Compartilhar

4

Autor: เสี่ยวหลีฮวา
4

คืนนี้เป็นงานฉลองครบรอบบริษัท มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่

ก่อนที่จะลาออกอย่างเป็นทางการ ฉันก็ยังไปร่วมงานอยู่ดี

อย่างน้อยก็ต้องเอาโบนัสสิ้นปีที่ควรได้

ต่อหน้าทุกคน บนเวทีลู่จิ่งเซินประกาศรับเย่หว่านฉิงเข้าทำงานอย่างเปิดเผย

แถมยังกำชับทุกคนเป็นพิเศษว่า ให้ดูแลเพื่อนร่วมงานใหม่ให้ดีด้วย

มีคนกระซิบว่า

"คุณพระช่วย นี่เป็นคำพูดที่ซีอีโอลู่ผู้เข้มงวดและเที่ยงธรรมพูดออกมาจริงเหรอ?"

ฉันฟังอยู่ด้านล่างเวที และปรบมืออย่างให้ความร่วมมือ

สายตาของลู่จิ่งเซินเหลือบมองมาทางฉันอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังสังเกตปฏิกิริยาของฉัน

วินาทีต่อมา เย่หว่านฉิงที่สวมรองเท้าส้นก็ก้าวพลาด เขาจึงรีบหันไปพยุงเธอ

งานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้ว

ฉันออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าระเบียง และได้ยินเสียงของลู่จิ่งเซินและเพื่อนของเขา

"ทำไม ทะเลาะกับหลินซีอีกแล้วเหรอ?"

เขาหมุนแก้วไวน์อย่างไม่ใส่ใจ “อืม”

เพื่อนของเขาถอนหายใจ “นิสัยดื้อๆของนายเนี่ย เมื่อไหร่นายจะเป็นฝ่ายริเริ่มขอโทษและปลอบใจเค้าบ้าง ผู้หญิงดีๆ อย่างเธอเนี่ยหายากนะ”

“ฉันรู้”

“แล้วนายจะพาเย่หว่านฉิงมาทำให้เธออาบอายทำไมล่ะ?นายทำแบบนี้ มีแต่จะเพิ่มความขัดแย้งความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาของพวกแกให้รุนแรงขึ้น ถ้าหลินซีทนไม่ไหวแล้วหนีไปจะทำยังไง?”

“เธอไม่ไปหรอก” ลู่จิ่งเซินหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่ออย่างมั่นใจว่า “หลินซีไม่มีวันจากฉันไปหรอก”

เขาก็ยังมั่นใจขนาดนี้เหมือนเดิม

คิดว่าฉันจะเป็นฝ่ายขอโทษก่อน เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ฉันกำลังจะหันหลังเดินออกไป

แต่แล้วเสียงของเย่หว่านฉิงก็ดังมาจากข้างหลัง

“บังเอิญจังเลย ดื่มด้วยกันสักแก้วไหม?”

เย่หว่านฉิงเดินที่ข้างฉันอย่างเป็นธรรมชาติ น้ำเสียงเป็นกันเอง ราวกับว่าเราเป็นเพื่อนกันมาหลายปี

“ครั้งก่อนลืมทักทายเธอ เธอชื่อหลินซีใช่ไหม?”

“มาๆก็แย่งตำแหน่งเธอไปเลย ขอโทษด้วยนะ”

คำพูดนี้มีนัยแฝงอยู่เล็กน้อย ราวกับเล่นคำสองความหมาย

ฉันฟังการยั่วยุในคำพูดของเธอออก จึงถามกลับอย่างเย็นชาว่า “คุณหนูเย่ เราสนิทกันมากเหรอ?”

รอยยิ้มของเธอกว้างขึ้น “ฉันไม่ค่อยรู้จักเธอเท่าไหร่จริง แต่เธอน่าจะรู้จักฉันดีไม่ใช่เหรอ?”

ฉันรู้ว่า เธอคงเห็นบันทึกการมาเยือนของฉันในสมุดบันทึกผู้มาเยือนแน่ๆ

เมื่อเห็นว่าฉันไม่ตอบสนอง และไม่ได้แสดงท่าทีหงุดหงิดอย่างที่เธอคาดไว้

เย่หว่านฉิงจึงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย จึงสาดไวน์ในแก้วใส่ตัวเองแล้วอุทานออกมา

ในไม่ไกลนั้น ผู้ชายที่มีสีหน้าเฉยเมยนั้นก็เปลี่ยนสีหน้าไปในทันที และรีบวิ่งเข้ามา

“หลินซี นี่คุณทำอะไรของคุณ?”

ฉันกำหมัดแน่น โดยไม่ได้อธิบายใดๆ เพียงแค่สาดไวน์ในแก้วใส่หน้าเขา

ท่ามกลางเสียงอุทานของคนรอบๆ ฉันหัวเราะเยาะ

“นี่ต่างหากที่ฉันทำ”

บริกรรีบนำผ้าเช็ดหน้ามาให้

ลู่จิ่งเซินเช็ดคราบไวน์บนหน้าออก ดวงตาที่ลึกเย็นดุจสระน้ำเยือกแข็งคู่นั้น จ้องมองฉันด้วยแววที่คลุมเครือไม่อาจอ่านออก

สุดท้าย ก็พาเย่หว่านฉิงออกไปจากงานเลี้ยง โดยไม่พูดอะไรเลย

ฉันมองดูแผ่นหลังของพวกเขา จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความ

「จดหมายลาออกและเอกสารหย่าร้างวางอยู่บนโต๊ะทำงานคุณแล้ว」

「อย่าลืมเซ็นด้วยนะ」

จากนั้น ฉันก็บล็อกและลบเขาทิ้ง

กลับบ้านไปเอาสัมภาระที่เตรียมไว้แล้ว ก็พบตั๋วเครื่องบินสองใบที่ไปฮอกไกโด

หรือว่าลู่จิ่งเซินจะคิดว่า สองสามวันนี้ที่ฉันเก็บข้าวของก็เพื่อจะไปดูหิมะกับเขางั้นเหรอ?

ฉันฉีกตั๋วที่เป็นชื่อฉันออกเป็นสองส่วนอย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

จากเมืองนี้ไปโดยไม่หันกลับมามอง

Continue a ler este livro gratuitamente
Escaneie o código para baixar o App

Último capítulo

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   9

    9กู่เหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเราดึงดันกัน แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงสงบว่า"คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาปล่อยเธอ ไม่เช่นนั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ"ท่าทีของเขาเป็นการปกป้อง แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพและการยับยั้งชั่งใจ"ขอโทษด้วยนะคะกู่เหยียน ที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลา รอฉันสักครู่นะ ฉันไปอธิบายให้เขาเข้าใจเอง"กู่เหยียนเหลือบมองฉัน แล้วหันไปมองลู่จิ่งเซินที่ดึงดันพูดกำชับด้วยความกังวล"มีเรื่องก็โทรหาผมได้ตลอด ผมไปรอคุณที่ตรงนั้น"เขาให้พื้นที่คุยส่วนตัวให้กับเราอย่างตามลำพังด้วยความเอาใจใส่มองดูกู่เหยียนเดินจากไป ฉันหันสายตาไปมองลู่จิ่งเซินอีกครั้งความโกรธในดวงตาของเขาค่อยๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอีกแบบหนึ่งเขาเหมือนไม่เข้าใจว่า ทำไมครั้งนี้ เรื่องทุกอย่างมันถึงหลุดการควบคุมจากมือของเขาไปทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้ามาก จนไม่มีแม้แต่แรงที่จะโต้เถียง“ลู่จิ่งเซิน” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างมากจนแม้แต่ตัวเองก็ยังประหลาดใจ “คุณถามว่าทำไมฉันถึงต้องหย่ากับคุณใช่ไหม?เอาล่ะ ฉันจะบอกคุณ”ฉันเริ่มพูดจากโทรศัพท์เครื่องเก่านั้นคำสัญญาที่เขาผิดต่อฉันการลำเอียงและการยกเว้นที่เขามี

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   8

    8เครื่องบินลงจอดที่เมืองหยุนเฉิง ห่างออกไปสองพันกิโลเมตรนี่คือบ้านเกิดของฉัน เมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ ที่มีอากาศอบอุ่นและชื้นฉันลากกระเป๋าเดินทาง ยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา รวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วกดกริ่งคนที่มาเปิดประตูคือแม่ฉันเธออึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตาแดงก่ำทันที“ยังรู้จักกลับบ้านอีกเหรอ!” เมื่อได้ยินแบบนี้ พ่อก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น น้ำเสียงเคร่งขรึม แต่มือที่สั่นเทากลับเผยให้เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกของเขาฉันก้มหน้าลง เสียงสะอื้น “พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษ......” ตอนนั้นพวกเขาก็ไม่เห็นด้วยที่ฉันกับลู่จิ่งเซินจะแต่งงานกัน แต่ฉันยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขา โดยไม่สนคำเตือนของพวกเขา“ต้องลำบากมามากเลยสินะ เจ้าหนูโง่เอ๋ย?” แม่ดึงมือของฉันมาจับอย่างเอ็นดู มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า“ผอมลงนะ”“หลายปีมานี้ไม่ได้กินข้าวดีๆหรือเปล่า?”“แม่ไปทำซี่โครงเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบที่สุดให้นะ”ฉันมองดูผมหงอกของพ่อแม่ น้ำตาก็เอ่อล้นทะเลาะกับครอบครัวเพราะผู้ชายคนหนึ่ง มันช่างโง่เขลายิ่งนักโชคดีที่ยังไม่สายเกินไปในวันต่อ ๆ มา ฉันไปเดินตลาดกับแม่ ฟังเธอพูดว่าผักของร้าน

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   7

    7คนที่ส่งข้อความไปรู้ตัวทันทีว่าส่งผิดกลุ่ม อยากจะยกเลิกข้อความแต่ก็สายเกินไปแล้ว「นี่ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม ประธานลู่กับหลินซี?」「เดี๋ยวก่อน ประธานลู่เกลียดหลินซีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ???」「พวกเขาแต่งงานกันเมื่อไหร่ ปิดบังได้เนียนมาก!」「ที่แท้หลินซีต่างหากที่เป็นภรรยาของประธานลู่ แล้วเย่หว่านฉิงเป็น?」「ไม่แปลกใจเลยที่คืนนี้หลินซีจะอาละวาดออกมา สาดไวน์ใส่หน้าประธานลู่ต่อหน้าสาธารณชน......」ข้อความนี้เหมือนกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ แม้แต่พนักงานที่เงียบที่สุดก็ถูกระเบิดออกมาจนได้ข้อความต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในแชทกลุ่มแต่ลู่จิ่งเซินกลับนิ่งงัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวให้หยุดไว้กับที่สมองของเขาว่างเปล่าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วบริษัทเย่หว่านฉิงจำเป็นต้องกัดฟันฝืนมาทำงาน ตลอดทางก็มีแต่คนมองด้วยสายตาเหมือนจะติและดูถูกแบบไม่ปิดบังเลยไปห้องน้ำชา เพื่อนร่วมงานที่กำลังคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่ ก็เงียบลงทันที แล้วแยกย้ายกันไปพร้อมเพรียงแถมยังมีคนจงใจขึ้นพูดเสียงดังขณะที่เธอเดินผ่านมาพอดี"ไปแทรกในชีวิตคู่ของคนอื่น ยังกล้ามาทำงานอีก รู้ทั้งรู้ว่าเขามีครอบครัวก็

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   6

    6ลู่จิ่งเซินไปหาเย่หว่านฉิงอีกครั้งทันทีที่หญิงสาวลงมาจากบันได บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ และมีความได้ใจที่ควบคุมได้แอบแฝงอยู่เล็กน้อย“จิ่งเซิน คุณจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ?”ลู่จิ่งเซินพูดอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงสงบจนไร้ร่องรอยความหวั่นไหว“หว่านฉิง คุณเห็นแชทกลุ่มของบริษัทหรือยัง?”เย่หว่านฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง “ยังเลยค่ะ ทำไมเหรอคะ?”สายตาที่เฉียบคมและเจาะลึกของลู่จิ่งเซินจ้องมองเย่หว่านฉิง พิจารณาอย่างตรงไปตรงมา แบบไม่คิดจะปิดบัง“ข่าวลือเกี่ยวกับเรานั่น คุณเป็นคนปล่อยออกไปไม่ใช่เหรอ?”ในดวงตาของเย่หว่านฉิงพลันปรากฏทั้งความตกใจและรู้สึกเจ็บปวดใจเธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาแดงก่ำทันที“จิ่งเซิน ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นกับฉันล่ะ?”“ฉันเพิ่งกลับประเทศมา ไม่มีเพื่อนที่นี่เลย และเพิ่งเข้าทำงานในบริษัทของคุณวันนี้เอง จะไปสมรู้ร่วมคิดไปปล่อยข่าวลือพวกนั้นกับเพื่อนร่วมงานได้ยังไงกัน?”“ทำแบบนั้นมันมีผลประโยชน์อะไรกับฉัน?”คิ้วของลู่จิ่งเซินกระตุกเล็กน้อย จับช่องโหว่ในคำพูดของเธอได้“หว่านฉิง ไหนคุณบอกว่าคุณไม่ได้ดูไม่ใช่เหรอ?”“รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” เย่หว่านฉิงรีบ

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   5

    5ลู่จิ่งเซินที่เสื้อมีคราบไวน์และบรรยากาศอึมครึม ส่งเย่หว่านฉิงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เย่หว่านฉิงปลอบเขาอย่างอ่อนโยน “จิ่งเซิน อย่าโกรธไปเลย หลินซีเธอคงเข้าใจผิด ฉันคิดว่าเธอก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก”“ฉันไม่เป็นอะไร แต่ขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก”“พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ” สายตาของลู่จิ่งเซินจ้องมองแสงไฟนีออนที่ค่อยๆ จางหายไปในนอกหน้าต่าง และตอบอืมอย่างไม่ใส่ใจเธอหยุดชะงัก ยื่นมือออกไป อยากช่วยเขาจัดเนคไทที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม“เห็นคุณเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกสงสาร......” ลู่จิ่งเซินหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณมือของเย่หว่านฉิงหยุดชะงักในกลางอากาศ สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย“จิ่งเซิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ”“ผมรู้” ลู่จิ่งเซินหยุดชะงัก พลางคลายเนคไทอย่างหงุดหงิด “ผมทำเองได้” ในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดลู่จิ่งเซินดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ปลายนิ้วเคาะขอบกระจกหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกไม่สบายใจและความตื่นตระหนกที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในใจไม่นาน พวกเขาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ที่เย่หว่านฉิงพักอยู่“จิ่งเซิน ขอบคุณที่

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   4

    4คืนนี้เป็นงานฉลองครบรอบบริษัท มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่ก่อนที่จะลาออกอย่างเป็นทางการ ฉันก็ยังไปร่วมงานอยู่ดีอย่างน้อยก็ต้องเอาโบนัสสิ้นปีที่ควรได้ต่อหน้าทุกคน บนเวทีลู่จิ่งเซินประกาศรับเย่หว่านฉิงเข้าทำงานอย่างเปิดเผยแถมยังกำชับทุกคนเป็นพิเศษว่า ให้ดูแลเพื่อนร่วมงานใหม่ให้ดีด้วยมีคนกระซิบว่า"คุณพระช่วย นี่เป็นคำพูดที่ซีอีโอลู่ผู้เข้มงวดและเที่ยงธรรมพูดออกมาจริงเหรอ?"ฉันฟังอยู่ด้านล่างเวที และปรบมืออย่างให้ความร่วมมือสายตาของลู่จิ่งเซินเหลือบมองมาทางฉันอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังสังเกตปฏิกิริยาของฉันวินาทีต่อมา เย่หว่านฉิงที่สวมรองเท้าส้นก็ก้าวพลาด เขาจึงรีบหันไปพยุงเธองานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้วฉันออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าระเบียง และได้ยินเสียงของลู่จิ่งเซินและเพื่อนของเขา"ทำไม ทะเลาะกับหลินซีอีกแล้วเหรอ?"เขาหมุนแก้วไวน์อย่างไม่ใส่ใจ “อืม” เพื่อนของเขาถอนหายใจ “นิสัยดื้อๆของนายเนี่ย เมื่อไหร่นายจะเป็นฝ่ายริเริ่มขอโทษและปลอบใจเค้าบ้าง ผู้หญิงดีๆ อย่างเธอเนี่ยหายากนะ”“ฉันรู้”“แล้วนายจะพาเย่หว่านฉิงมาทำให้เธออาบอายทำไมล่ะ?นายทำแบบนี้ มีแต่จะเพิ่มความ

Mais capítulos
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status