Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

"เอมไปรอที่ซุ้มก่อนนะ เดี๋ยวเราไปซื้อผลไม้แล้วเดี๋ยวตามไป" เดินออกมาจากโรงอาหารได้เพียงนิด มินนี่ก็แยกตัวไปซื้อผลไม้ที่ซุ้มข้างโรงอาหาร ปล่อยให้เธอเดินไปจองซุ้มข้างตึกคณะก่อน เมื่อมาถึงเธอก็เปิดโทรศัพท์ไถฟีดเล่นอย่างไร้จุดหมาย แต่เมื่อสายตาไปสะดุดกับเครื่องประดับบนศีรษะของดาราท่านหนึ่ง เธอก็รีบซูมดูเพราะมันเหมือนกิ๊บติดผมที่มินนี่ติดให้เมื่อวานไม่มีผิด "โห เหมือนกันเป๊ะ แบบเดียวกับดาราใส่ด้วย" เธอบ่นขึ้นเบาๆ คนเดียว แล้วก็รีบเปิดหาข้อมูลราคาของมันอยู่นาน จนกระทั่งได้เห็นราคาดวงตาใต้แว่นหนาก็เบิกโพลงสติแทบหลุดอยู่ตรงนั้น "เกือบห้าหมื่นบาท" ชะเอมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นั่นมันแทบจะเป็นค่าเทอมเธอได้ทั้งเทอมเลย สมองอันน้อยนิดรีบคิดคำนวณรายรับของตัวเองจากครอบครัวเดือนละหมื่นกว่าบาทรวมค่าหอแล้วก็ยังไม่สามารถสุรุ่ยสุร่ายได้ นี่ถ้าเธอต้องเจียดเงินเดือนของตัวเองมาผ่อนชำระค่ากิ๊บแบรนด์หรู เธอคงไม่ต้องกินแต่มาม่าไปสักครึ่งปีหรอกหรือ ครั้นจะให้เธอเดินเข้าไปถามเขาว่าเห็นกิ๊บติดผมหล่นอยู่ที่ห้องหรือไม่ก็ดูท่าจะกลายเป็นมองหน้ากันไม่ติด แค่เขาจำเธอไม่ได้ก็ดีเท่าไรแล้ว "ดูอะไรเอม ท่าทาง

และตอนที่เขาเดินผ่านโต๊ะเธอไป อดไม่ได้ที่เธอจะชำเลืองสายตามองตามคนตัวสูงที่ไปหยุดยืนอยู่หน้าร้านกาแฟ เธอไม่กล้ามองตอนที่เขาเดินกลับมาพร้อมแก้วกาแฟในมือสองแก้ว แต่รู้สึกได้ว่าเขากำลังมองเธออยู่ "เดี๋ยวหนูเอาชามไปเก็บก่อน" เธอหันไปบอกพี่กวินแล้วก็รีบลุกออกจากโต๊ะ ตอนที่ลุกขึ้นก่อนจะเดินออกไปสายตาเธอก็ดันเหลือบไปเห็นสมุดของคนด้านหลัง อะไรก็ไม่สะดุดตาเท่ากิ๊บติดผมสีเงินที่เขาเสียบไว้ที่สมุดแม้จะเห็นแค่ด้านหลังของกิ๊บแต่เธอก็จำมันได้ เกือบเผลอพลั้งปากถามเขาขึ้นมาด้วยซ้ำถ้าไม่ตั้งสติไว้ได้ทัน สุดท้ายก็ได้แต่เหล่สายตามองมันก่อนจะเดินออกไปอย่างแสนเสียดาย เขายิ่งแน่ใจก็ตอนนี้ ตอนที่เห็นสายตาละห้อยมองไอ้กิ๊บคู่ละเกือบห้าหมื่น เธอคงเสียดายมันมาก แต่เมื่อคิดดูอีกทีเขาแน่ใจว่าเด็กชะเอมนั่น ไม่น่าใช่คนที่ใช้ของแบรนด์เนมหรูหราแน่นอน ดูเธอออกจะเรียบง่ายสบายๆ เหมือนตอนนี้หน้าก็คงทาแป้งตอนเช้ามาแค่รอบเดียวบางวันก็ปล่อยให้มันเยิ้มใต้แว่นตาหนา คีรินทร์แอบมองแว่นตาหนาตอนที่เธอเดินกลับมาที่โต๊ะ ใบหน้ารูปไข่รับกับจมูกโด่งได้รูป มันเป็นใบหน้าเดียวกับเธอคนนั้น ถ้าแค่เธอถอดแว่นหนาๆ นั่นออก ทาแป้งทา

"เอม รอนานป่ะ" เสียงถามเบาๆ ของมินนี่ทำให้เธอละสายตาจากเขาหันไปมองเพื่อน "ไม่นานเท่าไร" "ไปก่อนนะ ไว้เจอกัน" คีรินทร์เอ่ยเสียงแทรกขึ้น พลางลุกขึ้นจากเก้าอี้ และตอนที่เขากำลังจะเดินออกไปก็ยังตบที่ไหล่ของเธอเบาๆ อีกด้วย มินนี่ได้แต่มองตามรุ่นพี่สุดหล่อ อย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก และก็ยิ่งแปลกใจที่เห็นเขามาคุยกับเพื่อนตัวเอง ทั้งที่ปกติพวกเธอแทบจะไม่เคยได้เฉียดเข้าใกล้รัศมีเขาด้วยซ้ำ "มีอะไรหรือเปล่า ทำไมพี่คีน" "ปะ...เปล่าไม่มีอะไรหรอก พอดีเจอกันน่ะ พี่เขาเลยถามเรื่องเรียน" "เหรอ ปกติไม่เคยเห็นเขาค่อยคุยกับใครนะ ยิ่งสาวๆ ด้วยแล้ว" "เราไม่ได้จัดอยู่ในหมวดสาวๆ มั้ง" "นับว่าตาไม่ถึง ชะเอมของเราออกจะสวย" เธอได้แต่เบะปากใส่เพื่อน ก่อนจะพากันหัวเราะขึ้นเบาๆ แต่แล้วก็ต้องรีบปิดปากหันซ้ายหันขวาไปมองรอบๆ เพราะกลัวเสียงจะเล็ดลอดออกไปรบกวนคนอื่น แต่เมื่อไม่เห็นใครบนชั้นสองทั้งคู่ก็หันมายิ้มให้กันอีกครั้ง "จริงๆ นะ ยิ่งเอมแต่งหน้าวันนั้นน่ะ สวยมากเลย" "พอแล้วๆ เลิกเพ้อเจ้อ รีบทำการบ้านเถอะ เดี๋ยวบ่ายต้องขึ้นเรียนเผื่อมีการบ้านอีก" "หรือว่าพี่คีนเขามาจีบเอม" "จะบ้าไปใหญ่แล้ว

เมื่อเข้าโหมดเป็นงานเป็นการ เขาก็ทำหน้าที่ได้อย่างดี จากหน้าที่เคยนิ่งก็ยิ่งดูจริงจังขึ้นอีกเท่าตัวแต่ความรู้ที่เขาถ่ายทอดให้เธอกลับดูเข้าใจขึ้นกว่าทุกครั้ง แม้บางครั้งจะถูกดุไปบ้างก็ตาม เฉพาะการบ้านกว่าจะเสร็จก็เกือบจะสองทุ่ม พร้อมกับเสียงดังโครกครากที่บ่งบอกว่ามันเลยเวลาข้าวเย็นของเธอมาเนิ่นนานแล้ว "เอ้า ลืมเลย หิวข้าวแล้วสิ" "นิดหน่อยค่ะ ถ้างั้นหนูกลับก่อนดีกว่าค่ะ พี่คีนจะได้กินข้าวแล้วพักผ่อนบ้าง" "การบ้านเสร็จก็ถีบหัวส่งเลยหรือไง" "เปล่าค่ะ" "งั้นก็ไปทำอะไรมาให้ฉันกินบ้าง ค่าตอบแทน" "มีวัตถุดิบด้วยหรือคะ" "ลองดูในตู้เย็นพอทำอะไรได้ มีหมูมีไข่อยู่มั้ง" เธอเดินไปเปิดตู้เย็นสองประตูหลังใหญ่ นอกจากเครื่องดื่มแอลกอฮอล์กับน้ำเธอก็นึกแปลกใจที่เขายังมีไข่ไก่อยู่ในตู้เย็นอีกเกือบสิบฟอง เปิดอีกชั้นเธอก็ได้หมูสับแบบแพ็กออกมา ลุ้นที่ชั้นใส่ผักว่าจะสามารถเนรมิตเมนูอะไรได้นอกจากไข่เจียวหมูสับ โหระพากับพริกที่ดูเหมือนจะยังไม่ได้แกะใช้ และก็ไม่เห็นอย่างอื่นอีก เจ้าของห้องเดินตามมายืนพิงเคาน์เตอร์ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เธอหยิบของที่หาได้ในตู้เย็นเขาออกมา แล้วหันไปมองเขาสา

เธอกำลังจะนั่งลงหาแว่นตาตัวเอง แต่อยู่ๆ ใบหน้าของเธอก็กระทบเข้ากับน้ำเย็นพร้อมก้อนน้ำแข็ง และกลิ่นของน้ำอัดลมที่กรุ่นเข้าจมูกอย่างแรง เธอยกมือขึ้นลูบหน้าตัวเอง ลืมตาขึ้นอีกครั้งก็ไม่เห็นคนกลุ่มนั้นตรงหน้าแล้ว และจังหวะที่ก้มตัวลงก็มีฝ่ามือของใครบางคนมารั้งแขนเธอไว้ "โง่หรือไง" เสียงคุ้นหูที่ถามเหมือนด่าอย่างไม่ต้องเดา เธอพยายามสะบัดแขนให้หลุดจากมือใหญ่ แต่เขาก็ยิ่งกำแน่น แถมเขายังรั้งให้เธอเดินข้ามถนนไปอีกฝั่งด้วย ในตอนนี้ที่เธอจึงยอมเดินตามแต่โดยดีเพราะมองไม่รู้แล้วว่ารถที่เห็นเพียงแสงไฟมันอยู่ใกล้ไกลขนาดไหน แต่เมื่อข้ามมาถึงอีกฝั่งได้ เธอก็รีบรั้งแขนตัวเองออกทันที "ปล่อยค่ะ" "อยู่เฉยๆ อยากโดนรถชนตายหรือไง" "พี่คีนไม่ปล่อย หนูก็อาจตายเหมือนกันนั่นแหละ เมื่อกี้ไม่เห็นหรือไงว่าพวกพี่ข้าวสวยมาหาเรื่องหนู" "เห็น" "แล้วพี่ไม่เข้าไปบอกเขา ปล่อยให้พี่เขาเข้าใจหนูผิดอยู่ได้" "บอกไม่ทัน" "งั้นพี่คีน..." "อย่าเพิ่งพูดมาก ไปขึ้นรถ" เธอยังพูดไม่ทันจบก็ถูกเขาจับยัดเข้าไปในรถที่จอดอยู่ตรงนั้น เข้ามาข้างในรถแม้จะมองไม่เห็นชัดแต่ก็มั่นใจว่ารถคันนี้ไม่ใช่คันที่เขามาส่งเธอเมื่อวานแน่ "