All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 101 - Chapter 110

May mga kulungan—na hindi mo makikita.Walang bakal.Walang kandado.Pero mas mahigpit.Mas masakit.Mas mahirap takasan.Kasi hindi katawan ang ikinukulong—kundi isip.At kapag nasira iyon—kahit malaya ka—wala ka nang natitira.Madilim.Hindi dahil walang ilaw—kundi dahil iyon lang ang pinapakita.Isang maliit na silid.Concrete walls.Walang bintana.Isang ilaw sa itaas—nakatutok.At sa gitna—si Rafael.Nakatali.Hindi makagalaw.Hindi makalaban.Pero gising.At iyon ang masama.Dahan-dahan siyang dumilat.Masakit ang ulo.Masakit ang katawan.Parang bawat buto—binugbog.At sa unang hinga niya—ramdam niya—buhay siya.Pero hindi ligtas.“Finally.”Isang boses.Malamig.Kontrolado.At sa sandaling iyon—alam niya—nagsimula na.Dahan-dahan siyang tumingin sa harap.At doon—may isang lalaking nakaupo.Nakaayos.Relaxed.Parang wala siyang pakialam.Pero sa mata—may peligro.“Matagal ka naming hinintay.”Mahina ang boses nito.Diretso.“At ngayon—”“…nandito ka na.”Tahimik.

May mga laban—na hindi mo na kailangang ipaliwanag.Hindi na kailangang bigyan ng dahilan.Kasi sa puntong iyon—alam mo na kung bakit ka lumalaban.Hindi na para mabuhay.Hindi na para tumakas.Kundi—para tapusin.At kapag umabot ka doon—wala nang awa.Wala nang pagdududa.Kundi—dugo.Madilim ang gabi.Tahimik ang paligid.Isang liblib na pasilidad—nakatago sa gitna ng kagubatan.Walang marka.Walang pangalan.Pero sa loob—nakatago ang Oblivion.Sa perimeter—mga guard.Armed.Alerto.Pero hindi sapat.Hindi ngayong gabi.Sa gilid ng anino—may isang gumalaw.Mabilis.Tahimik.Hindi nakita.Hindi naramdaman.Hanggang—huli na.Isang guard—biglang napahinto.May malamig na hangin sa likod niya.At sa susunod na segundo—crack.Bumagsak siya.Walang tunog.Walang laban.Isa pa.Dalawa.Tatlo.Isa-isang nawawala ang bantay.Parang—may multo.Sa loob—walang nakakaalam.Walang nakakapansin.Hanggang—may isang kamera ang nakakita.Isang frame.Isang anino.At dalawang mata—malam

May mga laban—na hindi patas.Hindi dahil kulang ka.Kundi dahil—sinadya itong maging imposible.Para masira ka.Para matakot ka.Para sumuko ka.Pero may mga taong—hindi natutong umatras.Kahit apat laban sa isa—lalaban pa rin.Tahimik ang rooftop.Malamig ang hangin.Mataas ang gusali.At sa gilid nito—nakatayo si Mara.Hindi gumagalaw.Hindi umatras.Pero handa.Sa likod niya—apat na anino.Hindi ordinaryo.Hindi simpleng sundalo.Kundi—mga eksperimento.Mas pinahusay.Mas pinalala.Mas—walang awa.“Final warning.”Malamig ang boses ng isa.Diretso.“Sumama ka nang maayos.”Tahimik.At sa sandaling iyon—hindi siya sumagot.Hindi siya gumalaw.Kundi—tumalikod.At hinarap sila.At sa mata niya—walang takot.Walang duda.Kundi—isang malamig na desisyon.“Try.”Mahina niyang sabi.Boom.At sa isang iglap—sumugod sila.Sabay-sabay.Mabilis.Eksakto.Una—isang lalaki.Diretso ang atake.Malakas.Pero—umiwas siya.Mabilis.At sa isang galaw—tinamaan ang tuhod.Crack.Napal

May mga pagkatalo—na hindi katapusan.Hindi dahil hindi ka nasaktan.Hindi dahil hindi ka bumagsak.Kundi dahil—may natira ka pang lakas para bumangon.At kapag pinili mong bumangon—may kapalit iyon.Kailangan mong iwan ang dati mong sarili.Kailangan mong sirain kung sino ka.Para mabuo ang mas mapanganib na bersyon mo.Tahimik ang silid.Walang ilaw kundi ang mahina at puting glow mula sa kisame.Amoy antiseptic.Malinis.Kontrolado.At sa gitna—si Mara.Nakahiga.Nakahawak sa sariling hininga.Sugatan.Halos wala nang lakas.Pero gising.Dahan-dahan siyang dumilat.Masakit.Hindi lang sa katawan—kundi sa loob.Sa alaala.Sa laban.Sa pagkatalo.Yung mukha.Yung galaw.Yung lakas.Hindi niya makalimutan.“Hindi pa sapat…”Mahina niyang bulong.Diretso.Walang emosyon.Pero may katotohanan.Sa gilid—nakatayo ang lalaki.Tahimik.Pinagmamasdan siya.Hindi na siya nagtatago.Hindi na siya nagpapanggap.“At kaya ka pa namin pinili.”Malamig ang boses niya.“Hindi dahil ikaw ang pi

May mga taong—kapag may hinahanap—hindi tumitigil.Hindi dahil matigas ang ulo.Kundi dahil—wala silang ibang pagpipilian.At kapag ang hinahanap mo—ay ang taong mahalaga sa’yo—hindi mo iniisip ang panganib.Hindi mo iniisip ang pagod.Hindi mo iniisip kung mabubuhay ka pa.Kundi—isang bagay lang.Makita siya.Madilim ang kalsada.Mahaba.Tahimik.At sa gitna nito—si Mara.Hindi tumitigil.Hindi bumabagal.Hindi sumusuko.Lumipas ang oras.Hindi niya alam kung gaano katagal.Hindi na mahalaga.Kasi sa bawat segundo—lumalayo siya.At sa bawat segundo—lalo siyang nagiging determinado.Sa kamay niya—ang sirang tracker.Wala nang signal.Wala nang direksyon.Pero hindi siya tumigil.Huminto siya sandali.Huminga nang malalim.Pinikit ang mata.At sa sandaling iyon—hindi siya umasa sa device.Kundi—sa sarili niya.Binalikan niya ang lahat.Ang ruta.Ang bilis.Ang galaw ng sasakyan.Ang direksyon ng tunnel.Lahat.“Think…”Mahina niyang bulong.Diretso.Walang emosyon.Pero may