สองสามเดือนต่อมาตั้งแต่วันนั้น พีรเทพก็ซึมกะทือเหมือนความมีชีวิตชีวาหล่นหายไป เวลาทุกนาทีที่ผ่านพ้นไปนั่นหมายความว่ากาโตะก็ยิ่งกำลังห่างจากเขาไปเช่นกัน เขารู้ซึ้งถึงคำว่าคิดถึงแล้ว คิดถึงเวลาที่เจอของกินอร่อย เขาก็นึกอยากจะให้กาโตะได้กินด้วย พอเจอตู้ขายไอติม เขาก็เหมาซื้อมาหมดเหมือนคนบ้า ถ้าวันไหนมีฝนตกกระหน่ำ เขาก็อดคว้าร่มไว้ใกล้ตัวไม่ได้เพราะคิดว่าเจ้าเต่าน้อยอาจจะติดฝนแล้วโทรมาให้ไปรับแต่มันไม่เคยโทรมา ไม่แม้แต่จะเปิดเครื่องเลยสักวัน กาโตะหนีหายไปแล้วพีรเทพกัดฟันกรอด ดวงตาร้อนผ่าว จำไม่ได้เลยว่าตัวเองล่องลอยมานั่งจับเจ่าอยู่ที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วกำลังจะไปไหน วันๆ เขานั่งอยู่คนเดียวในโรงซ่อมรถใต้ดิน นั่งมองรถจักรยานสีชมพูที่กาโตะทิ้งไว้ ไม่รู้สึกหิว ไม่มีแก่ใจจะตอบคำถามใครและไม่ต้องการให้ใครมาจุ้นจ้าน ทุกลมหายใจได้แต่กลั้นความปวดร้าวที่ท่วมท้นขึ้นจนหายใจไม่ออก เขาได้สูญเสียคนที่หายใจร่วมกัน มีหัวใจเต้นเป็นจังหวะเดียวกันไปแล้วตลอดกาลเมื่อเห็นพี่ชายถูกสาปให้กลายเป็นเจ้างั่งสมบูรณ์แบบ เจ้าน้องชายจึงเข้ามากระแซะปลอบแกมด่า&n
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
