All Chapters of ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี: Chapter 1 - Chapter 9

1“พอได้แล้ว เลิกงอแงสักที” ลู่จิ่งเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูหงุดหงิด“เชื่อฟังหน่อยนะ พอโปรเจกต์ปลายปีเสร็จแล้ว ผมจะหาเวลาไปฮอกไกโดดูหิมะกับคุณ โอเคไหม?”เห็นฉันเงียบอยู่นาน ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆริมฝีปากของลู่จิ่งเซินกระตุกเล็กน้อย แตะหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยปลายนิ้วตามแบบนิสัยเฉยเมยปกติเช่นเคย “ครั้งนี้จริงๆแล้ว ไม่ได้โกหกคุณ”ฉันรู้สึกอยากหัวเราะครั้งนี้ไม่ได้โกหกฉันที่แท้เขาเองก็รู้ว่า ก่อนหน้านี้ได้โกหกฉันไปหลายครั้งแล้วเคยสัญญากับฉันไว้นานแล้วว่าจะไปดูหิมะที่ฮอกไกโด แต่เขาก็เลื่อนมันออกไปอย่างปีแล้วปีเล่าเวลาที่เราไปเดตไปดูหนังกัน ก็เป็นฉันเองที่ไปยืนรอหนังฉายอยู่ที่หน้าประดูโรงหนังคนเดียวอย่างเงียบๆปกติบอกว่าจะมารับฉัน แต่ฉันถูกฝนสาดจนเปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว ก็ยังไม่เห็นรถของเขาโผล่มาเลยเรื่องที่สัญญากับฉันไว้ ลู่จิ่งเซินมักจะผิดสัญญาตลอดดังนั้น ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา เขากลับรู้สึกว่ามันคือพระคุณ คือรางวัลเสียอย่างนั้น“ไม่จำเป็นค่ะ” ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดซ้ำอย่างหนักแน่นว่า “ลู่จิ่งเซิน ฉันจะหย่ากับคุณ”คราวนี้ สีหน้าของเขากลายเป็นเย็นชา หมดความอดทนไปทันที

3ฉันเปิดประตูรถออก พยายามจะลงจากรถเองแต่เขาลงจากรถก่อน แล้วอุ้มฉันขึ้น ท่าทางไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้ให้ฉันล้หลังจากเข้าไปข้างในแล้ว เขาหยิบชุดปฐมพยาบาลมา แล้วพ่นยาให้ฉันอย่างทุลักทุเล สีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเคย"ต่อไปอย่าทำแบบนั้นอีกนะ"ฉันมองเขาทำทุกอย่างเสร็จอย่างเงียบๆลู่จิ่งเซินเป็นแบบนี้เสมอ ตบหัวแล้วลูบหลังฉันตลอดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ทำให้ฉันตกอยู่ในภาวะขัดแย้งภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขามีความจริงใจกับฉันแม้แต่นิดไหม?การเอาแต่กังวลว่าคนอีกคนรักเราหรือไม่ มันช่างโง่เขลาเหลือเกิน แต่ฉันก็โง่มาแบบนี้มาตั้งห้าปีได้เวลาตื่นแล้วฉันขี้เกียจเกินกว่าจะไปเดาความคิดของเขาอีกต่อไป จึงพูดขอบคุณอย่างไม่ใส่ใจลู่จิ่งเซินยืนนิ่งอยู่หน้าโซฟา“มีอะไรอีกไหม?”ลู่จิ่งเซินเม้มปาก “คุณไม่มีอะไรอยากถามผมหรือ?”ฉันส่ายหัวอย่างสงบที่จริงแล้ว ฉันได้เข้าไปดูบัญชีโซเชียลมีเดียของเย่หว่านฉิงแล้วเมื่อวานเธอโพสต์รูปเครื่องบินลงจอดในทวิตเตอร์แคปชั่นคือ「รอคุณ」ฉันเลื่อนดูคอมเมนต์ทุกอัน แต่ก็ไม่เห็นคอมเมนต์หรือไลค์จากลู่จิ่งเซินเลยแต่ฉันรู้ว่าเขาต้องไปแน่นอนและมันเป็นแบบนี้จริง“ฉันเห

5ลู่จิ่งเซินที่เสื้อมีคราบไวน์และบรรยากาศอึมครึม ส่งเย่หว่านฉิงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เย่หว่านฉิงปลอบเขาอย่างอ่อนโยน “จิ่งเซิน อย่าโกรธไปเลย หลินซีเธอคงเข้าใจผิด ฉันคิดว่าเธอก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก”“ฉันไม่เป็นอะไร แต่ขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก”“พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ” สายตาของลู่จิ่งเซินจ้องมองแสงไฟนีออนที่ค่อยๆ จางหายไปในนอกหน้าต่าง และตอบอืมอย่างไม่ใส่ใจเธอหยุดชะงัก ยื่นมือออกไป อยากช่วยเขาจัดเนคไทที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม“เห็นคุณเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกสงสาร......” ลู่จิ่งเซินหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณมือของเย่หว่านฉิงหยุดชะงักในกลางอากาศ สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย“จิ่งเซิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ”“ผมรู้” ลู่จิ่งเซินหยุดชะงัก พลางคลายเนคไทอย่างหงุดหงิด “ผมทำเองได้” ในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดลู่จิ่งเซินดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ปลายนิ้วเคาะขอบกระจกหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกไม่สบายใจและความตื่นตระหนกที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในใจไม่นาน พวกเขาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ที่เย่หว่านฉิงพักอยู่“จิ่งเซิน ขอบคุณที่

7คนที่ส่งข้อความไปรู้ตัวทันทีว่าส่งผิดกลุ่ม อยากจะยกเลิกข้อความแต่ก็สายเกินไปแล้ว「นี่ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม ประธานลู่กับหลินซี?」「เดี๋ยวก่อน ประธานลู่เกลียดหลินซีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ???」「พวกเขาแต่งงานกันเมื่อไหร่ ปิดบังได้เนียนมาก!」「ที่แท้หลินซีต่างหากที่เป็นภรรยาของประธานลู่ แล้วเย่หว่านฉิงเป็น?」「ไม่แปลกใจเลยที่คืนนี้หลินซีจะอาละวาดออกมา สาดไวน์ใส่หน้าประธานลู่ต่อหน้าสาธารณชน......」ข้อความนี้เหมือนกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ แม้แต่พนักงานที่เงียบที่สุดก็ถูกระเบิดออกมาจนได้ข้อความต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในแชทกลุ่มแต่ลู่จิ่งเซินกลับนิ่งงัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวให้หยุดไว้กับที่สมองของเขาว่างเปล่าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วบริษัทเย่หว่านฉิงจำเป็นต้องกัดฟันฝืนมาทำงาน ตลอดทางก็มีแต่คนมองด้วยสายตาเหมือนจะติและดูถูกแบบไม่ปิดบังเลยไปห้องน้ำชา เพื่อนร่วมงานที่กำลังคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่ ก็เงียบลงทันที แล้วแยกย้ายกันไปพร้อมเพรียงแถมยังมีคนจงใจขึ้นพูดเสียงดังขณะที่เธอเดินผ่านมาพอดี"ไปแทรกในชีวิตคู่ของคนอื่น ยังกล้ามาทำงานอีก รู้ทั้งรู้ว่าเขามีครอบครัวก็

9กู่เหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเราดึงดันกัน แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงสงบว่า"คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาปล่อยเธอ ไม่เช่นนั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ"ท่าทีของเขาเป็นการปกป้อง แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพและการยับยั้งชั่งใจ"ขอโทษด้วยนะคะกู่เหยียน ที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลา รอฉันสักครู่นะ ฉันไปอธิบายให้เขาเข้าใจเอง"กู่เหยียนเหลือบมองฉัน แล้วหันไปมองลู่จิ่งเซินที่ดึงดันพูดกำชับด้วยความกังวล"มีเรื่องก็โทรหาผมได้ตลอด ผมไปรอคุณที่ตรงนั้น"เขาให้พื้นที่คุยส่วนตัวให้กับเราอย่างตามลำพังด้วยความเอาใจใส่มองดูกู่เหยียนเดินจากไป ฉันหันสายตาไปมองลู่จิ่งเซินอีกครั้งความโกรธในดวงตาของเขาค่อยๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอีกแบบหนึ่งเขาเหมือนไม่เข้าใจว่า ทำไมครั้งนี้ เรื่องทุกอย่างมันถึงหลุดการควบคุมจากมือของเขาไปทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้ามาก จนไม่มีแม้แต่แรงที่จะโต้เถียง“ลู่จิ่งเซิน” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างมากจนแม้แต่ตัวเองก็ยังประหลาดใจ “คุณถามว่าทำไมฉันถึงต้องหย่ากับคุณใช่ไหม？เอาล่ะ ฉันจะบอกคุณ”ฉันเริ่มพูดจากโทรศัพท์เครื่องเก่านั้นคำสัญญาที่เขาผิดต่อฉันการลำเอียงและการยกเว้นที่เขามี