Huwag Mo Akong Balikan, Atty의 모든 챕터: 챕터 91 - 챕터 100

May mga laban—na kahit anong gawin mo—may talo.May masasaktan.May mawawala.At sa huli—hindi na kung sino ang mananalo ang mahalaga—kundi kung sino ang matitira.Tahimik ang rooftop.Pero hindi ito katahimikan ng kapayapaan.Kundi—katahimikan ng pagtatapos.Tatlo silang nakatayo.Si Mara.Si Rafael.At ang Shadow Enemy.At sa gilid—ang babae.May hawak na device.Maliit.Pero sapat—para tapusin ang lahat.“Ano ‘yan?”Diretso ang tanong ni Mara.Hindi siya umatras.Hindi siya natakot.Pero handa siya.Ngumiti ang babae.Malamig.“Insurance.”Boom.Nanlaki ang mga mata ni Rafael.“What kind of insurance?”Tahimik.“At kung hindi matatapos ang proyekto…”“…buburahin natin ang lahat ng ebidensya.”Boom.At sa sandaling iyon—naramdaman nila.Hindi ito simpleng laban.Hindi ito simpleng paghihiganti.Kundi—pagbura.“Hindi mo gagawin ‘yan.”Mahina ang boses ni Mara.Diretso.Pero ngumiti ang babae.“At sino ang pipigil sa’kin?”Tahimik.At sa sandaling iyon—wala silang sagot.“La

May mga pagtatapos—na hindi talaga katapusan.Akala mo tapos na.Akala mo ligtas ka na.Pero ang totoo—isa lang itong pahinga.Bago magsimula ulit ang mas malalang laban.At kapag bumalik ito—hindi ka na pareho.Mas handa ka na.O mas wasak.Tahimik ang umaga.Maliwanag.Hindi katulad ng mga gabing puro dugo at sigaw.Sa labas ng facility—may hangin.May araw.May buhay.At sa unang pagkakataon—parang normal ang lahat.Nakatayo si Mara sa may bintana.Tahimik.Nakatingin sa malayo.Hindi siya gumagalaw.Pero sa loob niya—maraming nangyayari.Mga alaala.Mga sugat.Mga tanong.“Hindi ka pa rin sanay, no?”Mahina ang boses mula sa likod.Si Rafael.Nakatayo sa pinto.May benda pa rin.Pero mas malakas na.Mas buhay.Hindi siya lumingon.Hindi agad.“Hindi ko alam kung masasanay pa ako.”Mahina niyang sagot.Diretso.“At kung okay lang ‘yon…”“…hindi ko rin sigurado.”Tahimik.At sa sandaling iyon—wala silang sagot.Lumapit si Rafael.Dahan-dahan.Huminto sa tabi niya.At sabay si

May mga kalaban—na hindi mo kayang talunin sa lakas lang.Hindi sa bilis.Hindi sa galit.Kundi—sa kung gaano ka katatag.At kung gaano ka katagal mananatiling nakatayo—kahit unti-unti ka nang bumabagsak.Tahimik ang main room.Pero hindi ito katahimikan ng kapayapaan.Kundi—katahimikan bago ang tunay na laban.Sa gitna—ang data core.At sa harap nito—ang lalaking hindi nila kilala.Pero malinaw—siya ang bantay.Nakatayo siya nang diretso.Walang kaba.Walang pag-aalinlangan.Parang alam na niya ang mangyayari.At hindi siya natatakot.“Last warning.”Mahina ang boses niya.Diretso.“Turn back.”Tahimik.Hindi siya sumigaw.Hindi siya nagbanta.Pero mas mabigat iyon.Lumapit si Mara.Dahan-dahan.Hindi siya umatras.Hindi siya natakot.“At kung hindi?”Diretso ang tanong niya.Ngumiti ang lalaki.Malamig.“Then you fall.”Boom.Sa isang iglap—gumalaw siya.Mabilis.Hindi normal.Parang—hindi tao.Sumugod siya kay Mara.Diretso.Walang warning.At bago pa siya makaiwas—tinama

May mga laban—na akala mo tapos na—pero doon pa lang nagsisimula ang tunay na gulo.Hindi dahil nagkamali ka.Kundi dahil—may mas malaking galaw sa likod ng lahat.At kapag nalaman mo iyon—maiintindihan mo—na hindi ikaw ang nagdidikta ng laban.Ikaw ang bahagi nito.Tahimik ang main room.Pero hindi ito katahimikan ng tagumpay.Kundi—katahimikan ng babala.Sa gitna—nakahandusay ang katawan ng bantay.Walang galaw.Walang buhay.At sa harap nito—nakatayo si Mara.Humihinga nang mabigat.Pagod.Sugatan.Pero buhay.Sa gilid—nakaupo si Rafael.Nakahawak sa tagiliran.Masakit.Pero pilit na tumatayo.Hindi siya sanay na manatiling nakahiga.“Natapos na…”Mahina ang bulong niya.Pero hindi siya sigurado.Kasi sa screen—may ibang nangyayari.“Transfer Complete.”Paulit-ulit na nag-blink.Parang nanunuya.Parang nagsasabi—huli na kayo.“Hindi…”Mahina ang boses ni Mara.Lumapit siya sa system.Hindi na nag-alinlangan.Sinubukan niyang patayin.I-shutdown.Sirain.Pero—huli na.“A

May mga laban—na hindi mo pinapasok para manalo.Hindi para mabuhay.Kundi—para may mailigtas.At sa huli—hindi ang tanong kung sino ang matitira—kundi kung sino ang pipiling mawala.Magulo ang warehouse.Sigaw.Putok.Tunog ng bakal na bumabagsak.At sa gitna nito—si Mara.Nag-iisa.Napapalibutan.Pero hindi sumusuko.Sa bawat galaw niya—may bumabagsak.Sa bawat suntok—may natatapos.Pero hindi nauubos ang kalaban.Hindi sila tumitigil.Hindi sila natatakot.Parang—wala silang pakialam kung mamatay.Sa gilid—nakatayo si Rafael.Hindi gumagalaw.Hindi siya makaalis.Hindi niya kayang iwan.Pero alam niya—kailangan niya.“GO!”Sigaw ni Mara.Hindi siya lumingon.Hindi siya nagduda.Pero malinaw—utos iyon.“Hindi kita iiwan!”Sigaw ni Rafael pabalik.Punong-puno ng galit.At sakit.“Hindi ito oras para sa emosyon!”Sigaw niya.“Gawin mo ‘to!”Boom.At sa sandaling iyon—nabiyak ang puso niya.Hindi dahil nasaktan siya.Kundi dahil—alam niya.Ito ang kailangan.Sa taas—nakam