All Chapters of ของหวงมาเฟีย (คลั่งรัก+ปากแซ่บ): Chapter 31 - Chapter 40

31 ฉันคงขอเธอมากเกินไป@ไนท์คลับหรูเสียงเพลงคลอเบาๆลอยปะปนกับเสียงแก้วกระทบกันในร้านเหล้ากึ่งบาร์ที่มิรันดากับเพื่อนๆชอบมานั่งเป็นประจำราวกับเป็นหุ้นส่วนของร้าน แต่พักหลังมิรันดาตีตัวออกห่าง ไม่ได้มาเที่ยวกับเพื่อนบ่อยๆเหมือนเมื่อก่อนมิรันดานั่งกำแก้วม็อกเทลในมือแน่นกว่าที่ควร ทั้งที่ปกติเธอจะเป็นคนชงชนแก้วเสียงดังที่สุดในโต๊ะ“ถ้ามาแล้วไม่ดื่ม คราวหน้าอย่าชวนพวกฉันมานะ เมาสองคนมันไม่สนุก” ปลายฟ้าพูดอย่างเซ็งๆทั้งโต๊ะมีมิรันดาไม่ดื่มแอลกอฮอล์แค่คนเดียว แล้วแบบนี้จะไปสนุกได้ยังไง เป็นคนชวนมาแท้ๆแต่ดื่มม็อกเทล“ขอโทษนะที่ไม่ได้ดื่มเป็นเพื่อนพวกเธอ หลังจากนี้ฉันคงต้องงดแอลกอฮอล์ยาวเลย” เธอยิ้มเจื่อนๆ“ทำไมล่ะ อย่าบอกนะว่าไม่สบายอีกแล้ว?”มิรันดาเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง หัวใจเต้นแรงกว่าตอนเจอหน้าสงครามครั้งแรกเสียอีก“ฉันมีเรื่องจะบอก” มิรันดาเริ่มเสียงเบาลง “จริงๆฉันกับสงคราม…เราอยู่ด้วยกันมาซักพักแล้วแหละ”เพื่อนทั้งสองคนทำตาโต แล้วอุทานออกมาพร้อมกัน“ห้ะ!!”“เดี๋ยวนะ! นี่เรื่องจริงหรอ” ปลายฟ้าเป็นคนที่ตกใจที่สุดเพราะครั้งหนึ่งเคยปิ๊งสงคราม ส่วนวิคตอเรียดูออกนานแล้วว่

33 นี่หรือคือสิ่งตอบแทน!เวลา 02.00 น.มิรันดาเดินออกมาจากเหล้าพร้อมกับอนาคิน อากาศยามดึกเย็นกว่าที่คิด สายลมพัดทำให้ชายเสื้อของเธอปลิวเบาๆ“สงครามรู้หรือเปล่าว่ารันออกมากับพี่”“ไม่รู้ค่ะ รันไม่ได้บอก ถ้าขืนบอกไปมีหวังระเบิดลงแน่ๆ” เธอพูดไปยิ้มไปราวกับเป็นเรื่องตลก “แล้วรันบอกเขาไปว่ายังไง”“รันบอกว่ากำลังจะเข้านอน พอวางสาย รันก็รีบมาที่นี่เลยทันที”“แน่ใจนะว่าจะไม่มีปัญหาตามมาทีหลัง” อนาคินเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงง“ไม่หรอกค่ะ เดี๋ยวรันจะบอกทุกอย่างวันที่เขากลับ รวมไปถึงเรื่องที่เราถอนหมั้นกัน กับเรื่องลูกในท้อง”“ถ้าไม่มีปัญหาอะไรก็ดี พี่จะได้สบายใจ” อนาคินพูดพลางหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋า “งั้นเดี๋ยวพี่ไปส่งนะ”“ไม่เป็นไรค่ะ รันเรียกรถไว้แล้ว” เธอยิ้มตอบ “พี่กลับไปพักผ่อนเถอะ รันรบกวนพี่มาทั้งวันแล้ว”ทั้งสองเดินคุยกันเรื่อยๆไปยังลานจอดรถด้านหลังร้าน ไฟส่องสว่างเป็นช่วงๆบางมุมกลับมืดกว่าที่ควร เธอกับอนาคินขอกลับก่อนเพราะไม่อยากนอนดึก ส่วนปลายฟ้ากับวิคตอเรีย นั่งดื่มต่อพรึ้บ!!!ทันใดนั้นก็มีเงาร่างหนึ่งเคลื่อนไหวเร็วจากด้านข้างรถตู้ที่จอดอยู่ และก่อนที่ทั้งคู่จะทันตั

35 จัดฉากเสียงร่ำไห้สะอื้นของมิรันดายังคงดังอยู่เรื่อยๆ อนาคินยืนมองอยู่ห่างๆ ไม่กล้าเข้าไปทันทีราวกับกลัวว่าการปรากฏตัวของเขาจะยิ่งตอกย้ำบาดแผลในใจของเธอแต่เมื่อเห็นร่างเล็กทรุดตัวลงกอดเข่าร้องไห้เหมือนคนหมดแรง เท้าหนาก็รีบก้าวเข้าไปหาทันที“ไม่เอา ไม่ร้องนะคนเก่งของพี่” เขาหยิบเสื้อคลุมของตัวเองคลุมไหล่เธอ แล้วคุกเข่าลงตรงหน้า ในวินาทีนี้เขาไม่กล้าปล่อยให้มิรันดาอยู่คนเดียว เธอต้องการเพื่อน“เขาไปแล้ว ฮื้อๆๆ” เธอพึมพำ ดวงตาแดงช้ำเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา “เขาไม่เชื่อรันเลย”“อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ” เขาพูดเสียงเครียด พร้อมกับใช้มือโอบไหล่ของเธอเอาไว้ “ถ้าเขาไม่เชื่อ งั้นเราต้องหาหลักฐาน”คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นอย่างเลื่อนลอย ดวงตากลมโตทั้งสองข้างว่างเปล่า“หลักฐานอะไรหรอคะ”“เมื่อคืนมีคนดักทำร้ายเรา”“ว่าไงนะคะ!” “พี่พอจำได้ลางๆ มีคนโปะยาสสบเราสองคน และสิ่งต่อไปที่เราต้องทำคือ…ตามไปดูกล้องวงจรปิด”มิรันดาขมวดคิ้วเข้าหากันยุ่ง เธอจำอะไรไม่ได้เลย อาจเป็นเพราะว่าเธอโดนก่อนแล้วอนาคินโดนทีหลัง งั้นก็แสดงว่าเรื่องนี้เป็นแค่การจัดฉากของใครบางคน“ใครกันที่ทำแบบนี้”“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกั

37 บังเอิญ?…สามชั่วโมงก่อนหน้านี้สนามบินยามเช้าเต็มไปด้วยผู้คนหลากหลายสัญชาติ เสียงประกาศตามสายดังสลับกับเสียงลากกระเป๋า สงครามยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์เช็กอิน สีหน้าสงบนิ่งเกินปกติเหมือนคนที่ตัดสินใจบางอย่างไปแล้วและไม่อยากจะหันหลังกลับมาอีกตั๋วเครื่องบินในมือระบุปลายทางฮ่องกง หลังจากเกิดเรื่องนั้นขึ้น เขาก็รีบจองตั๋วแล้วหนีไปหลบรักษาแผลใจที่บ้านเกิด เขาเกิดที่ฮ่องกง แต่ตอนเด็กๆย้ายมาอยู่เมืองไทยกับแม่ หลังจากที่แม่เสียเขาก็ย้ายกลับไปอยู่ฮ่องกงกับพ่อเหมือนเดิม แต่ชีวิตที่ฮ่องกงไม่ใช่ชีวิตที่เขาใฝ่ฝัน เขามีพี่ชายต่างแม่ที่ทำธุรกิจคาสิโน ชื่อว่า ‘มาร์คัส’ พี่ชายของเขาเป็นคนเข้มงวดและชอบเขี่ยวเข็นทำให้เขามักจะทะเลาะกับพี่ชายบ่อยๆจนต้องหนีออกไปใช้ชีวิตคนเดียวด้วยเหตุผลนี้เขาถึงย้ายมาอยู่เมืองไทยแทนที่จะอยู่บ้านเกิดของตัวเอง เขาไม่อยากกลับไปสานต่อธุรกิจที่ไม่ได้อยู่ในหัวตั้งแต่แรกนั่นก็คือ...ธุรกิจคาสิโนแต่สุดท้ยก็ต้องกลับไปอยู่ดีเขายื่นมือไปรับบอร์ดดิ้งพาสแล้วเดินไปยังจุดตรวจความปลอดภัยโดยไม่ได้สังเกตว่ามีใครบางคนยืนเข้าแถวอยู่ข้างๆ“อ่าว! คุณสงคราม บังเอิญจังเลยนะคะ” เสียงผู้ห

39 พยายามตัดใจ@ห้องของสงครามก็อก!ก็อก!เสียงเคาะประตูห้องนอนดังขึ้นสองครั้ง เจ้าของห้องที่กำลังนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ละสายตาจากหน้าจอคอมพิวเตอร์“เข้ามา”ลูกน้องคนสนิทเดินเข้ามาก้มศีรษะอย่างสุภาพ ก่อนรายงานความเคลื่อนไหวของมิรันดา“คุณมิรันดาเข้าพักที่โรงแรมของเราครับ”ปากกาที่อยู่ในมือของสงครามหยุดนิ่ง เพียงชื่อเดียว ก็เหมือนมีใครเอามีดมากรีดแผลเก่าที่ยังมีเลือดไหลซิบ“ห้องไหน” เสียงเขานิ่งเกินไปจนน่ากลัว“เพนต์เฮาส์ชั้นบนสุดครับ” ลูกน้องมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย “เธอระบุว่าไม่ต้องการให้ใครรบกวน”สงครามหัวเราะในลำคอ ไม่ต้องการให้ใครรบกวนแต่กลับมาในพื้นที่ของเขา?เมื่อประตูปิดลง ห้องนอนก็กลับมาเงียบอีกครั้ง ร่างสูงค่อยๆเอนหลังพิงเก้าอี้ มองออกไปนอกกระจกสูงที่เห็นแสงไฟบนท้องถนนยามค่ำคืน แต่ในอกเขามืดสนิทมิรันดา…“หยุดคิดได้แล้ว จะคิดให้มันเจ็บปวดทำไมวะ” เขาสั่งตัวเองแต่สมองไม่เคยเชื่อฟัง ภาพนั้นมันฝังอยู่เหมือนรอยสักใต้ผิวหนัง ยิ่งพยายามลบ ก็ยิ่งชัดมากขึ้น เขายังจำได้ดีวันที่เปิดประตูเข้าไปแล้วเห็นภาพนั้นกับตามิรันดาสะดุ้ง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความตกใจราวกับว่าโดนจับ