Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

กำลังจะก้าวขาไปปิดก๊อกน้ำให้ ยายตัวดีก็ดันผลักอกเขาอย่างแรงจนตัวเองเกือบจะเซล้ม ถ้าเขาไม่รั้งเอวเธอไว้ได้ทันคนตัวเล็กอาจจะหงายหลังลงไปแล้วก็ได้ "ดื้อด้านจัง ผลักฉันทำไมอีก" "ก็พี่คีนเข้ามาทำไมล่ะคะ" "แค่จะปิดก๊อกให้ ทำเป็นไม่เคยเห็นไปได้" "ปิดเสร็จแล้วก็ปล่อยหนูสิ" "แล้วจะได้อาบเสร็จสักทีไหมล่ะเนี่ย ฉันอาบให้ดีกว่า" "มะ...ไม่เป็นไร หนูอาบเองได้" เธอรีบผลักเขาออกอีกครั้ง แต่มือที่โอบไว้รอบเอวก็ดูจะแน่นขึ้นอีก "จะอายอะไรอีก เห็นก็เห็นหมดแล้ว รู้หมดว่ามีขี้แมลงวันตรงไหนบ้าง" "ทะลึ่ง" "ก็จริงนี่ ให้บอกไหมล่ะ ว่ามีขี้แมลงวันตรงไหนบ้าง" "ตาดีจังนะคะ เห็นแค่แป๊บเดียว" "เห็นมาทั้งคืน" ใบหน้าหวานร้อนผ่าวขึ้นทันที และเธอคงไม่รู้ว่าไอ้หน้าที่แดงอยู่แล้วก็กลายเป็นแดงเถือกไปทั้งตัวราวกับกุ้งต้ม "หมายความว่าไงคะ" เขารู้แล้วใช่ไหมว่าเป็นเธอ รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ "ก็หมายความว่าเห็นมาแล้วทั้งคืนไง" "พะ...พี่คีน" "ต้นคอก็มี" นอกจากเสียงแหบพร่าที่กระซิบบอก ฝ่ามืออุ่นๆ ก็ลูบไล้ที่ต้นคอเธอไว้ทั้งฝ่ามือ มันชวนให้ร้อนผ่าวไปทั้งตัว "ที่หน้าอกก็มี ตรงสะโพกก็มี และก็ที่...ต้นขา" ฝ่ามือใหญ่ไล้ช

ชะเอมแหงนหน้าขึ้นสูง ระบายเสียงกระเส่าออกจากปากในตอนที่เธอขยับนั่งทับแท่งร้อนของเขาลงไปจนสุดลำที่ตั้งโค้ง ความคับแน่นชวนอึดอัดทำให้เธอต้องขยับสะโพกโยกคลอนช้าๆ แรงเหวี่ยงไหวเสียดสีเสียวลึกสะท้านอยู่ในช่องท้อง จนเธอแทบไม่อยากคาดเดาความใหญ่ยาวที่สวนเข้าช่องทางรักจนสุดว่ามันจะแหย่ลึกไปถึงตรงไหน รู้เพียงยิ่งเธอขยับมากขึ้นเท่าไร ความอึดอัดก็ยิ่งมลายหายกลายเป็นความหฤหรรษ์ปั่นป่วนมวลท้องน้อย เสียงครางเบาๆ เริ่มส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ ตามจังหวะที่เธอควงเอว สองแขนที่ยึดไหล่เขาไว้กดปลายเล็บลึกในตอนที่เธอกระดกก้นยกสูงเพียงนิดก่อนจะกดลงลึกแรงตามจังหวะเร่งเร้าถี่ๆ อย่างไม่มีทีท่าจะปวดเมื่อย ท่องเนื้อร้อนฉ่าตั้งสูงสวนลึกในทุกจังหวะที่เธอกดสะโพกต่ำ น้ำในอ่างที่เริ่มสูงขึ้นกระฉอกดังตามจังหวะโยกคลอน คนด้านล่างที่เด้งรับสวนแทงคำรามเสียงหนักๆ แหงนหน้ามองคนตัวเล็ก สายตาแห่งความเร่าร้อนดูท่าจะเทียบไม่ได้กับกระไอร้อนของคนทั้งคู่ เพียงชั่วเวลาไม่กี่นาทีเรือนกายขาวผ่องก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อแต่นั่นยิ่งทำให้เธอเซ็กซี่อย่างแสนร้ายกาจ "อ๊า...พะ...พี่คีน..." เสียงหวานกระเส่าเสียวแหบพร่าเอ่ยแทบไม่เป็นคำ ยิ่งในจั

ตอนที่ออกจากโรงพยาบาลพร้อมใบนัดและยาหยอดตาสารพัดอีกหนึ่งถุง และแนะนำที่เธอจำเกือบไม่ครบ และตอนที่กลับลงมาถึงรถ เธอถึงได้รู้ว่ารถที่เขาใช้วันนี้คงเป็นคันเดียวกับเมื่อวาน และมันเป็นคนละคันกับรถสปอร์ตที่เขาเคยใช้ แต่มันก็หรูหราไม่ต่างกันสักนิด "พี่คีนคะ เรื่องค่ารักษาพยาบาล" เธอกำลังจะเอ่ยเรื่องที่ยังค้างคา แม้ไม่รู้ว่าเขาจ่ายไปเท่าไร แต่ก็พอเคยรู้ราคาอยู่บ้าง "ไม่ต้องกลัวหรอก เธอได้ใช้หนี้คืนฉันแน่" "หนูไม่ได้มีเงินขนาดนั้นนะคะ อาจจะต้องผ่อน ศูนย์เปอร์เซ็นต์หกสิบเดือน" เขาทำเสียงในลำคอ "เลิกพูดมาก หลับตาไปเหอะ หมอบอกยังไม่ให้ใช้สายตามากไม่ใช่หรือ" "ค่ะ" เธอถูกเขาพากลับมาที่คอนโดด้วยเหตุผลว่าเธอยังต้องมีคนดูแล และก็ถือว่าเขาดูแลเธอได้ดีทีเดียว จนบางครั้งที่เธอก็แอบคิดว่าถ้าได้เป็นแฟนเขาคงจะดีไม่น้อย นอกจากการดูแลระดับพรีเมียมทุกการใส่ใจ แม้น้ำเสียงจะห้วนปนรำคาญ แต่ทุกอย่างที่เป็นเขามันคือดีที่สุด ความคาดหวังเล็กๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในหัวใจเธออย่างเงียบๆ จากชื่นชม แอบปลื้มก็กลายเป็นอยากครอบครอง แม้เธอจะพยายามบอกตัวเองทุกครั้งว่าอย่าคิดกับเขามากไปกว่านั้น ในวันรุ่งขึ้นเขาพาเธอกลับ

เธอรีบเข้าไปผลักพี่ข้าวสวยอย่างแรงจนหงายหลังนั่งไปกับพื้น เพื่อนเขาสองคนที่ทำเธอหลุดมือก็รีบวิ่งไปช่วยประคองลุกขึ้น พี่ข้าวสวยถูกช่วยพยุงให้ลุกขึ้นมาได้แล้ว ก็จิกสายตาใส่เธอด้วยความเคียดแค้น คงเพราะสายตาของนักศึกษาหลายคนแถวนั้นที่มองมาทำให้พี่ข้าวสวยยอมหยุดแค่นั้น และจังหวะที่เขาเดินผ่านเธอกับมินนี่ไปไหล่ของเพื่อนเขาอีกสองคนก็กระแทกใส่เธอกับมินนี่อย่างแรง เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองสภาพมันแล้วก็ต้องถอนหายใจทิ้งทั้งโกรธทั้งโมโห "มันเรื่องอะไรกันน่ะเอม ทำไมพี่ข้าวสวยเขาจะตบเอมล่ะ" "เรื่องเข้าใจผิดกันน่ะ" "แบบนี้ไม่ใช่เข้าใจผิดแล้วนะ ดูสายตายายป้านั่นสิ ที่มันมองเอมน่ะ" "ขอโทษนะมินนี่ ทำให้เธอต้องเดือดร้อนไปด้วยเลย" "ไม่เป็นไรหรอกแค่นี้ แต่น่าโมโห รู้งี้น่าจะตบสวนมันสักที แล้วโทรศัพท์จะทำไง" มินนี่ยกข้อมือดูเวลา อยากจะพาเพื่อนไปร้านโทรศัพท์แต่เวลาก็ไม่ทันเสียแล้ว "จะไปร้านโทรศัพท์ก็ไม่ทันแล้ว ไอ้พี่เฟิร์สมันรออยู่ด้วย" "ไม่เป็นไร รีบกลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวมีปัญหากับพี่เฟิร์ส เดี๋ยวใช้ไอแพดไปก่อนได้" "อืม งั้นไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันนะ" "โอเค ขอบใจมากนะมินนี่" "ไ

เธอถูกเขารั้งให้นั่งลงแต่คนตัวสูงกลับไม่ยอมให้เธอนั่งลงที่เตียง สะโพกมนจึงได้เกยเขาอยู่บนตัก "เจ็บไหมคะ" เมื่อเสียงเขาอ่อนลง เธอก็หันไปถามเขาเสียงแผ่วเบา พลางลูบมือขึ้นที่มุมปากสีเข้ม "เจ็บสิถามได้" คำตอบน่าหมั่นไส้ เธอจึงจิ้มนิ้วลงอย่างไม่แรงนัก แต่คนเจ็บกลับร้องโอดโอยเสียงดัง "ที่รถบุบนั่น เพราะทะเลาะกันหรือคะ" "อืม" "แล้วพี่เฟิร์ส..." เสียงเอ่ยถามถึงอีกคนอย่างไม่ค่อยเต็มเสียงนัก มองดวงตาคมอยู่ครู่ก่อนจะเอ่ย "เป็นอะไรไหมคะ" "หึ ยังจะห่วงมัน" "ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ มินนี่ก็เจ็บตัวเพราะหนู" "ปากแตกเหมือนกัน" "อืม หนูเกือบลืม พี่คีนคืนกิ๊บให้หนูด้วย" "ฉันเจ็บตัวแบบนี้ยังจะมาทวงของ" "กิ๊บนั่นไม่ใช่ของหนู ของมินนี่" "อ๋อ...ถึงว่า" เขายังจำสายตาไอ้เฟิร์สที่มันมองกิ๊บตัวนั้นได้ ป่านนี้ตีกับเมียมันแล้วมั้ง สมน้ำหน้า "งั้นก็เอาไปคืนมินนี่ซะ" คีรินทร์จึงยอมหยิบกิ๊บออกจากกระเป๋าคืนให้เธอ "แล้วข้าวสวยทำอะไรเธอบ้าง เล่ามาให้หมด" เรื่องราวตั้งแต่ต้นถูกถ่ายทอดออกมาจนหมด แม้จะมีบางจังหวะที่คนเล่าก็แอบใส่อารมณ์ด้วยความโมโห และคำถามที่ยังข้องใจก็หลุดปากเธอออกมา "สรุปพี่คีนเลิกกับพี่ข้าวส