All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 111 - Chapter 120

May mga pinto—na hindi lang bakal ang binubuksan.Kundi—mga alaala.Mga pangako.Mga bagay na handa mong isugal—para sa isang tao.At kapag binuksan mo iyon—hindi mo alam kung ano ang naghihintay sa kabila.Pag-asa.O kapahamakan.Tahimik ang hallway.Dugo sa sahig.Mga bakas ng laban.At sa gitna—dalawang halimaw.Si Mara.At ang lalaking hindi pa niya natatalo.Pareho silang sugatan.Pareho silang pagod.Pero walang gustong umatras.Kasi sa pagitan nila—isang pinto.At sa likod nito—isang dahilan.Sumugod ang lalaki.Mabilis.Mas agresibo.Mas brutal.Pero sa pagkakataong ito—handa si Mara.Umiwas siya.Eksakto.Sumagot agad.Diretso.Tinamaan ang lalaki.Malakas.Napaatras ito.Pero hindi bumagsak.Hindi siya madaling talunin.Hindi siya basta matatapos.Ngumiti siya.Dugo sa labi.“At ito na ang gusto ko.”Mahina niyang sabi.“At ngayon—”“…walang pipigil sa’kin.”Boom.Sumugod siya ulit.Mas mabilis.Mas malakas.Mas—walang awa.Nagbanggaan sila.Malakas.Diretso.Pareho

May mga laban—na hindi mo kayang tapusin nang buo.Kahit manalo ka—may mawawala.May masisira.May iiwan.At kapag dumating ang sandaling iyon—kailangan mong pumili.Sarili mo—o ang taong mahalaga sa’yo.Tahimik ang silid.Dugo sa sahig.Bakas ng bawat galaw.Bawat tama.At sa gitna—si Mara.Nakatayo.Halos bumigay.Pero hindi pa rin sumusuko.Sa harap niya—ang lalaki.Ang halimaw.At sa likod niya—si Rafael.Humihinga nang mabigat.Halos hindi makatayo.Pero buhay.“At hanggang kailan ka lalaban?”Malamig ang tanong ng lalaki.Diretso.Walang emosyon.Tahimik si Mara.Hindi siya sumagot.Hindi siya umatras.Kundi—tumayo nang mas diretso.“Hanggang kailangan.”Mahina niyang sabi.Pero matigas.Ngumiti ang lalaki.Bahagya.“At iyon ang problema mo.”Huminto siya.Tumingin kay Rafael.“At iyon din ang kahinaan mo.”Boom.Sa isang iglap—sumugod siya.Diretso.Mas mabilis.Mas brutal.Pero sa pagkakataong ito—hindi siya kay Mara tumama.Kundi—kay Rafael.Nanlaki ang mga mata ni

May mga tagumpay—na walang sigaw.Walang palakpakan.Walang selebrasyon.Kasi kapag tapos na ang laban—doon mo lang mararamdaman ang bigat.Ang sakit.Ang pagod.At ang takot—na baka huli na ang lahat.Tahimik ang silid.Nakahandusay ang halimaw.Walang galaw.Dugo sa sahig.Wasak ang paligid.At sa gitna nito—si Mara.Walang malay.Nakapatong ang bigat ng buong laban sa katawan niya.Lumuhod si Rafael sa tabi niya.Hindi niya inisip ang sarili niyang sugat.Hindi niya inisip ang pagod.Kundi siya lang.“Mara…”Mahina niyang tawag.Hinawakan ang mukha nito.Malamig ang balat.Mabigat ang hininga.Pero buhay.Huminga nang malalim si Rafael.Sa unang pagkakataon mula nang makuha siya—nanginginig ang kamay niya.Hindi sa takot para sa sarili.Kundi para sa kanya.Biglang umalingawngaw ang alarm.Malakas.Paulit-ulit.Pulang ilaw ang kumalat sa silid.WARNING. FACILITY BREACH DETECTED. SELF-CONTAINMENT FAILURE.Tahimik siyang napamura.“Perfect timing.”Mahina niyang sabi.Tumingin s

May mga panganib—na madaling makita.May yabag.May sigaw.May dugo.At kapag ganun—alam mong lalaban ka.Pero may ibang klase ng banta.Tahimik.Magalang.Mukhang normal.At kapag dumating iyon—huli mo na mapapansin—nakapasok na pala sa buhay mo.Umaga.Mas maliwanag na ngayon ang apartment.May kaunting ayos na.May gamot sa mesa.May pagkain sa counter.May bakas ng dalawang taong sinusubukang bumalik sa normal.Sa kusina—abala si Rafael.Nagpiprito ng itlog.Medyo sunog.Medyo tabingi.Pero seryoso ang mukha niya na parang mission ito.Sa sofa—nakaupo si Mara.May benda pa rin sa balikat.Naka-cross arms.Tahimik na pinapanood siya.“Amoy emergency.”Mahina niyang sabi.Hindi man lang tumingin si Rafael.“It’s breakfast.”Diretso niyang sagot.“Then breakfast is dying.”Patay-malisyang sabi ni Mara.Napailing siya.“At least I’m trying.”“Which is suspicious.”Bahagyang ngumiti si Mara.Sa simpleng usapan—may katahimikang komportable.Pagod pa rin sila.Sugatan pa rin.Pero

May mga pagkakataon—na alam mong bitag ito.Alam mong may naghihintay.Alam mong baka hindi ka na makabalik.Pero pupunta ka pa rin.Hindi dahil tanga ka.Kundi dahil may taong hindi mo kayang iwan.At kapag ganoon—kahit takot—sumasabay lang sa’yo.Hindi ka pinipigilan.Madilim ang apartment.Hindi na inayos ni Mara ang wasak na sala.Hindi na niya pinulot ang basag na frame.Hindi na niya tiningnan ang sariling sugat.Wala nang oras para doon.Sa mesa—isang papel.Address.Oras.At isang linya.Come alone.Tinitigan niya iyon nang matagal.Pagkatapos—sinunog gamit ang lighter.Pinanood hanggang maging abo.Nagpalit siya ng damit.Mas simple.Mas magaan.Mas madaling gumalaw.Binalot muli ang sugat sa tagiliran.Nilagyan ng tape ang balikat.Kinuha ang dalawang blade.Isang maliit na baril.At ang lumang relo.Pagharap niya sa salamin—may pasa pa rin sa leeg.May pagod sa mata.May galit sa ilalim nito.“Buhay ka.”Mahina niyang sabi sa sarili.“Sapat na iyon.”At lumabas siya.