All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 131 - Chapter 140

234 Chapters

Chapter 131: Phase Three

May mga digmaan—na nagsisimula sa kamao.May mga laban—na nagsisimula sa bala.Pero may mas delikadong klase ng gulo—yung hindi mo agad naririnig.Walang putok.Walang sigaw.Walang dugo sa unang minuto.Kundi ilaw na namamatay.Trapikong humihinto.Pintong hindi bumubukas.Tubig na biglang umaakyat.At mga taong hindi alam—na ginagamit na sila laban sa isa’t isa.Kapag sistema ang armas—buong siyudad ang battlefield.Umugong ang buong tunnel chamber.Mula sahig hanggang kisame.Parang may higanteng makina na umiikot sa ilalim ng lupa.Nag-flicker ang ilaw.Ang mga screen sa sirang server rack sabay-sabay bumukas.Rows of city maps.Power grids.Traffic cameras.Drainage systems.Transit locks.At sa gitna—ang mukha ni Lucian.Ngumingiti.“Welcome to Phase Three.”Mahina niyang sabi.“Reactive populations are so easy to steer.”At nawala ang feed.Tahimik ang junction chamber sa isang segundo.Pagkatapos sabay-sabay nagsalita ang lahat.“Status!”Sigaw ni Vera.Operator tumingin

Chapter 132: The Core Chamber

May mga puso—na tumitibok sa dibdib.At may mga puso—na nakabaon sa ilalim ng siyudad.Hindi laman.Hindi dugo.Kundi wires.Mga valve.Mga switch.Mga system na hindi iniisip ng tao hangga’t gumagana.Kapag bukas ang ilaw—walang nagtataka.Kapag dumadaloy ang trapiko—walang nagpapasalamat.Kapag umaandar ang lungsod—akala mo kusa.Pero sa ilalim—may puso itong pwedeng pigain.At may taong gustong hawakan iyon.Mabigat ang hangin sa tunnel.Amoy pulbos.Amoy basang semento.Amoy sunog na wire mula pagsabog sa likod.Naglalakad na ngayon, hindi tumatakbo.Hindi dahil may oras sila.Kundi dahil paubos na lakas.Nasa unahan si Mara.Bitbit ang black case.Katabi niya si Vera, hawak ang tablet na putol-putol ang signal.Sa likod si Rafael at ang natitirang operator.Tahimik ang lahat.Pagod has a sound.At iyon ang naririnig sa bawat hakbang nila.“Kung core chamber ito…”Mahina sabi ni Rafael.“May chance bang may aircon?”“Zero.”Sagot ni Vera.“Government facility nga.”Bahagyang

Chapter 133: Cascade Protocol

May mga countdown—na para sa bomba.May mga timer—na para sa laro.May mga segundong kinakabahan ka dahil baka mahuli ka lang sa tren.Pero may countdown—na kapag umabot sa zero—hindi lang isang kwarto ang sasabog.Hindi lang isang gusali.Hindi lang isang buhay.Kundi tiwala.Sistema.Kaayusan.Isang lungsod na biglang matututo kung gaano ito kadaling wasakin.At limang minuto—sobrang ikli para sa awa.05:00Pulang ilaw ang bumalot sa core chamber.Umiikot ang sirena sa kisame.Nag-flicker ang malalaking screens.Sa bawat isa—mapa ng lungsod.Mga node.Power stations.Floodgates.Transit locks.Emergency communications.Lahat naka-queue sa cascade sequence.Sa gitnang dais—nakatayo si Lucian.Relaxed.Parang host ng sarili niyang palabas.“Observe.”Mahina niyang sabi.“When one system distrusts another, failure becomes elegant.”“Still talking weird.”Sabi ni Rafael.Hindi siya pinansin.Split DecisionNasa cover sina Mara at Rafael sa ilalim ng side catwalk.Pumuputok pa rin

Chapter 134: Fifty-Nine Seconds

May mga tao—na akala nila kapag napigilan mo ang plano—tapos na ang laban.Kapag naputol ang countdown—ligtas na lahat.Kapag namatay ang ilaw ng babala—pwede ka nang huminga.Pero ang totoong mapanganib na tao—hindi umaasa sa iisang plano.May backup.May reserve.May last move.At kadalasan—ang pinaka-delikadong suntok—yung dumarating pagkatapos mong magdiwang.00:59Naka-freeze sa screen ang bagong oras.CASCADE INTERRUPTEDNamatay ang sirena.Huminto ang auto-turrets.Nag-steady ang ilaw sa core chamber.Sa ibabaw ng lungsod—maraming systems ang nagsisimulang bumalik.Traffic grids resetting.Emergency lines restoring.Flood pumps rebooting.Hindi pa maayos.Pero humihinga ulit ang siyudad.At sa mismong sandaling iyon—sumugod si Lucian.Knife raised.Walang ngiti ngayon.Puro galit.Mabilis siyang dumiretso kay Mara.Malapit.Personal.Nasalo niya ang pulso sa huling segundo.Talim isang pulgada mula leeg.Nanginginig ang braso nilang dalawa.Si Rafael sumingit sa gilid.

Chapter 135: Nine Seconds

May mga sandali—na sobrang ikli—pero kayang baguhin ang buong buhay.Isang “oo.”Isang “hindi.”Isang hakbang pasulong.Isang pagbitaw.Isang bala.Isang yakap.At minsan—siyam na segundo lang—ang pagitan ng lungsod na humihinga—at lungsod na nalunod sa sarili nitong takot.00:09Pulang numero sa lahat ng screen.Blinking.Mabilis.Sa gitna ng dais—isang pulang button.Exposed.Walang salamin.Walang cover.Isang pindot lang.At sa paligid nito—tatlong sugatang tao.Si Mara.Si Rafael.At si Lucian.Sa ibaba—umiikot pa rin ang napakalaking vault door.Mabagal.Hindi sapat ang bilis.Huminga si Lucian.Dugo sa labi.Pasa sa mata.Galit sa buong katawan.Pero malinaw pa rin ang tingin.Objective first.Humakbang siya pakanan.Nag-counter si Mara.Sumabay si Rafael sa kaliwa.Tatlong tao umiikot sa isang buton.Parang predator dance.“Still dramatic.”Mahina sabi ni Rafael.“Still alive.”Sagot ni Lucian.At sumugod.Eight Seconds00:08Tinarget niya si Rafael muna.Pinakamahinan

Chapter 136: Choose the Shot

May mga desisyon—na pwedeng pag-isipan.May mga pagpili—na pwede mong balikan bukas.May mga sagot—na pwede mong baguhin kapag mali.Pero may mga sandali—na wala kang oras.Walang second opinion.Walang practice round.Trigger lang.At pagkatapos noon—kahit tama ang pinili mo—may mawawala pa rin.Nakatigil ang buong core chamber.Hum into low systems.Blinking green na ngayon ang city map screens.Recovered.Stabilizing.Sa wakas, humihinga na ulit ang lungsod.Pero sa gitna ng katahimikan—mas delikado ang eksena.Si Lucian nasa likod ni Mara.Isang kamay sa leeg niya.Isang matulis na metal shard sa ilalim ng panga.Kaunting diin lang—dugo agad.Si Vera nasa ibabang platform.Baril nakatutok pataas.Steady hands.Unreadable face.Si Rafael nasa sahig malapit sa sirang pedestal.Humihingal.Masakit ang buong katawan.At sobrang layo para umabot agad.“Drop it.”Malamig na sabi ni Vera.Ngumiti si Lucian.“You first.”“Wala kang exit.”“Everyone says that too early.”Hinigpitan

Chapter 137: After the Fall

May mga tao—na akala nila ang ending—ay nangyayari kapag bumagsak ang kontrabida.Kapag tumigil ang putukan.Kapag bumalik ang ilaw.Kapag may headline nang nagsasabing ligtas na.Pero ang totoo—doon pa lang nagsisimula ang ibang klaseng laban.Yung paghilom.Yung pag-alala.Yung tanong kung sino ka—kapag wala nang kailangang suntukin.At kung paano ka mabubuhay—kapag sanay ka lang mabuhay para sa gera.Dawn Above the CityMadaling-araw nang makaakyat sila sa ibabaw.Malamig ang hangin.Maulan pa rin nang bahagya.Ang siyudad ay gising kahit pagod.May mga sirena sa malayo.Mga ilaw ng rescue vehicles.Traffic enforcers sa mga intersection.Mga taong lumalabas ng gusali para tingnan kung ano ang nangyari.Phones raised.Questions everywhere.Answers nowhere.Lumabas sila sa isang service hatch sa gilid ng lumang depot.Unang umakyat si Vera.Sumunod ang operator na nakaalalay sa sarili niyang sugatang binti.Pagkatapos si Rafael—mabagal.Masama ang tingin sa bawat hagdan.“At so

Chapter 138: Ghost Signal

May mga bagay—na kapag nahulog sa dilim—akala mo wala na.May mga tao—na kapag namatay—akala mo tapos na ang problema.May mga gusali—na kapag nasunog—akala mo burado na ang laman.Pero hindi lahat ng multo—nasa sementeryo.May multong nasa file.May multong nasa code.May multong marunong maghintay—hanggang akala mong ligtas ka na.At kapag bumalik sila—hindi sila kumakatok.Nagpi-ping lang.Rooftop InterruptedAng katahimikan ng umaga ay nabasag ng sigaw mula ibaba.“Director! We found another signal in the archive!”Napatingin sina Mara at Rafael sa courtyard.Agents running.Screens being wheeled out.Vera already moving fast.Hindi na siya mukhang pagod.Mukha na siyang nasa natural habitat niya—crisis.Rafael uminom ng natitirang kape.“Do we ever get breakfast first?”Tumayo si Mara.“No.”“Cruel world.”Mobile Command VanSa loob ng malaking command van—punô ng monitors, cables, live feeds.Rain tapping sa bubong.Hum of generators.Tatlong analysts nakatutok sa isa

Chapter 139: Harbor of Bones

May mga lugar—na namamatay nang dahan-dahan.Hindi sa isang pagsabog.Hindi sa sunog.Kundi sa paglimot.Kapag tumigil ang negosyo.Kapag umalis ang tao.Kapag ang dating ingay ng trabaho—napalitan ng hangin at kalawang.Pero ang mga abandonadong lugar—paborito ng mga lihim.Walang usisero.Walang witness.Walang nagbibilang kung sino ang pumasok—o kung sino ang hindi na lumabas.At sa lungsod na marunong magtago—ang pantalan ang isa sa pinakamagaling magsinungaling.Harbor DistrictMaaga pa pero kulay abo na ang langit.Mabigat ang ulap.Amoy alat, diesel, at lumang kahoy.Rows of rusted containers.Cracked asphalt.Warehouses na kalahati sira, kalahati nakatayo sa pride.Seagulls screaming overhead.At sa pinakadulong pier—ang lumang customs storage block.Grid reference ng signal.Dalawang black SUVs ang huminto sa layo.Lumabas sina Vera, Mara, Rafael, at anim na field agents.Full tactical gear ang agents.Si Rafael naka-light vest lang.“Because apparently bruises are now

Chapter 140: Dr. Moreau

May mga tao—na pumapatay gamit kamay.May mga tao—na pumapatay gamit baril.May mga tao—na pumapatay gamit utos.Pero may iilang tao—na hindi kailangang pumatay mismo.Sila ang gumagawa ng sistemang papatay para sa kanila.Sila ang nagde-design ng takot.Sila ang naglalagay ng numero sa pangalan.Sila ang tumitingin sa bata—at nakikita hindi buhay—kundi potential.At kapag tumanda sila—ang konsensya nila ay karaniwang naka-archive na.Mezzanine OfficeTahimik ang buong warehouse matapos marinig ang pangalan.Dr. Althea Moreau.Voice only.Calm.Controlled.Parang lecturer lang sa audio call.Hindi architect ng trauma.Sa lumang monitor, green text flickered.Signal weak.Presence strong.Si Vera unang gumalaw.Hinigpitan ang hawak sa baril.“Track the source.”utos niya sa comms.Mula ibaba, sumagot ang analyst.“Routing through layered relays. Signal bouncing.”“Local and remote both.”“Meaning?”Mahina sabi ni Rafael.“She wants to be heard.”Sagot ni Vera.“Not found.”Mira

...

12 13 14 15 16

...

SCAN CODE TO READ ON APP