Huwag Mo Akong Balikan, Atty

Ang Lalaking Hindi Niya Dapat Kilalanin

Hindi inaasahan ni Mara Villanueva na sa isang gabing basang-basa siya ng ulan ay may makikilala siyang lalaking magpapagulo ng buong buhay niya.

Galing siya sa kanyang part-time job sa isang maliit na café sa Quiapo nang biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala siyang dalang payong, at ang tanging nasa isip niya ay kung paano makakauwi agad sa inuupahan nilang maliit na kwarto kasama ang kanyang tiyahin.

“Mara! Bilisan mo na!” sigaw ng kasamahan niyang si Liza bago ito tuluyang sumakay ng jeep.

Ngumiti lang siya at tumango, kahit alam niyang mahihirapan siyang sumakay sa ganitong oras.

Habang naglalakad siya sa gilid ng kalsada, pilit niyang pinoprotektahan ang kanyang bag na may laman na importanteng dokumento—mga papeles para sa kanyang pag-aaral at trabaho. Hindi niya kayang mabasa ang mga iyon.

Ngunit sa kalagitnaan ng kanyang pagmamadali, biglang may isang itim na sasakyan ang huminto sa kanyang harapan.

Isang mamahaling kotse.

Hindi niya agad pinansin iyon, hanggang sa bumukas ang bintana.

“Sumakay ka.”

Napahinto si Mara.

Isang malamig ngunit kalmadong boses ng lalaki ang kanyang narinig. Hindi siya agad gumalaw.

“Hindi kita uulitin,” dagdag pa nito.

Doon lang siya napatingin.

Sa loob ng sasakyan ay isang lalaking may seryosong mukha, matangos ang ilong, at mga matang tila kayang basahin ang pagkatao ng kahit sino. Nakasuot ito ng simpleng polo, ngunit halatang mamahalin.

Hindi niya ito kilala.

At lalong wala siyang balak makisakay sa estranghero.

“Okay lang po,” magalang niyang tugon. “Makakasakay naman po ako.”

Hindi sumagot ang lalaki. Sa halip, tumingin ito sa kanya mula ulo hanggang paa—parang sinusuri kung nagsasabi ba siya ng totoo o hindi.

Umuulan pa rin nang malakas. Halos hindi na siya makakita sa daan.

“Basang-basa ka na,” malamig nitong sabi. “At mukhang wala kang masasakyan.”

Napakagat-labi si Mara.

Tama ito.

At sa totoo lang, nagsisimula na siyang manginig sa lamig.

Ilang segundo siyang nag-isip bago tuluyang sumuko.

Dahan-dahan siyang sumakay sa sasakyan.

“Salamat po,” mahina niyang sabi.

Hindi na siya pinansin ng lalaki.

Tahimik ang loob ng kotse. Tanging tunog ng ulan at makina ang maririnig.

Paminsan-minsan ay napapasilip si Mara sa lalaki.

May kakaiba rito.

Hindi lang dahil sa itsura nito—na hindi maikakailang gwapo—kundi dahil sa presensya nito. Yung tipong hindi mo basta malalapitan.

May kapangyarihan.

At delikado.

“Address,” biglang sabi ng lalaki.

Agad niyang sinabi ang direksyon papunta sa inuupahan nila.

Habang nasa biyahe, hindi niya maiwasang mapaisip.

Bakit siya tinulungan nito?

Sa itsura pa lang ng sasakyan, alam niyang hindi ito basta ordinaryong tao.

At ang mga taong ganito…

Hindi basta tumutulong nang walang dahilan.

Pagdating nila sa tapat ng maliit nilang eskinita, agad siyang nagpasalamat.

“Maraming salamat po,” sabi niya habang hinahawakan ang pinto.

Ngunit bago siya makababa, nagsalita muli ang lalaki.

“Sandali.”

Napahinto siya.

Kinuha nito ang isang card mula sa dashboard at iniabot sa kanya.

“Kung kailangan mo ng tulong,” sabi nito, “tumawag ka.”

Nag-alangan si Mara, pero tinanggap niya iyon.

Pagtingin niya sa card, bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata.

Atty. Rafael Cortez.

Isang kilalang pangalan.

Hindi lang sa mundo ng batas—kundi pati sa mga balita at high society.

Napatingin siya muli sa lalaki.

Hindi niya akalaing ganitong klaseng tao ang tumulong sa kanya.

“Hindi ko po kailangan,” bigla niyang sabi, ibinabalik ang card.

Bahagyang tumaas ang kilay ng lalaki.

“Sigurado ka?”

Tumango siya.

“Mas mabuti pong… dito na lang po matapos,” mahina pero matatag niyang sagot.

Isang sandaling katahimikan ang bumalot sa kanila.

Tila hindi sanay ang lalaki na tinatanggihan.

Ngunit imbes na magalit, bahagya itong ngumiti—isang ngiting hindi niya maipaliwanag.

“Interesting,” bulong nito.

Hindi na siya naghintay pa.

Agad siyang bumaba ng sasakyan at naglakad papasok ng eskinita, hindi na lumingon pa.

Ngunit hindi niya alam…

na mula sa loob ng kotse, hindi pa rin inaalis ng lalaki ang tingin sa kanya.

Parang may nagsimulang interes na hindi niya inaasahan.

At sa gabing iyon—

pareho nilang hindi alam na ang simpleng pagtatagpo nila sa ulan ay simula pa lang ng isang komplikadong kwento.