All Chapters of สายลมแห่งวันวาน: Chapter 1 - Chapter 10

อวิ๋นหนีเคยเป็นดาวเจิดจรัสของเมืองเป่ย เธอเป็นอิสระดั่งสายลม ร้อนแรงดั่งเปลวไฟ ใช้ชีวิตอย่างมั่นใจ ไม่แคร์สายตาใครแต่เธอดันแต่งงานกับจี้กวนหลาน ประธานผู้ร่ำรวยที่ทุกคนรู้กันเป็นอย่างดีว่าเข้มงวดและเจ้าระเบียบที่สุดชายหนุ่มเหมือนเครื่องจักรที่ทำงานอย่างแม่นยำและมีความละเอียดสูง นอกจากเข้มงวดกับตัวเองแล้ว ยังเข้มงวดกับคู่ชีวิตด้วยเธอเป็นคนรักสนุก ชอบเที่ยวผับ ชอบจีบนายแบบ เขาสั่งให้ผับทั่วทั้งเมืองเอาชื่อเธอเข้าแบล็คลิสต์เธอรักอิสระ มีความสุขกับแดดร้อนแรงของแอฟริกา เพลิดเพลินกับแสงเหนือที่ไอซ์แลนด์ ไม่ว่าจะเป็นการแข่งรถหรือกระโดดร่ม เธอถนัดหมดทุกอย่าง แต่เขายึดพาสปอร์ตเธอ ควบคุมการไปไหนมาไหนของเธอเธอรักการถ่ายภาพและวาดภาพ แต่เขากลับมองว่ามันไร้สาระ ไม่ได้ทำให้ชีวิตก้าวหน้า แถมยังยึดกล้องกับพู่กันสุดรักของเธอไปถาวรเธออึดอัดจนจะบ้าตายแล้ว ทำได้แค่บังคับตัวเองให้เรียนรู้กฎทั้งหมดที่เขาตั้งขึ้นมา เรียนรู้การเป็นคุณนายจี้ที่สมบูรณ์แบบแต่ถึงเธอจะพยายามซ่อนเขี้ยวเล็บขนาดไหน มีอยู่ครั้งหนึ่งในงานเลี้ยง มีคนจงใจแซะว่าเธอนิสัยป่าเถื่อน ไม่มีใครปราบได้ เธอโกรธจนทนไม่ไหว พุ่งเข้าไปตบกั

เธอหันหลังเดินเข้าไปในคฤหาสน์ พอผลักประตูเข้าไปก็เห็นผู้เป็นพ่ออย่างอวิ๋นฮั่นไห่ หลิ่วหรู และน้องสาวต่างมารดาอย่างอวิ๋นหน่วน นั่งพร้อมหน้าพร้อมตาอยู่ที่โซฟาในห้องรับแขก เห็นได้ชัดว่ากำลังรอเธออยู่อวิ๋นฮั่นไห่เห็นเสื้อผ้าเธอยับยู่ยี่ กลิ่นเหล้าเต็มตัว สีหน้าเขาบึ้งตึงทันที “ไปทำตัวเหลวแหลกที่ไหนมาอีก? ถึงกลับมาดึกขนาดนี้! แถมยังแต่งตัวโป๊มาก ดูไม่ได้เลย!”อวิ๋นหนีขี้เกียจเถียงกับเขา เธอเดินตรงไปที่บันไดทันที “ฉันไม่แต่งงานกับเขาแล้ว จะไปไหน จะแต่งตัวยังไงก็เป็นสิทธิ์ของฉัน”ขณะนั้นอวิ๋นหน่วนลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาข้างหน้าเธอ ใบหน้าซ่อนความดีใจเอาไว้ “พี่ พ่อบอกว่า......พี่จะให้ฉันแต่งงานแทนจริงเหรอ?”อวิ๋นหนีเห็นท่าทางเสแสร้งของเธอแล้วสะอิดสะเอียนมาก “ใช่ ฉันให้เธอแต่ง ยังไงเธอก็ชอบของเหลืออยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”“อวิ๋นหนี พูดอะไรไร้สาระ!” อวิ๋นฮั่นไห่พูดด้วยความโมโห “กวนหลานเป็นลูกเขยที่เพียบพร้อมขนาดนั้น คนมากมายอยากได้เขาแต่ก็ไม่ได้! ได้แต่งงานกับเขาถือเป็นบุญของตระกูลอวิ๋น! ฉันจะบอกให้นะ ฉันไปปรึกษาเรื่องเปลี่ยนตัวเจ้าสาวที่ตระกูลจี้แล้ว ถ้าเทียบกับเธอ ตระกูลจี้ถูกใจหน่วนหน่วนมากกว่

เกิดความวุ่นวายและเสียงกรี๊ดด้วยความตกใจดังมาจากด้านล่างอวิ๋นหนียืนอยู่ริมระเบียง มองกลุ่มคนที่เข้ามามุงดูกับอวิ๋นหน่วนที่ล้มอยู่บนสนามหญ้าด้านล่าง ไม่รู้ว่าตายแล้วหรือยังอย่างเฉยเมย ในใจเธอไม่มีความรู้สึกอะไรเลยเธอจัดชายกระโปรงกับผมที่ยุ่งเล็กน้อย หยิบผ้าคลุมไหล่ที่พาดไว้ตรงราวระเบียงก่อนหน้านี้ จากนั้นหันหลังอย่างเยือกเย็น เตรียมตัวออกจากสถานที่น่ารำคาญแบบนี้ทว่าเธอเพิ่งเดินออกจากประตูรั้วเหล็กดัดบานใหญ่ ข้อมือเธอก็โดนใครบางคนคว้าไว้จากด้านหลัง!เธอหันไปมอง สบตากับดวงตาสีเข้มของจี้กวนหลานที่เต็มไปด้วยความโมโหและตกตะลึงเห็นได้ชัดว่าเขารีบวิ่งมา ยังหายใจหอบเล็กน้อย ดวงตาจ้องเธอเขม็ง เสียงเย็นยะเยือกเหมือนออกมาจากอุโมงค์น้ำแข็ง“หน่วนหน่วนตกลงมาจากระเบียง......ฝีมือเธอเหรอ?”อวิ๋นหนีสะบัดมือเขาออก เธอยอมรับอย่างตรงไปตรงมา “ใช่ ทำไมเหรอ?”สีหน้าจี้กวนหลานบึ้งตึงจนน่ากลัว ในดวงตาเต็มไปด้วยความโมโห “ฉันให้เธอเรียนรู้มารยาทจากน้องสาวเธอ เธอเรียนแบบนี้เหรอ? ก้าวร้าวมาก! กลับไปกับฉัน ไปขอโทษน้องเธอ!”“ขอโทษเหรอ?” เหมือนอวิ๋นหนีได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง “เธอสมควรโดนแล้ว! ให้ฉันข

“หัวเราะอะไร!” อวิ๋นฮั่นไห่เห็นเธอหัวเราะแล้วรู้สึกขนลุก เขาโมโหยิ่งกว่าเดิมอวิ๋นหนีเงยหน้าขึ้นมา สายตาเย็นยะเยือกราวกับคมมีดจ้องไปที่อวิ๋นหน่วนที่ยังแสร้งทำเป็นอ่อนแอ “เธอชอบแสดงละครมากใช่ไหม? ได้ ฉันจะให้เธอแสดงอย่างเต็มที่!”พูดไม่ทันขาดคำเธอก็หยิบปากกาโลหะบนโต๊ะเครื่องแป้งขึ้นมา ปักไปที่หลังมือของอวิ๋นหน่วนที่กำลังค้ำพื้นอยู่อย่างรวดเร็วจนอีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว!“กรี๊ด!!!”เสียงกรีดร้องดังโหยหวน หัวปากกาโลหะแทงทะลุฝ่ามืออวิ๋นหน่วน ตรึงฝ่ามือเธอไว้บนพื้น เลือดสดทะลักออกมาทันที“เธอ! เธองี่เง่ามาก! เธอบ้าไปแล้ว!” อวิ๋นฮั่นไห่โกรธจนตัวสั่น เขาชี้ไปที่ประตู “ไสหัวไป! ไสหัวออกไปเลย! บ้านหลังนี้ไม่ต้องการเธอแล้ว!”เขาเรียกคนใช้มาลากเธอออกจากคฤหาสน์ กระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กๆ ของเธอก็ถูกโยนออกมานอกประตูด้วยอวิ๋นหนีเซเล็กน้อยก่อนที่จะทรงตัวได้เธอลูบแขนที่โดนดึงจนเจ็บด้วยสีหน้าเฉยเมย จากนั้นก้มลงไปหยิบสร้อยคอไพลินของแม่ที่แย่งกลับมาเมื่อกี้ออกมาจากกระเป๋า เธอกำมันเอาไว้แน่นเธอมองคฤหาสน์สุดหรูแต่เต็มไปด้วยความเย็นชาเป็นครั้งสุดท้าย จากนั้นหันหลังเดินออกมาอย่างไม่ลังเลเดินออกมาได้ไม่

“อวิ๋นหน่วน! เธอกล้าเหรอ! เธอไม่กลัวว่าฉันจะฆ่าเธอหลังจากออกไปเหรอ?” อวิ๋นหนีดิ้นไปมา แต่โดนผู้ชายสองคนนั้นจับไว้อย่างง่ายดาย“ฆ่าฉันเหรอ?” เหมือนอวิ๋นหน่วนได้ยินเรื่องตลกอะไรสักอย่าง “พี่กวนหลานต้องห้ามเธอก่อนที่เธอจะฆ่าฉันแน่นอน เธอลืมไปแล้วเหรอว่าเขาอยู่ข้างฉันตลอด?”ประโยคนี้เหมือนมีดแหลมคมแทงเข้ามาตรงจุดที่เจ็บที่สุดในหัวใจอวิ๋นหนีใช่ ไม่ว่าจะถูกหรือผิด จี้กวนหลานเลือกที่จะเชื่อและปกป้องอวิ๋นหน่วนทุกครั้งความรู้สึกหมดหนทางและสิ้นหวังครอบงำเธออีกครั้งเธอถูกบังคับให้นั่งบนเก้าอี้โลหะที่เย็นเฉียบ มือและเท้าถูกมัดไว้ด้วยเชือกหนัง แผ่นอิเล็กโทรดถูกนำมาแปะลงบนผิวของเธอใบหน้าอวิ๋นหน่วนดูสะใจจนน่ากลัว เธอกดตัวควบคุมที่อยู่ในมือ“กรี๊ด!!!”กระแสไฟฟ้าแรงสูงกระจายไปทั่วตัว ความเจ็บอย่างรุนแรงกับอาการชาทำให้เธอส่งเสียงกรีดร้องออกมา ร่างกายกระตุกอย่างรุนแรงโดยอัตโนมัติภาพตรงหน้าพร่าเลือน ท่ามกลางความเจ็บสุดขีด สติของเธอหายไปอย่างรวดเร็ว......ไม่รู้ผ่านไปนานขนาดไหน อวิ๋นหนีฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงนุ่มๆ ไม่ได้อยู่ในห้องขังน่ากลัวนั่นแล้วจี้กวนหลานนั่งอยู่ข้า