Alle Kapitel von Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Kapitel 131 – Kapitel 140

May mga digmaan—na nagsisimula sa kamao.May mga laban—na nagsisimula sa bala.Pero may mas delikadong klase ng gulo—yung hindi mo agad naririnig.Walang putok.Walang sigaw.Walang dugo sa unang minuto.Kundi ilaw na namamatay.Trapikong humihinto.Pintong hindi bumubukas.Tubig na biglang umaakyat.At mga taong hindi alam—na ginagamit na sila laban sa isa’t isa.Kapag sistema ang armas—buong siyudad ang battlefield.Umugong ang buong tunnel chamber.Mula sahig hanggang kisame.Parang may higanteng makina na umiikot sa ilalim ng lupa.Nag-flicker ang ilaw.Ang mga screen sa sirang server rack sabay-sabay bumukas.Rows of city maps.Power grids.Traffic cameras.Drainage systems.Transit locks.At sa gitna—ang mukha ni Lucian.Ngumingiti.“Welcome to Phase Three.”Mahina niyang sabi.“Reactive populations are so easy to steer.”At nawala ang feed.Tahimik ang junction chamber sa isang segundo.Pagkatapos sabay-sabay nagsalita ang lahat.“Status!”Sigaw ni Vera.Operator tumingin

May mga countdown—na para sa bomba.May mga timer—na para sa laro.May mga segundong kinakabahan ka dahil baka mahuli ka lang sa tren.Pero may countdown—na kapag umabot sa zero—hindi lang isang kwarto ang sasabog.Hindi lang isang gusali.Hindi lang isang buhay.Kundi tiwala.Sistema.Kaayusan.Isang lungsod na biglang matututo kung gaano ito kadaling wasakin.At limang minuto—sobrang ikli para sa awa.05:00Pulang ilaw ang bumalot sa core chamber.Umiikot ang sirena sa kisame.Nag-flicker ang malalaking screens.Sa bawat isa—mapa ng lungsod.Mga node.Power stations.Floodgates.Transit locks.Emergency communications.Lahat naka-queue sa cascade sequence.Sa gitnang dais—nakatayo si Lucian.Relaxed.Parang host ng sarili niyang palabas.“Observe.”Mahina niyang sabi.“When one system distrusts another, failure becomes elegant.”“Still talking weird.”Sabi ni Rafael.Hindi siya pinansin.Split DecisionNasa cover sina Mara at Rafael sa ilalim ng side catwalk.Pumuputok pa rin

May mga sandali—na sobrang ikli—pero kayang baguhin ang buong buhay.Isang “oo.”Isang “hindi.”Isang hakbang pasulong.Isang pagbitaw.Isang bala.Isang yakap.At minsan—siyam na segundo lang—ang pagitan ng lungsod na humihinga—at lungsod na nalunod sa sarili nitong takot.00:09Pulang numero sa lahat ng screen.Blinking.Mabilis.Sa gitna ng dais—isang pulang button.Exposed.Walang salamin.Walang cover.Isang pindot lang.At sa paligid nito—tatlong sugatang tao.Si Mara.Si Rafael.At si Lucian.Sa ibaba—umiikot pa rin ang napakalaking vault door.Mabagal.Hindi sapat ang bilis.Huminga si Lucian.Dugo sa labi.Pasa sa mata.Galit sa buong katawan.Pero malinaw pa rin ang tingin.Objective first.Humakbang siya pakanan.Nag-counter si Mara.Sumabay si Rafael sa kaliwa.Tatlong tao umiikot sa isang buton.Parang predator dance.“Still dramatic.”Mahina sabi ni Rafael.“Still alive.”Sagot ni Lucian.At sumugod.Eight Seconds00:08Tinarget niya si Rafael muna.Pinakamahinan

May mga tao—na akala nila ang ending—ay nangyayari kapag bumagsak ang kontrabida.Kapag tumigil ang putukan.Kapag bumalik ang ilaw.Kapag may headline nang nagsasabing ligtas na.Pero ang totoo—doon pa lang nagsisimula ang ibang klaseng laban.Yung paghilom.Yung pag-alala.Yung tanong kung sino ka—kapag wala nang kailangang suntukin.At kung paano ka mabubuhay—kapag sanay ka lang mabuhay para sa gera.Dawn Above the CityMadaling-araw nang makaakyat sila sa ibabaw.Malamig ang hangin.Maulan pa rin nang bahagya.Ang siyudad ay gising kahit pagod.May mga sirena sa malayo.Mga ilaw ng rescue vehicles.Traffic enforcers sa mga intersection.Mga taong lumalabas ng gusali para tingnan kung ano ang nangyari.Phones raised.Questions everywhere.Answers nowhere.Lumabas sila sa isang service hatch sa gilid ng lumang depot.Unang umakyat si Vera.Sumunod ang operator na nakaalalay sa sarili niyang sugatang binti.Pagkatapos si Rafael—mabagal.Masama ang tingin sa bawat hagdan.“At so

May mga lugar—na namamatay nang dahan-dahan.Hindi sa isang pagsabog.Hindi sa sunog.Kundi sa paglimot.Kapag tumigil ang negosyo.Kapag umalis ang tao.Kapag ang dating ingay ng trabaho—napalitan ng hangin at kalawang.Pero ang mga abandonadong lugar—paborito ng mga lihim.Walang usisero.Walang witness.Walang nagbibilang kung sino ang pumasok—o kung sino ang hindi na lumabas.At sa lungsod na marunong magtago—ang pantalan ang isa sa pinakamagaling magsinungaling.Harbor DistrictMaaga pa pero kulay abo na ang langit.Mabigat ang ulap.Amoy alat, diesel, at lumang kahoy.Rows of rusted containers.Cracked asphalt.Warehouses na kalahati sira, kalahati nakatayo sa pride.Seagulls screaming overhead.At sa pinakadulong pier—ang lumang customs storage block.Grid reference ng signal.Dalawang black SUVs ang huminto sa layo.Lumabas sina Vera, Mara, Rafael, at anim na field agents.Full tactical gear ang agents.Si Rafael naka-light vest lang.“Because apparently bruises are now