมาถึงห้องและยังไม่ทันที่จะเปิดไฟครบทุกดวง อาการเวียนหัวก็ถาโถมเข้ามา โลกหมุนวูบจนต้องคว้าพนักโซฟ