All Chapters of สายลมแห่งวันวาน: Chapter 21 - Chapter 28

เมื่อพูดจบ เขาไม่สนใจความโกลาหลด้านล่างเวที ไม่สนใจว่าราคาหุ้นของจี้ซื่อจะผันผวนขนาดไหน โยนไมค์ทิ้งแล้วเดินลงจากเวที ออกจากงานท่ามกลางความเงียบกริบและเสียงแฟลชจากกล้องถ่ายรูปเขาใช้วิธีของตัวเอง ส่งสัญญาณของความบ้าบิ่นและวู่วามให้ผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าตอนนี้อยู่ที่ไหน แต่มันกลับเป็นสัญญาณที่ชัดเจนมากเขายอมเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเพื่อเธอ ขอเพียงโอกาส......ให้เธอหันกลับมา แม้มันช่างเลือนรางเหลือเกินหลังจากฟู่จิ่งเฉินช่วยอวิ๋นหนีออกมาจากการกักขังของจี้กวนหลาน เขาไม่ได้พาเธอกลับไปที่สถานที่ที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายอย่างโมนาโก แต่พาเธอมาที่คฤหาสน์ส่วนตัวที่ห่างไกลผู้คนทางตอนใต้ของฝรั่งเศสคฤหาสน์ตั้งอยู่ที่โพรวองซ์ สถานที่เงียบสงบแห่งหนึ่งในชนบท ห่างไกลความวุ่นวาย รอบๆ เต็มไปด้วยทุ่งลาเวนเดอร์กว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา ในอากาศเต็มไปด้วยกลิ่นอายบริสุทธิ์ของต้นไม้ใบหญ้าและแสงแดดที่นี่ไม่มีการต่อสู้แย่งชิงเหมือนเมืองเป่ย ไม่มีแรงรักแรงแค้นของจี้กวนหลานตามหลอกหลอน ไม่มีความลุ่มหลงในความฟุ้งเฟ้อเหมือนโมนาโก มีเพียงความเงียบสงบราวกับสามารถชำระล้างจิตใจได้ฟู่จิ่งเฉินสลัดคราบคุณชายจอมเสเพล กลายเป็นคน

จี้กวนหลานเดินออกมา ก้มมองผู้หญิงไร้ค่าเหมือนโคลนตมที่เท้าตัวเอง สายตาเขาไม่มีความรู้สึกแม้แต่น้อย“รักเหรอ?” เขาหัวเราะพรืด เสียงเย็นยะเยือกถึงกระดูก “ฉันรู้หมดแล้วว่าตอนนั้นเธอกับแม่เล่นงานและกลั่นแกล้งหนีหนียังไงบ้าง ก่อนหน้านี้ที่ฉันไม่แตะต้องพวกเธอ เพราะกลัวมือแปดเปื้อน แล้วก็......เก็บพวกเธอไว้ให้หนีหนีจัดการเอง”เขาเงียบครู่หนึ่ง น้ำเสียงดูรังเกียจมาก “ตอนนี้หนีหนีคิดบัญชีกับพวกเธอแล้ว ฉันรู้สึกดีมาก”เขาหันหลังให้เธอแล้วพูดกับบอดี้การ์ดด้านหลัง “ไล่เธอไป”ประตูบานใหญ่ปิดลงอวิ๋นหน่วนทรุดลงบนพื้นเย็นเฉียบ เหมือนตกลงไปในเหวลึกไร้ก้นบึ้งท่ามกลางความสิ้นหวัง คิดไม่ถึงว่าอวิ๋นหน่วนจะเจอที่อยู่ของอวิ๋นหนีร่างกายเธอซูบผอม สายตาร้ายกาจเหมือนงูพิษ ตะโกนสาปแช่งอวิ๋นหนีด้วยเสียงแหลมแสบแก้วหู “อวิ๋นหนี! นังคนต่ำตม! เธอต้องไม่ตายดี! เธอแย่งทุกอย่างไปจากฉัน! เธอต้องได้รับกรรม! ฉันขอแช่งให้เธอ......”อวิ๋นหนีมองเธอด้วยสายตาราบเรียบ เหมือนมองมดสติแตกตัวหนึ่งเธอค่อยๆ ก้มลงมาข้างหูอวิ๋นหน่วน เสียงไม่ดัง แต่ชัดเจนทุกคำ เหมือนคมมีดเคลือบด้วยน้ำแข็ง ค่อยๆ เชือดเฉือนสติของอวิ๋นหน่วนที่หล

ตอนหมอเดินออกมาด้วยท่าทางอ่อนเพลียแล้วบอกว่า “ช่วยชีวิตคนไข้ได้แล้ว แต่ยังไม่พ้นขีดอันตราย หลังจากนี้ต้องพักรักษาตัวอีกนาน อีกทั้งผลกระทบจากอาการบาดเจ็บก็ร้ายแรงมากด้วย” อวิ๋นหนีแทบทรุดลงบนพื้น แต่ฟู่จิ่งเฉินประคองไว้ทันจี้กวนหลานนอนไม่ได้สติอยู่ในห้องไอซียูครึ่งเดือนในช่วงเวลานั้นจี้ซื่อกรุ๊ปขาดผู้นำ ราคาหุ้นร่วงหนัก ภายในองค์กรระส่ำระสายอวิ๋นหนีใช้ช่องทางของฟู่จิ่งเฉิน ปกปิดชื่อและแจ้งสถานการณ์ของจี้กวนหลานให้ผู้อาวุโสในตระกูลจี้ทราบ ผู้อาวุโสคนนี้ค่อนข้างเชื่อถือได้ ตอนนี้เขาเป็นคนประคองสถานการณ์โดยรวมชั่วคราวเมื่อจี้กวนหลานพ้นขีดอันตรายแล้ว เขาค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา เห็นเพียงภาพขาวพร่ามัวความเจ็บรุนแรงแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย โดยเฉพาะที่หน้าอก เจ็บจนเหมือนจะฉีกขาดทุกครั้งที่หายใจเขากลอกดวงตาพร่ามัวไปมา การมองเห็นเริ่มชัดขึ้น เห็นอวิ๋นหนีใบหน้าซีดเซียวเฝ้าอยู่ข้างเตียงทั้งสองคนสบตากัน บรรยากาศรอบตัวหยุดนิ่งแววตาอวิ๋นหนีหลากหลายอารมณ์ มีทั้งความเป็นห่วง โล่งใจ แต่ที่มากกว่านั้นคือความนิ่งเหมือนปล่อยวางเรื่องในอดีตได้แล้ว ไม่มีความรู้สึกจากความรักหรือความเกลียดอีกแล้วจี้กวนหล

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว แป๊บเดียวผ่านไปสิบปีแล้วในคอนเสิร์ตดนตรีคลาสสิกระดับโลกที่เวียนนาประเทศออสเตรีย อวิ๋นหนีกับฟู่จิ่งเฉินมาร่วมงานตามคำเชิญราวกับกาลเวลาไม่สามารถทำอะไรอวิ๋นหนีได้เลย เธอดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่มากยิ่งขึ้น มีความสง่างามและสุขุมกว่าเดิม เมื่อยืนข้างฟู่จิ่งเฉินที่ยังหล่อและมีเสน่ห์เฉพาะตัวเหมือนเดิม ทว่าเขาดูนิ่งขึ้นมาก ทั้งสองคนก็ยังเป็นคู่สร้างคู่สมที่ใครๆ ก็ต้องอิจฉาช่วงพักระหว่างงาน อวิ๋นหนีอยากไปห้องน้ำ แต่ฟู่จิ่งเฉินติดคุยอยู่กับนักดนตรีที่สนิทกันเธอเดินบนพื้นที่ปูด้วยพรมหนาเพียงคนเดียว บังเอิญเจอใครบางคนตรงมุมทางเดินเป็นผู้ชายนั่งอยู่บนรถเข็น โดยมีคนดูแลเป็นคนเข็นให้เขาใส่โค้ตสีเข้มสไตล์เรียบๆ มีผ้าคลุมอยู่บนเข่า ผมขาวเกือบหมดทั้งหัว ใบหน้าแก่ชราและซูบผอม เต็มไปด้วยรอยตีนกา มีเพียงดวงตาสองข้างที่ยังคงดำขลับเหมือนเดิม แต่เต็มไปด้วยความนิ่งสงบ เป็นความนิ่งสงบหลังจากผ่านอะไรมามากมาย เขาคือจี้กวนหลานอวิ๋นหนีชะงักปลายเท้าจี้กวนหลานเห็นเธอแล้วเหมือนกัน ทั้งสองคนสบตากันเพียงไม่นานไม่ได้รู้สึกตกใจอย่างที่คิดไว้ ถึงขนาดที่ไม่มีความรู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำจิ