جميع فصول : الفصل -الفصل 10

Hindi pa man tuluyang nakakapasok si Mara sa loob ng kanilang inuupahang kwarto ay agad na siyang sinalubong ng kaba.Bukas ang pinto.At hindi iyon normal.“Mara!”Napalingon siya sa boses ng kanyang tiyahin na nagmumula sa loob. Mabilis siyang pumasok at doon niya nakita ang magulong sitwasyon—nakakalat ang ilang gamit, at ang kanyang pinsan na si Jessa ay nakaupo sa gilid, umiiyak.“Ano pong nangyari?” agad niyang tanong, nanginginig ang boses.Lumapit ang kanyang tiyahin, halatang balisa.“Yung tatay mo…” nangingilid ang luha nito. “Na-ospital.”Parang biglang huminto ang mundo ni Mara.“Ano po?” halos pabulong niyang tanong.“Bigla raw hinimatay sa bukid,” dagdag pa nito. “Wala silang sapat na pera doon, Mara. Kailangan natin ng tulong.”Nanghina ang kanyang katawan at napaupo siya sa lumang silya.Sunod-sunod na pumasok sa isip niya ang mga problema—ang tuition niya, ang renta, ang mga bayarin sa bahay… at ngayon, hospital bills pa.“Magkano po ang kailangan?” pilit niyang tanon

Hindi inakala ni Mara na ganito kabilis magsisimula ang lahat.Dalawang araw pa lang ang lumipas mula nang pirmahan niya ang kontrata, ngunit heto siya ngayon—nakatayo sa harap ng isang salamin, suot ang isang mamahaling gown na hindi niya kailanman inakalang maisusuot niya.“Ma’am, konting ayos na lang po,” sabi ng stylist habang inaayos ang buhok niya.Tahimik lang si Mara.Hindi pa rin siya sanay.Hindi sa lugar.Hindi sa mga taong nakapaligid sa kanya.At lalong hindi sa papel na kailangan niyang gampanan.“Ready na po siya, sir.”Napalingon si Mara sa salitang iyon.At doon niya nakita si Rafael.Nakatayo sa may pintuan, suot ang isang itim na suit na perpektong bumagay sa kanyang tindig. Tulad ng dati, seryoso ang mukha nito—parang walang kahit anong emosyon.Ngunit nang magtagpo ang kanilang mga mata—sandaling tumigil ang oras.Tinitigan siya nito.Mula ulo hanggang paa.Parang sinusuri kung pasado ba siya sa pamantayan nito.“Let’s go,” maikli nitong sabi.Walang kahit anong

Hindi nagtagal ay bumalik ang gulo sa buhay ni Mara.At nagsimula iyon sa isang pangalan—Isabella Reyes.Hindi niya inaasahan na muling makikita ang babaeng iyon, lalo na sa loob mismo ng condo ni Rafael.“Raf, you didn’t tell me you have a visitor,” matamis ngunit may halong panunukso ang sabi ni Isabella habang nakasandal sa pinto. Isang ngiti ang lumambot sa labi nito, ngunit may bahid ng pang-uuyam na parang alam niyang may kinokontrol siya sa sitwasyon.Nanigas si Mara. Hindi siya komportable. Hindi sa presensya ng babae—kundi sa paraan ng pagtingin nito sa kanya. Parang isa siyang bagay na kailangang suriin at husgahan.“Hindi kita kailangang i-update,” malamig na sagot ni Rafael, tahimik na nakatingin kay Mara. Wala siyang kaakibat na damdamin sa ngiti ni Isabella, ngunit malinaw ang warning: huwag kang gagawa ng kahit ano.Ngunit hindi natinag si Isabella. Lumapit ito kay Mara, pinapanatili ang ngiti, halos nakakalat ang confidence sa bawat kilos.“Hi,” sabi nito, nakangiti. “

Hindi naging madali ang sumunod na mga araw para kay Mara.Kahit anong pilit niyang maging kalmado, hindi niya maalis sa isip ang presensya ni Isabella.Parang kahit saan siya lumingon—nandoon ito.At sa bawat pagkakataon, mas lalo niyang nararamdaman ang kakulangan niya.Nasa opisina siya nang araw na iyon, tahimik na inaayos ang ilang dokumento. Pilit niyang ibinabaon ang sarili sa trabaho para makalimot.Pero hindi sapat.Hindi kapag ang iniisip niya ay si Rafael—at kung paano ito tumingin kay Isabella.“Hindi ka pa rin sanay, ano?”Napalingon siya.Nakatayo si Isabella sa likod niya, nakangiti.Malamig.Mapanukso.“May kailangan po ba kayo?” pilit niyang tanong.Ngumiti ito nang mas malalim.“Curious lang ako,” sabi nito. “Hanggang kailan mo kayang magpanggap?”Napakuyom ang kamay ni Mara.“Hindi ako nagpapanggap,” sagot niya.“Talaga?” bahagyang tumawa si Isabella. “Kasi sa nakikita ko, ikaw lang ang hindi aware sa totoong nangyayari.”Nanlaki ang mga mata ni Mara.“Ano pong ib

Hindi pa man tuluyang nakakalayo si Mara, ramdam na niya ang bigat sa dibdib niya.Akala niya, kapag iniwan niya si Rafael—gagaan.Pero mali siya.Mas masakit pala.Pagdating niya sa bahay, agad siyang pumasok sa kwarto at isinara ang pinto.Doon niya tuluyang pinakawalan ang lahat.Tahimik na luha.Walang hikbi.Walang ingay.Pero ramdam ang sakit.“Anak…”Napalingon siya.Nakatayo sa pinto ang kanyang tiyahin.May hawak na telepono.“Mara… tumawag ang ospital.”Biglang bumilis ang tibok ng puso niya.“Ano po ’yon?” agad niyang tanong.Nag-alangan ang tiyahin niya.“Yung tatay mo…”Parang nanlamig ang buong katawan niya.“Ano pong nangyari?” nanginginig niyang tanong.“May… may gustong kumausap sa’yo.”Kinabukasan, agad siyang pumunta sa ospital.Hindi siya mapakali.Hindi niya alam kung anong aasahan niya.Pagdating niya roon, agad siyang sinalubong ng doktor.“Miss Mara Villanueva?”“Opo,” sagot niya.“May kailangan po kayong malaman tungkol sa kondisyon ng ama ninyo.”Biglang sum