All Chapters of สายลมแห่งวันวาน: Chapter 11 - Chapter 20

ยอดโดมของโบสถ์พระหฤทัยสูงเด่นเป็นสง่าคนใหญ่คนโตของเมืองเป่ยมางานกันเกือบหมดทุกคน สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่จี้กวนหลานที่ยืนสง่าอยู่สุดพรมแดง เขาอยู่ในชุดแต่งงานแบบจีนที่สั่งตัดเป็นพิเศษ เขาใส่ชุดคลุมยาวแบบจีนสีแดงเข้มปักลายมังกร ยิ่งทำให้ใบหน้าเขาหล่อเหลาและคมเข้ม ดูเด่นเป็นสง่า เขากำลังทอดสายตามองเจ้าสาวที่อยู่อีกฝั่งดูเหมือนวันนี้อวิ๋นหนีว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษดูท่าว่ากฎและการสั่งสอนพวกนั้นได้ผลแล้ว ในที่สุดเธอก็โดนขัดเกลาจนความดื้อรั้นลดลงแล้ว รู้จักเชื่อฟังคนอื่นแล้วก็ดีเหมือนกัน หลังแต่งงานเขามีเวลาอีกเยอะ จะขัดเกลาให้เธอเป็นคุณนายจี้ที่สมบูรณ์แบบที่สุดเองพิธีเริ่มขึ้นแล้ว เขาเดินไปหาเจ้าสาวตามลำดับพิธีแม้มีผ้าคลุมหน้ากั้นอยู่ แต่เขาสัมผัสได้ว่าคนที่อยู่ข้างๆ สั่นเล็กน้อยตื่นเต้นเหรอ?เสียงเขาอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยนัก น้ำเสียงทุ้มต่ำจนเกือบจะเหมือนการปลอบโยน ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ใช้เสียงที่ได้ยินกันแค่สองคนพูดว่า “หลังจากวันนี้ไป ฉันจะสอนเธอเอง เธอจะได้เป็นคุณนายจี้ที่สมบูรณ์แบบที่สุด”เมื่ออวิ๋นหน่วนที่อยู่ใต้ผ้าคลุมได้ยินคำพูดอ่อนโยนที่เฝ้ารอมา

“รับทราบ!” เลขาไม่กล้าชักช้า รีบไปจัดการให้ทันทีจี้กวนหลานเดินออกมาในสภาพมอมแมมและเต็มไปด้วยความแค้น รีบขับรถไปยังโรงแรมที่ครอบครัวอวิ๋นฮั่นไห่พักอยู่ชั่วคราวในห้องสวีทที่โรงแรม อวิ๋นฮั่นไห่ หลิ่วหรู และอวิ๋นหน่วนที่ตกใจจนหน้าซีดเผือดยังรู้สึกกลัวไม่หายเมื่อเห็นจี้กวนหลานพุ่งเข้ามาเหมือนวิญญาณร้าย ทั้งสามคนตกใจจนตัวสั่น“กวน......กวนหลาน ฟังฉันอธิบายก่อน......” อวิ๋นฮั่นไห่พูดด้วยความหวาดกลัว “เป็นเพราะหนีหนีเอาแต่ใจเกินไป! ไม่รู้ผิดชอบชั่วดี! ให้ตายยังไงเธอก็ไม่ยอมแต่ง เธอเป็นฝ่ายบอกเองว่าจะให้หน่วนหน่วนแต่งแทน! เราก็ไม่มีทางเลือกเหมือนกัน! หน่วนหน่วนเป็นคนเรียบร้อยและรู้จักกาลเทศะ เป็นผู้ดีมีการศึกษา เหมาะเป็นสะใภ้ตระกูลจี้มากกว่าหนีหนี เธอ......”“บอกเองงั้นเหรอ?” จี้กวนหลานโมโหจนหัวเราะออกมา จ้องอวิ๋นฮั่นไห่ด้วยสายตาโหดเหี้ยม ราวกับจะเฉือนเนื้อเถือกระดูกเขาอย่างไรอย่างนั้น “นายเห็นฉันเป็นอะไร? เป็นสินค้าที่ตระกูลอวิ๋นสามารถเลือกหรือสับเปลี่ยนได้ตามใจชอบเหรอ?! ภรรยาของจี้กวนหลานคืออวิ๋นหนีคนเดียวเท่านั้น! พวกนายพาเธอไปไหน?! บอกมาเดี๋ยวนี้!”อวิ๋นหน่วนตกใจกับความน่าเกรงขามขอ

จี้กวนหลานเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำจ้องเขาเหมือนหมาป่าหิวโหย“ว่ามา!” จี้กวนหลานเปล่งเสียงออกมาจากลำคอ เสียงแหบพร่าเป็นอย่างมาก“เรา......เราได้ใช้เส้นสาย ทำการเปรียบเทียบภาพถ่ายที่ไม่ชัดเจนกับข้อมูลบัตรประชาชนของคนที่เดินทางออกนอกประเทศผ่านช่องทางที่ไม่ปกติในช่วงสามเดือนที่ผ่านมา......เจอคนที่น่าสงสัยมากว่าจะเป็นคุณอวิ๋นหนี เธอเคย......ปรากฏตัวบริเวณจุดเปลี่ยนเครื่องที่สนามบินนานาชาติประเทศ H ในยุโรป ช่วงเวลาคือวันที่สามหลังจากเธอหายตัวไป”จี้กวนหลานคว้าเอกสารฉบับนั้นมาทันที เขาดีใจจนมือสั่นเล็กน้อยเขาดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่ไม่ชัดเจน แถมยังซูมจนภาพแตกด้วยเป็นภาพด้านข้างของคนใส่เสื้อโค้ตสีเรียบ ถือกระเป๋าเดินทางใบเล็ก กำลังเดินไปที่ประตูขึ้นเครื่อง......เธอจริงด้วย! ต้องใช่เธอแน่ๆ! ความรู้สึกคุ้นเคยที่ฝังอยู่ในใจเขา ไม่มีทางผิดแน่นอน!เหมือนคนใกล้ตายมีความหวังริบหรี่ขึ้นมาอีกครั้ง จุดประกายที่ใกล้จะดับมอดในดวงตาเขา แต่ก็ตามมาด้วยความหวาดกลัวที่มากกว่าเดิม ความหวาดกลัวต่อการสูญเสียเธอไปอีกครั้ง!“จุดหมายปลายทาง! จุดหมายปลายทางเที่ยวบินต่อไปคือที่ไหน?!”“กำลังตรวจสอบอยู่

อวิ๋นหนีก้มมองชายวัยกลางคนที่ดิ้นอยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นยะเยือก ไม่มีความเกรงกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความรู้สึกรังเกียจเท่านั้นเธอหยิบชิปการ์ดของตัวเองขึ้นมา เตรียมออกจากสถานที่วุ่นวายแห่งนี้ขณะนั้นเสียงชายหนุ่มที่มีความยียวนเล็กน้อย แต่กลับมีเสน่ห์เต็มเปี่ยมดังขึ้นอย่างเนิบๆ มีความน่าเกรงขามและมีอำนาจแบบไม่ต้องฝืน“แตะต้องคนของฉันในถิ่นฉัน ชาลส์ นายยังไม่สร่างเมาจากเมื่อคืน หรือนายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว?”กลุ่มคนแยกออกเป็นทางโดยอัตโนมัติ ชายหนุ่มในชุดสูทสีดำ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตสามเม็ด เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าอันงดงาม เขาคาบซิการ์ที่ยังไม่จุดอยู่ในปาก มือสองข้างล้วงกระเป๋ากางเกงสแล็ค เดินมาด้วยท่าทางอวดดีและกวนบาทาใบหน้าเขามีความเป็นลูกครึ่งที่ดูโดดเด่นมาก เครื่องหน้าคมชัด ดวงตาดอกท้อกวาดตามองทุกคนอย่างไม่ใส่ใจ สุดท้ายสายตาเขาหยุดลงที่อวิ๋นหนี แววตาดูตะลึงในความงามและดูสนใจเธออย่างเห็นได้ชัดเขาคือฟู่จิ่งเฉินเขาเดินมาข้างหน้าคุณชายชาลส์ที่กำลังร้องโหยหวนอยู่ ใช้หัวรองเท้าหนังแวววับเตะเขาเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงหยอกล้อแต่ให้ความรู้สึกกดดันอย่างชัดเจน “ไปโหยหวนไกลๆ ถ้าฉันเห็นนายเข้า

ประโยคนี้เหมือนมีดอันแหลมคม แทงเข้ามาตรงบาดแผลที่เต็มไปด้วยเลือดของจี้กวนหลาน มันคือบาดแผลที่ทำให้เขาเจ็บ เสียใจ และไม่สามารถรับมือกับมันได้แม้แต่น้อย! เชือดเฉือนความรักอันน่าสมเพช และการอบรมสั่งสอนที่เขาคิดไปเองว่ามันถูกต้องจนไม่เหลือชิ้นดี!ความโมโหบนใบหน้าจี้กวนหลานหายไปทันที ริมฝีปากสั่นเทา เขาอยากเถียงกลับ แต่ดันพูดอะไรไม่ออกสักคำ!ความเสียใจและความรู้สึกผิดที่เขาจงใจมองข้ามและข่มมันไว้ เหมือนน้ำที่ทะลักออกจากเขื่อน ถาโถมใส่เขาจนจมหายไป!เขารู้สึกหน้ามืดจนแทบทรงตัวไม่อยู่“นาย......หุบปาก!”เขากดเสียงต่ำขู่เบาๆ สติขาดผึง!เขาจะยื่นมือไปดึงอวิ๋นหนีที่อยู่ด้านหลังฟู่จิ่งเฉินโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น!ฟู่จิ่งเฉินสายตาเย็นชาทันที เขาหมดความอดทนแล้ว เหวี่ยงหมัดใส่อีกฝ่ายทันที!ชายสองคนที่มีฐานะสูงส่งและโดดเด่นพอๆ กัน กำลังชกต่อยกันเหมือนนักเลงข้างถนนต่อหน้าคนจำนวนมาก!เสียงหมัดกระทบกับเนื้อ เสียงตวาดด้วยความเก็บกด ทำให้คนรอบๆ ตกใจจนพากันหนีไปทางอื่น เสียงฮือฮาดังไปทั่ว!ในช่วงชุลมุน จี้กวนหลานใช้แรงทั้งหมดดิ้นจนหลุดออกจากการควบคุม จากนั้นวิ่งมาข้างหน้าอวิ๋นหนีแล้วคว้าแขนเธอไว้ ส