All Chapters of ของหวงมาเฟีย (คลั่งรัก+ปากแซ่บ): Chapter 11 - Chapter 20

12 ตาต่อตา...ฟันต่อฟันปึ้งง!!“กรี๊ดดด!!!”มิรันดาปิดประตูเสียงดังปึ้งอย่างไม่สบอารมณ์ ตามด้วยเสียงกรีดร้องลั่นห้องอย่างเหลืออดเหลือทน เธอยกมือดึงทึ่งผมตัวเองซ้ำแล้วจนหัวฟูไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน มันจงใจย้ายมาเพื่อก่อกวน“แกยังต้องการอะไรจากฉันอีก ไอ้สุนัขไม่รับประทาน!” นั่นก็เท่ากับว่าหลังจากนี้ต้องเจอมันทุกวันสินะถ้าต้องเจอหน้ามันทุกวันมีหวังต้องเป็นโรคประสาทตายแน่ๆมิรันดานอนจมอยู่กับความคิดมากมายเพียงลำพัง ตอนนี้มีอยู่สองทางเลือกคือย้ายที่อยู่กับอยู่ที่เดิม แต่เรื่องอะไรเธอต้องย้ายออก“ฉันไม่มีวันยอมแพ้แกหรอก” มิรันดาหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเพื่อดูการแจงเตือน แต่ก็ยังไร้ข้อความตอบกลับจากผู้ชายคนนั้น...พี่อนาคินส่งข้อความไปหาตั้งแต่เช้า แต่เขาก็ยังไม่ตอบกลับมาสักที หรือเขาอาจจะกำลังยุ่งอยู่เลยไม่มีเวลาตอบกลับหญิงสาวนั่งยิ้มให้กับภาพพื้นหลังหน้าจอมือถือ มันคือรูปคู่ระหว่างเธอกับอนาคิน“กลับมารอบนี้ พี่อนาคินจะมาขอรันแต่งงานใช่ไหมคะ” มิรันดาลูบแหวนเพชรเม็ดสวยที่สวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้ายอย่างทะนุถนอมมันคือแหวนหมั้นระหว่างเธอกับอนาคิน แต่ดูเหมือนว่าจะมีแค่เธอคนเดียวเท่า

14 เข้าถ้ำเสือ (02)“โตแล้วนึกว่านิสัยจะเปลี่ยน แต่สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม จองหอง ชอบรังแกคนอื่น คุณหนูมิรันดาก็ยังเป็นคนสันดานเสียอยู่วันยังค่ำ!” สงครามมองด้วยสายตาวาวโรจน์ตอนเด็กๆมิรันดากับเพื่อนชอบรังแกคนที่ไม่มีทางสู้จนถึงขั้นเพื่อนในห้องกลายเป็นโรคซึมเศร้า ไม่กล้ามาโรงเรียนเพราะกลัวโดนมิรันดากับเพื่อนรังแก และเหตุการณ์ก็เริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อมิรันดากลั่นแกล้งเพื่อนจนเลือดตกยางออก ทำให้เพื่อนคนนั้นต้องลาออกจากโรงเรียน แต่แทนที่เธอจะสำนึกกับสิ่งที่ทำลงไป กลับหันมากลั่นแกล้งไอ้ตี๋แว่นที่มีชื่อว่า ‘สงคราม’ แทน ไม่มีใครทำอะไรมิรันดาได้เพราะพ่อของเธอคือหุ้นส่วนใหญ่ของโรงเรียนที่ใครๆต่างก็เกรงใจ มิรันดาก็เลยได้ใจเพราะรู้ว่าไม่มีใครทำอะไรเธอได้ “ออกไปนะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งให้นิติมาช่วย”“เอาสิ! ใครเขาอยากเข้ามายุ่งเรื่องผัวเมียทะเลากัน”“พี่อนาคินกลับมาแล้ว รอบนี้ถ้าแกทำอะไรฉัน เขาตามมาฆ่าแกแน่!” มิรันดาคว้างแจกันใส่คนตัวสูงที่เดินย่างเข้ามาใกล้เรื่อยๆ แต่สงครามหลบทันทุกรอบสงครามพุ่งตัวเข้าไปล็อคตัวคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว มิรันดากรีดร้องลั่นห้องด้วยความตกใจ สะบัดร่างไปมาเพื

16 ไข้ขึ้น“นอนแล้วหรอ” สงครามเอ่ยถามหลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วก้าวขึ้นเตียง นั่งมองคนตัวเล็กที่นอนคลุมโปรงหันหลังให้“อืม” มิรันดากระชับผ้าห่มแน่นขึ้นเพราะรู้สึกครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก แถมยังรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตาทั้งสองข้าง“ห่อตัวขนาดนี้ไม่ร้อนหรอ”“อย่ามายุ่งคนจะนอน!” มิรันดาจิ๊ปากด้วยด้วยความหงุดหงิด คนกำลังจะนอนทำไมต้องมาชวนคุยเวลานี้ “ถ้าแกอยากคุยมากก็ไปนั่งคุยกับแชท gpt โน้น”“อะไรกัน ถามแค่นี้ทำเป็นหงุดหงิดใส่”มิรันดาไม่ตอบ นอนขดตัวใต้ผ้าห่มผืนหนา อาการในตอนนี้เริ่มรู้สึกร้อนๆหนาวๆเพราะอุณหภูมิในร่างกายเพิ่มสูงขึ้น ลมหายใจเจือไปด้วยไอร้อน แขนขาอ่อนเปลี้ยไร้เรี่ยวแรง แม้ร่างกายจะร้อน แต่กลับรู้สึกหนาวจับขั้วหัวใจสงครามอมยิ้มพรางนั่งพิงหัวเตียงเมื่อเห็นคนตัวเล็กสิ้นฤทธิ์ เงียบปากแบบนี้ค่อยน่ารักหน่อย เพราะแต่ละคำที่เธอพ่นออกมาเหมือนไม่มีคนสั่งสอนคนนิสัยเสียอย่างมิรันดาต้องโดนดัดนิสัยซะบ้าง สุทธิพงษ์พ่อของเธอคงเลี้ยงแบบตามใจมากเกินไป เลยทำให้เธอกลายเป็นคนนิสัยเสีย อยากได้อะไรก็ต้องได้ แต่พอไม่ได้ดั่งใจก็โวยวาย หากเขาไม่ทำแบบนี้เธออาจจะไปทำนิสัยแย่ๆใส่คนอื่นอีก

18 อดีตลบไม่ได้มิรันดากำลังยืนขมวดคิ้วด้วยความหนักใจที่ต้องทำอาหารให้สงครามทาน เธอรับคำท้าทั้งๆที่ทำอาหารไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ แล้วถ้าทำไม่อร่อยจริงๆมีหวังโดนมันล้อไปจนวันตายแน่ๆ“ไง…สรุปจะทำอะไรให้ฉันทาน”“มาม่า ปลากระป๋อง ไข่ต้ม เลือกเอา”“เหอะ! เป็นผู้หญิงประสาอะไรทำอาหารไม่เป็น สงสัยไอ้อนาคินมันคงมองเห็นอนาคต เลยถอนขอหมั้น”“ก็ฉันไม่เคยทำอาหาร อีกอย่างที่บ้านฉันก็มีแม่ครัว ไม่จำเป็นที่ฉันต้องเข้าครัวเลยด้วยซ้ำ” มิรันดาหันมาแหวใส่ “แต่ถ้านายอยากลองชิมฝีมือฉัน ก็ได้ เดี๋ยวฉันทำให้ชิม”“กินแล้วจะตายมั้ย”“ตายก็ดีสิ ฉันจะได้หมดเสี้ยนหนามหัวใจสักที” เธอเสตาหลุกหลิกทำตัวไม่ถูกเพราะอีกฝ่ายเอาแต่ยืนมองหน้า จะมองให้สึกเลยหรือไง “ไปนั่งสิ ยืนจ้องแบบนี้ฉันจะมีกะจิตกะใจทำไหมล่ะ”“ฉันก็ต้องดูให้มั่นใจสิว่าเธอไม่ได้ใส่ยาพิษ”“ถ้าฉันจะทำแบบนั้นจริงๆ ฉันทำไปตั้งนานแล้ว ไม่ปล่อยให้นายมายืนทำหน้าเหมือนขอส่วนบุญแบบนี้หรอก” ริมฝีปากอวบอิ่มบูดบึ้งเหมือนรำคาญใจ “ก็ได้ เดี๋ยวฉันไปนั่งรอ”สงครามผิวปากด้วยท่าทางอารมณ์ดีที่ได้เห็นคนตัวเล็กเข้าครัว เขาเดินไปนั่งรอที่โต๊ะทานข้าวอย่างใจเย็น รอเวลาที

20 ขิงก็รา ข่าก็แรง“รัน! มาอยู่ที่นี่ได้ยังงะ.…” ไม่รอให้อนาคินพูดจบ มิรันดารั้งใบหน้าของเขาลงมาแล้วประกบริมฝีปากทันที พอปรายหาตามองไปทางสงคราม เห็นมันนั่งอึ้ง แววตาเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวทันทีพรึ้บบ!!อนาคินดันร่างของมิรันดาออก“รัน!!”“ระ…รันขอโทษนะคะ รันไม่ได้ตั้งใจ”“ไม่เป็นไร” อนาคินถอนหายใจพรืด แต่ก็ไม่กล้าว่าอะไร “มากับเพื่อนหรอ”อนาคินเหลือบตามองสงคราม ทั้งสองจ้องหน้ากัน แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา ทุกคนรู้ว่าสงครามกับอนาคินเป็นศัตรูทางธุรกิจกัน“ค่ะ พี่ก็มาเที่ยวเหมือนกันหรอคะ” มิรันดาดึงแขนของอนาคินมาคล้อง แต่ทว่าชายหนุ่มดึงแขนกลับจนเธอหน้าเสีย"ครับ พี่มาหาเพื่อน""ไปนั่งกับรันก่อนไหมคะ" “ขอโทษนะ พี่ต้องกลับแล้ว” อนาคินถอยออกห่างจากมิรันดา“รันก็จะกลับแล้วเหมือนกัน”“น้องรันอยู่กับเพื่อนๆเถอะ ดูท่าเพื่อนน้องรันคงไม่อยากให้กลับ” อนาคินปรายตามองไปยังสงครามที่มองมาด้วยสายตานิ่งเรียบ เหมือนกำลังไม่พอใจ “ช่างมันสิคะ นาทีนี้ไม่มีใครสำคัญเท่าพี่อนาคินอีกแล้วค่ะ” หญิงสาวฉีกยิ้มหวานฉ่ำ น้ำเสียงที่ใช้ไพเราะกว่าเวลาพูดกับใครบางคน “รันรู้นะคะว่าพี่คงรู้สึกไม่ดีถ้าต้องนั่งร