All Chapters of Huwag Mo Akong Balikan, Atty: Chapter 141 - Chapter 150

May mga basement—na para sa storage.May mga underground floor—na para sa parking.May mga silong—na para sa baha.Pero may mga lugar sa ilalim ng lupa—na ginawa para ibaon ang konsensya.Doon nilalagay ang mga file na hindi pwedeng makita.Mga kagamitan na hindi pwedeng maimbento.Mga pangalan na hindi pwedeng maalala.At minsan—mga batang hindi pwedeng maging tao.Kapag ang lihim ay sobrang dumi—hindi ito sinusunog.Ibinaba lang nang mas malalim.Freight PlatformBumukas ang steel doors ng hidden elevator.Mabagal.May tunog ng lumang gears na matagal nang hindi dapat gumagana.Pero gumagana pa rin.Too well.Inside—maluwang ang platform.Industrial freight lift.Kasya crates.Kasya bodies.Kasya regrets.Unang pumasok si Mara.Then Vera.Then Rafael, na may visible hatred sa concept ng pagbaba.“I miss roofs.”Mahina niyang sabi.Sumunod si Mira sa pinakahuli.Arms crossed.Watching everyone.Two agents stayed above as support.Doors shut.Lock engaged.Descent began.Going

May mga tao—na kapag nahuli—umaamin.May mga tao—na kapag nasukol—sumusuko.May mga tao—na kapag natalo—tumatakbo.Pero may mga tao—na kapag malapit nang matalo—ibinababa lang ang laban sa mas malalim na lugar.Kasi alam nilang sa dilim—mas malakas ang takot.Mas mahina ang tiwala.At mas madaling magmukhang halimaw ang katotohanan.Main Lab AftermathUnti-unting luminis ang hangin sa B2 chamber.Humina ang pulang ilaw.Nag-shift sa emergency amber.Still ugly.Still wrong.Mga agents mula itaas dumating na may masks.Medical packs.Portable scanners.Sinusuri ang room.Tinatahi ang sugat ni Mira sa braso.Nilalagyan ng brace si Rafael na halatang ayaw ng katawan niya ang existence.“At this point,”mahina niyang sabi,“I’d like store credit for pain.”Walang tumawa.Mara nakatayo sa gitna.Tahimik.Gun lowered.Eyes on the circular seam sa sahig.Kung saan nawala si Moreau.Vera approached.“She wanted you to chase.”“I know.”Sagot ni Mara.“And you still will.”“Yes.”“Tho

May mga pinto—na ginawa para ilayo ka sa panganib.May mga pinto—na ginawa para ilayo ang panganib sa iba.May mga pinto—na hindi nilalagyan ng kandado dahil alam nilang walang gustong pumasok.At may mga pinto—na kapag binuksan mo—wala ka nang babalikang dating bersyon ng sarili mo.Hindi lahat ng lihim ay nakakatakot dahil madilim.Yung iba—nakakatakot dahil malinaw.Arena AftermathUmiingay ang buong silid sa tunog ng panibagong alarms.Amber lights naging red.Rotating strobes across walls.M-32 nakaluhod pa rin sa sahig.One hand on ruined shoulder.Breathing ragged.Pero gising.Alive enough to choose.Mira lumapit agad.Hawak ang baton.“Move.”Galit sa bawat letra.Hindi siya gumalaw.Tumingin lang kay Mara.“She lied to all of us.”Mahina niyang sabi.“Late insight.”Sagot ni Mira.Tinadyakan niya sa dibdib.Tumama siya sa floor barrier.Hindi lumaban.“Mira.”Boses ni Mara.Hindi malakas.Pero sapat.Tumigil siya.“Later.”Dagdag ni Mara.Mira backed off, jaw tight.Sa

May mga taong nagsasabing—nagbabago raw ang tao sa pagdaan ng panahon.Minsan totoo.Minsan hindi.Minsan—hindi panahon ang sumusukat sa pagkatao.Kundi segundo.Yung apat na minuto kung saan pwede kang tumakas.Yung tatlumpung segundo kung saan pwede kang magsinungaling.Yung huling limang segundo kung saan malalaman kung kaya mong magsakripisyo.Kapag lumiit ang oras—lumalaki ang totoo.Vault OmegaNagpupula ang buong silid sa flashing alarms.04:32nakasulat sa main screen.Dozens of explosive indicators blinking across server towers.Mechanical locks sealed all exits.Low warning tone pounding like heartbeat.At sa gitna—nakaluhod si Dr. Althea Moreau.Dugo sa tuhod.One hand clutching wound.The other raised slowly in surrender theater.Mara’s pistol against her forehead.“Disable it.”Malamig niyang sabi.“You’ll kill me.”Sagot ni Moreau through pain.“Maybe after.”Vera at the ConsoleVera already tearing through terminals.Hands moving fast.Bypassing layers.Reading arch

May mga tao—na akala nila tapos na ang laban kapag natalo na ang kalaban.Na kapag nakadena na ang halimaw—pwede ka nang huminga.Minsan mali.Dahil may mga laban na nagsisimula lang pagkatapos ng pagkapanalo.Kapag kailangan mo nang mabuhay—hindi lang makaligtas.Kapag kailangan mo nang magdesisyon—hindi lang gumanti.Kapag kailangan mong harapin ang araw—pagkatapos mong masanay sa ilalim ng lupa.AscentPaakyat ang freight platform mula Vault Omega.Mabagal.Mabigat.Parang kahit makina ramdam ang nangyari sa ibaba.Kasama sa lift sina Mara, Rafael, Vera, Mira, dalawang agents—at si Dr. Althea Moreau, naka-restraints sa wrists at ankles.Tahimik ang karamihan.Only chain clicks.Only motor hum.Only exhaustion.Mara nakaupo sa corner bench.Bandaged ang mga palad.Letter tucked safely sa loob ng jacket.Eyes open.Far away.Rafael sat beside her carefully.“Congratulations.”Mahina niyang sabi.“You survived another basement.”“Barely.”Sagot niya.“Counts.”He leaned back.“E