เรื่องคืนนั้นมีลุงรหัสบนเตียง

"ไอ้คีน..." เสียงเรียกของฟร้องค์ พร้อมด้วยท่าทางยักคิ้ว สายตาที่มองไปตรงทางเดินแคบๆ ด้านหลัง ทำให้เขาหันไปมอง ความมืดสลัวภายในผับสว่างขึ้นตามจังหวะแสงไฟกะพริบถี่ๆ ที่หมุนวนจนเกิดแสงน่าเวียนหัว แต่มันกลับเข้ากันได้อย่างดีกับเสียงดนตรีจังหวะหนักๆ ของวงดนตรีที่กำลังเล่นอย่างสนุกสนานอยู่ด้านหน้าเวที เหล่าผีเสื้อราตรีหน้าเวทีข้างล่างก็ดูจะจริงจังกับเสียงเพลงหรือแม้แต่เสียงกรี๊ดดังในจังหวะที่นักร้องปล่อยมุกโบ๊ะบ๊ะ คีรินทร์ พัฒนทรัพย์วิโรจน์ ชะงักนิ้วที่กำลังเคาะเบาๆ บนหน้าขา หลังจากที่ปล่อยอารมณ์ให้เพลิดเพลินไปกับเสียงเพลงดังแสบหู เมื่อหันไปมองด้านหลังอย่างที่ไอ้ฟร้องค์มันทำท่าพยักพเยิด และเห็นคนที่เดินเข้ามาในโฟกัสสายตาเขาเป็นใคร คีรินทร์ผ่อนลมหายใจออกจากปากด้วยความเซ็ง หญิงสาวสวยจัดกำลังเดินตรงมาทางนี้อย่างไม่ต้องเดา ข้าวสวยคงคิดจะเข้ามาหาเขานั่นแหละ เธอคือแฟนเก่าที่เลิกรากันไปเมื่อสี่เดือนที่แล้ว "อ้าว คีน ข้าวนั่งด้วยคนได้ไหม...ไฮ ฟร้องค์ แดน" หญิงสาวเอียงหน้าเข้าใกล้พูดเสียงดังกว่าปกติหวังจะให้เขาได้ยินชัดเจน และยังส่งคำทักทายไปถึงเพื่อนของอดีตแฟนอีกด้วย คีรินทร์ยกข้อ

ถึงจะระวังอย่างไรสุดท้ายเธอก็ก้าวพลาดจนได้ จังหวะที่คิดว่าตัวเองคงจะไถลลงมาตั้งแต่บันไดขั้นที่สองจนถึงขั้นสุดท้ายแน่ กลับมีมือของใครบางคนคว้าแขนช่วยพยุงเธอไว้ได้ทัน "เป็นไรหรือเปล่า" เธอตกใจรีบหันไปมองข้างหลัง เผลออุทานชื่อเขาออกมาอย่างลืมตัว "พี่คีน!!..." เจ้าของชื่อเลิกคิ้วสูง ไม่คิดว่าสาวสวยออร่าชุดดำที่เขาเห็นเธอนั่งอยู่คนเดียวอีกฟากเมื่อครู่ด้วยท่าทางหลุกหลิกแปลกๆ จะรู้จักเขาด้วย และด้วยสรรพนามที่เธอเรียกเดาได้ว่าเธอคงจะอยู่มหาวิทยาลัยเดียวกับเขาแน่นอน "รู้จักฉันด้วยหรือ" "เอ่อ..." ชะเอมรู้ตัวว่าพลาดก็ตอนนี้ แอบกัดปากตัวเองเอาไว้แน่น ตั้งแต่เดินเข้ามาว่าตื่นเต้นแล้ว ตอนนี้ความรู้สึกมันยิ่งทวีคูณ ถ้าเขาจะไม่ใช่รุ่นพี่สายรหัสคณะเดียวกันที่เธอแอบชอบ แอบปลื้ม แต่ไม่เคยคุยกันเกินสิบประโยคด้วยซ้ำ "เดินไหวหรือเปล่า" คีรินทร์เอ่ยถาม ตอนที่เขาจะปล่อยมือออกเธอก็ทำท่าจะถลาลงบันไดไปอีกครั้งให้ได้ "ไหวๆ ค่ะ" เธอไม่ไหวแล้ว แข้งขามันยิ่งอ่อนแรงก็ตั้งแต่มือใหญ่เขาคว้าต้นแขนเธอไว้ "คีน...จะกลับแล้วหรือ" เสียงหวานที่ดังขึ้นอยู่ข้างหลัง ทำให้ฝ่ามือใหญ่ยิ่งกระชับต้นแขนเธ

"นั่งสิ" เจ้าของห้องชุดสุดหรูเงยหน้าจากขวดไวน์ที่เพิ่งเทเสร็จ วางแก้วให้เธอที่หน้าเคาน์เตอร์ คนตัวเล็กที่ยืนมองเขาเพลินอยู่เมื่อครู่จึงเดินมาเกยก้นขึ้นนั่งบนเก้าอี้สตูทรงสูง คีรินทร์ถือแก้วไวน์เดินกลับออกมาจากเคาน์เตอร์ นั่งที่เก้าอี้ข้างๆ ตอนที่เขายื่นแก้วมาใกล้ เธอก็รีบคว้าแก้วขึ้นกระทบเขาเบาๆ ก่อนจะจิบเข้าปากช้าๆ รสขมปร่าลิ้นในคราแรกค่อยๆ เปลี่ยนเป็นรสหวานติดปลายลิ้น จังหวะที่น้ำสีม่วงเข้มกลืนลงคอมันก็ชวนให้ร้อนวูบวาบอยู่ในท้อง แต่ตอนที่ฝ่ามือใหญ่วางมาบนต้นขาเธอเบาๆ ในตอนนั้นเองที่ความร้อนนั้นมันคล้ายหมุนวนอยู่ในท้องน้อย "อายุเกินยี่สิบหรือยัง" "เกิน...แล้วค่ะ" แม้เสียงจะเริ่มไม่มั่นคง แต่เธอก็ยังนั่งนิ่งให้เขาค่อยๆ ไล้ปลายนิ้วเขี่ยชายกระโปรงได้อย่างที่ไม่ผวาตกใจกระโดดลงจากเก้าอี้เสียก่อน "งั้นน่าจะเรียนอยู่ปีสอง หรือปีสามสินะ เอ๊ะหรือปีสี่" เธอไม่ตอบเม้มปากแน่น ก่อนจะยกแก้วขึ้นดื่มด้วยความลืมตัวอึกใหญ่ "ทำไมฉันไม่คุ้นหน้ารุ่นน้องสวยๆ อย่างเธอเลย" ชะเอมเผลอจิกเกร็งปลายเท้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อตอนที่คีรินทร์เลื่อนมือขึ้นสูงอีกนิดเข้ามาใต้กระโปรง เธอกระดกไวน์ที่เ

ริมฝีปากอุ่นๆ ที่ลากผ่านไปตามลำคอระหงทำเธอสะท้านหายใจไม่ทั่วท้อง ลมหายใจติดขัดราวคนจะขาดใจเสียให้ได้ ฝ่ามือเล็กที่เผลอขยุ้มผ้าปูเตียงไว้ถูกยื้อดึงอย่างแรงยามที่เขาละเลงลิ้นไปตามร่องแอ่งชีพจรตรงคอและเขาคงจะรู้ว่ามันเต้นแรงเพียงใด "อ๊ะ..." เสียงหวานกระเส่าเล็ดลอดออกมาราวจะขาดใจก็ตอนที่ปลายลิ้นร้ายก้มต่ำลงอีกนิดตวัดเลียยอดทับทิมสีสด และตอนที่เขาครอบปากงับลงดูดดุน อกคู่สวยก็แอ่นผวาเข้าหาอย่างลืมตัว เสียงครางกระเส่าก็ยิ่งสะท้านดังขึ้นเรื่อยๆ คีรินทร์เหลือบสายตาขึ้นมองผลงานตัวเอง ทั้งที่ปากก็ยังไม่ยอมปล่อยยอดอก ดวงหน้าหวานแม้จะได้รับการตกแต่งไว้อย่างเข้มจัดแต่ยามที่เธอหลับตาแน่นเผยอริมฝีปากอิ่มปล่อยให้เสียงเล็ดลอดเบาๆ สลับในบางครั้งที่เธอเสียวซ่านจนสูดลมเข้าปากเสียงดังหรือแม้แต่ในยามที่เขาตวัดลิ้นรัวยอดไตแข็งชันใบหน้าสวยของเธอก็ยิ่งเหยเกบ่งบอกถึงความทรมานซ่านเสียวได้อย่างดี แก้มสีชมพูอ่อนยิ่งดูเข้มจัดและชัดเจนไปจนถึงใบหู จนบางครั้งเขาก็นึกอยากรู้ถ้าผิวหน้าขาวๆ ของเธอไร้สีแต่งแต้มมันจะแดงระเรื่อขนาดไหน อาจจะไม่ต่างจากหน้าอกอิ่มที่แดงเถือกในตอนที่เขากำลังฟัดมันอย่างเมามันตอนนี้ก็ได้

คีรินทร์ตื่นขึ้นในตอนสายของวัน เหลือบดูนาฬิกาที่โต๊ะหัวเตียงอย่างไม่สนใจว่าอีกไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมันก็จะได้เวลาเข้าชั้นเรียน เขาลุกขึ้นนั่งบิดตัวด้วยความเมื่อยล้าแต่เมื่อสายตาหันไปเห็นร่องรอยแห่งความเร่าร้อนของเมื่อคืน คีรินทร์ก็ต้องชะงัก ผ้าปูที่นอนยับยู่ยี่ราวกับบนเตียงราคาแพงเขาเกิดสงครามย่อมๆ ถุงยางอนามัยที่ถูกมัดปากโยนไว้ข้างเตียงเป็นหลักฐานชั้นดีว่าเพราะอะไรตื่นมาเช้านี้เขาถึงเมื่อยไปทั้งตัว แต่กลับไร้ร่องรอยของเธอคนนั้น เขาเดาว่าเธอคงหนีกลับไปตั้งแต่เช้า คีรินทร์จึงได้แต่ยักไหล่ให้ตัวเอง วันไนต์ก็คือวันไนต์แต่ก็ต้องยอมรับว่าเขาไม่ได้รู้สึกปลดปล่อยแบบจัดหนักจัดเต็มอย่างนี้มานานมาก ออกจะเสียดายก็ตอนนี้ที่ไม่คาดคั้นว่าเธอคนนั้นเรียนอยู่คณะไหน หรือแม้แต่ชื่อก็ไม่ทันได้รู้ คีรินทร์พยายามตัดใจอย่างแสนเสียดาย ตวัดผ้าห่มออกเตรียมตัวจะลุกไปอาบน้ำ แต่พอผ้าห่มผืนใหญ่ที่พ้นตัวแสงวิบวับบางอย่างบนผ้าปูที่นอนสีเข้มก็สะท้อนเข้าตา คีรินทร์หยิบกิ๊บติดผมขึ้นมาดู เขาจำได้ว่ามันติดอยู่คู่กันบนศีรษะเธอ เมื่อเขาพลิกดูแล้วก็ต้องยิ้มออกมาบางๆ อย่างมีความหวังเขาอาจจะได้เห็นเธออีกครั้ง เพราะยี่ห้