บททั้งหมดของ Not Love | ไม่รัก(อย่ากั๊ก!!!): บทที่ 261 - บทที่ 270

อะไรที่ผมหวังไว้แม่งไม่ได้ดั่งใจเลยสักอย่าง "ปิดเครื่องทำไมวะ?" ผมสบถออกมาอย่างหัวเสียบ้างเมื่อต่อสายหานุ่มหลายต่อหลายสายแล้วแต่ไม่ติดเลยสักสาย ปกตินุ่มไม่เคยปิดเครื่องเลยนี่หว่า "อะไรของมึงวะ?" ไอ้ฟรุทมันเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นท่าทางของผมไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก "นุ่มแม่งปิดเครื่องว่ะ วันน

"มึงจะย้ายคอนโดอ่อ ที่นั่นมึงก็เพิ่งซื้อไปนี่หว่า จะเปลี่ยนใหม่อีกละ" ผมหันไปถามมันหลังจากที่เดินตามมาจนทันมันแล้ว "กูจะซื้อเป็นของขวัญวันเกิดให้พิงค์ คอนโดกูมันไกล ยัยเด็กนั่นแม่งชอบตื่นสายเข้าเรียนไม่ค่อยทัน" "อ่อ ที่แท้ก็แบบนี้เอง เป็นเมียมึงนี่โคตรดีเลยว่ะ สายเปย์สุดๆ" ผมรู้ครับว่าเพื่อนผมม

"อัมสเตอร์ดัม" ผมบอกไอ้ฟรุทออกไป "เดี๋ยว? มึงจะไปทำอะไรที่นั่นวะ?" ไอ้ฟรุทมันเอ่ยถามผมออกมาพลางพลิกดูงานที่ผมฝากมันส่งไปด้วย "หาเมียกูดิ" "มึงรู้ข่าวน้องนุ่มแล้ว?" "ก็เออดิวะ กูไปละ เดี๋ยวรีบกลับ" "เห้ยๆ ไอ้ไนท์ แต่คาบอาจารย์ดรุณีมึงขาดไม่ได้แล้วนะ" "กูกลับมาทันแน่ ไปแค่สองวัน ได้เมีย

"พี่...พี่ไนท์..." ฉันอุทานชื่อพ่อของลูกออกไปอย่างแผ่วเบา จากนั้นก็โผเข้ากอดเขาอย่างโหยหา เขา…มาที่นี่ได้ยังไงกัน?? "ทำไมถึงไม่รู้จักระวังตัว ถ้าพี่รับไม่ทันจะทำยังไง หื้ม?" น้ำเสียงทุ้มพูดออกมาราวกับต้องการที่จะตำหนิก่อนที่เขาจะกดจูบลงบนหน้าผากของฉันอย่างแผ่วเบา "คิดถึงจัง คิดว่าจะไม่ได้เจอก

"นี่คนเหรอ นึกว่าถังขยะ เตี้ยได้อีก" ผมรีบบอกร่างเล็กออกไปอย่างหงุดหงิด ยัยนี่ จะต้องมากวนประสาทผมทุกวันสิน่า วันนี้ก็คงจะแกล้งเดินมาชนผมอีกล่ะสิ หาเรื่องเข้าใกล้ผมทุกวี่ทุกวันจริงเชียว! "ไอ้มอส! ไอ้ปากหมา อยากตายหรือไง" เธอแหวใส่ผมออกมาทันทีที่ผมบอกว่าเธอเตี้ยเหมือนถังขยะ คนอะไรตัวนิดเดียว สูง