แชร์

3

ผู้เขียน: เสี่ยวหลีฮวา
3

ฉันเปิดประตูรถออก พยายามจะลงจากรถเอง

แต่เขาลงจากรถก่อน แล้วอุ้มฉันขึ้น ท่าทางไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้ให้ฉันล้

หลังจากเข้าไปข้างในแล้ว เขาหยิบชุดปฐมพยาบาลมา แล้วพ่นยาให้ฉันอย่างทุลักทุเล สีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเคย

"ต่อไปอย่าทำแบบนั้นอีกนะ"

ฉันมองเขาทำทุกอย่างเสร็จอย่างเงียบๆ

ลู่จิ่งเซินเป็นแบบนี้เสมอ ตบหัวแล้วลูบหลังฉันตลอด

เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ทำให้ฉันตกอยู่ในภาวะขัดแย้งภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เขามีความจริงใจกับฉันแม้แต่นิดไหม?

การเอาแต่กังวลว่าคนอีกคนรักเราหรือไม่ มันช่างโง่เขลาเหลือเกิน แต่ฉันก็โง่มาแบบนี้มาตั้งห้าปี

ได้เวลาตื่นแล้ว

ฉันขี้เกียจเกินกว่าจะไปเดาความคิดของเขาอีกต่อไป จึงพูดขอบคุณอย่างไม่ใส่ใจ

ลู่จิ่งเซินยืนนิ่งอยู่หน้าโซฟา

“มีอะไรอีกไหม?”

ลู่จิ่งเซินเม้มปาก “คุณไม่มีอะไรอยากถามผมหรือ?”

ฉันส่ายหัวอย่างสงบ

ที่จริงแล้ว ฉันได้เข้าไปดูบัญชีโซเชียลมีเดียของเย่หว่านฉิงแล้ว

เมื่อวานเธอโพสต์รูปเครื่องบินลงจอดในทวิตเตอร์

แคปชั่นคือ「รอคุณ」

ฉันเลื่อนดูคอมเมนต์ทุกอัน แต่ก็ไม่เห็นคอมเมนต์หรือไลค์จากลู่จิ่งเซินเลย

แต่ฉันรู้ว่าเขาต้องไปแน่นอน

และมันเป็นแบบนี้จริง

“ฉันเหนื่อยมาก อยากนอนแล้ว” ฉันลุกขึ้นยืน “คืนนี้ฉันนอนห้องรับแขก”

ลู่จิ่งเซินคว้าข้อมือฉันไว้

“หลินซี!”

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเป็นฝ่ายริเริ่มอธิบาย “ผมกับหว่านฉิงไม่ใช่แบบที่คุณคิด”

“ครั้งนี้ไปรับเธอ ก็เป็นเพราะเธอพึ่งกลับประเทศไม่คุ้นเคยกับทางนี้ ผมแค่ช่วยเธอเฉยๆ”

ฉันอืมไปคำหนึ่ง “ก็สมควรดี”

ลู่จิ่งเซินจ้องมองใบหน้าฉัน ราวกับกำลังหาร่องรอยบางเบาของถ้อยคำที่ปากไม่ตรงกับใจ

“หลินซี ผมกับเธอมันจบไปนานแล้ว ตอนนี้เป็นแค่เพื่อนธรรมดา”

ฉันพยักหน้าอย่างไม่สนใจ “ฉันรู้แล้ว”

ลู่จิ่งเซินดึงฉันเข้าไปกอดในอ้อมแขน และพยายามเป็นฝ่ายอยากจูบฉันก่อนอย่างหาได้ยาก

ไออุ่นร้อนแรงที่แผ่วผ่านเนื้อผ้า เป็นอุณหภูมิที่ฉันเคยหลงใหลมากที่สุด

เขารู้ว่าฉันชอบการสัมผัสที่ใกล้ชิดจึงคิดว่าแค่จูบหนึ่งครั้งก็สามารถปลอบให้ฉันหายโกรธได้

แต่ฉันกลับหันหน้าหนี

ลู่จิ่งเซินดูอึ้งอย่างเห็นได้ชัด

ไม่คิดว่าฉันจะปฏิเสธ

สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก

“หลินซี ความอดทนของผมก็มีขีดจำกัดเหมือนกัน คุณอย่าทำอะไรเกินเลยไปกว่านี้”

คืนนั้นเรานอนห้องแยกกัน ลู่จิ่งเซินให้ฉันนอนห้องนอนใหญ่ให้ฉัน ส่วนเขาเองก็ไปนอนที่ห้องรับแขก

พอฉันตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ในบ้านก็เงียบสนิท เขาไปก่อนแล้ว

สีหน้าของฉันปกติเช่นเคย และไปยื่นใบลาออกที่บริษัท

ในเมื่อจะไป งั้นก็ไปให้มันเด็ดขาดหน่อย

เดิมทีฉันอยู่บริษัทนี้เพราะลู่จิ่งเซิน เพื่อจะได้ทำงานร่วมกับเขา และใช้เวลาร่วมกันมากขึ้น

แต่ที่บริษัท เขากลับปกปิดความสัมพันธ์การแต่งงานของเรา โดยบอกว่าแบบนี้มันไม่ดี

ไม่เพียงเท่านั้น เขายังจงใจรักษาระยะห่างกับฉัน

ตอนที่ต้องให้ลูกน้องออกไปทำงานกับเขาที่ต่างจังหวัด เขาก็ไม่เคยเลือกฉันเลย

ตอนประชุม ก็ปฏิบัติต่อฉันราวกับฉันไม่มีตัวตน

ต่อให้ฉันทำงานโครงการใหญ่เสร็จด้วยตัวเอง ฉันก็ไม่เคยได้รับคำชมจากเขา

ท่าทีเย็นชาเช่นนี้ ทำให้เพื่อนร่วมงานต่างก็สงสัยว่าลู่จิ่งเซินมีอคติต่อฉันหรือเปล่า

หรือฉันไปล่วงเกินเขาเป็นการส่วนตัว

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในบริษัทที่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของฉันกับลู่จิ่งเซิน

“เธอจะลาออกเหรอ?”

“ประธานลู่แค่บอกว่าจะลดตำแหน่งเธอ ไม่ได้บอกว่าจะลาออก......”

ฉันตกตะลึง

“ลดตำแหน่ง?”

เจ้าหน้าที่ฝ่ายบุคคลพยักหน้า สายตาที่มองดูฉันมีความสงสาร

“ตำแหน่งของเธอถูกแทนที่โดยคนที่กลับมาจากต่างประเทศ ประธานลู่สั่งการไว้โดยเฉพาะ”

ฉันรู้สึกเจ็บปวดใจมาก

ได้ยินเสียงที่สั่นเครือของตัวเอง

“เธอชื่อเย่หว่านฉิงใช่ไหม?”

“ใช่ ชื่อนี้แหละ”

ฉันแทบจะล้มลง จับโต๊ะไว้เพื่อพยุงตัว

แม้จะรู้ว่ากำลังจะจากไปแล้ว แต่เมื่อได้ยินข่าวนี้ ก็ยังคงมีความรู้สึกพ่ายแพ้รุนแรงราวกับแผ่นดินสะเทือน

ที่บริษัท ลู่จิ่งเซินไม่เคยให้สิทธิพิเศษใดๆ กับฉันเลย

ฉันไต่เต้าขึ้นมาเป็นผู้อำนวยการอย่างทีละขั้นด้วยความสามารถของตัวเอง

เขาบอกว่าให้เธอก็ให้เธอไปเลย

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   9

    9กู่เหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเราดึงดันกัน แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงสงบว่า"คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาปล่อยเธอ ไม่เช่นนั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ"ท่าทีของเขาเป็นการปกป้อง แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพและการยับยั้งชั่งใจ"ขอโทษด้วยนะคะกู่เหยียน ที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลา รอฉันสักครู่นะ ฉันไปอธิบายให้เขาเข้าใจเอง"กู่เหยียนเหลือบมองฉัน แล้วหันไปมองลู่จิ่งเซินที่ดึงดันพูดกำชับด้วยความกังวล"มีเรื่องก็โทรหาผมได้ตลอด ผมไปรอคุณที่ตรงนั้น"เขาให้พื้นที่คุยส่วนตัวให้กับเราอย่างตามลำพังด้วยความเอาใจใส่มองดูกู่เหยียนเดินจากไป ฉันหันสายตาไปมองลู่จิ่งเซินอีกครั้งความโกรธในดวงตาของเขาค่อยๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอีกแบบหนึ่งเขาเหมือนไม่เข้าใจว่า ทำไมครั้งนี้ เรื่องทุกอย่างมันถึงหลุดการควบคุมจากมือของเขาไปทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้ามาก จนไม่มีแม้แต่แรงที่จะโต้เถียง“ลู่จิ่งเซิน” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างมากจนแม้แต่ตัวเองก็ยังประหลาดใจ “คุณถามว่าทำไมฉันถึงต้องหย่ากับคุณใช่ไหม?เอาล่ะ ฉันจะบอกคุณ”ฉันเริ่มพูดจากโทรศัพท์เครื่องเก่านั้นคำสัญญาที่เขาผิดต่อฉันการลำเอียงและการยกเว้นที่เขามี

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   8

    8เครื่องบินลงจอดที่เมืองหยุนเฉิง ห่างออกไปสองพันกิโลเมตรนี่คือบ้านเกิดของฉัน เมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ ที่มีอากาศอบอุ่นและชื้นฉันลากกระเป๋าเดินทาง ยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา รวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วกดกริ่งคนที่มาเปิดประตูคือแม่ฉันเธออึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตาแดงก่ำทันที“ยังรู้จักกลับบ้านอีกเหรอ!” เมื่อได้ยินแบบนี้ พ่อก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น น้ำเสียงเคร่งขรึม แต่มือที่สั่นเทากลับเผยให้เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกของเขาฉันก้มหน้าลง เสียงสะอื้น “พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษ......” ตอนนั้นพวกเขาก็ไม่เห็นด้วยที่ฉันกับลู่จิ่งเซินจะแต่งงานกัน แต่ฉันยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขา โดยไม่สนคำเตือนของพวกเขา“ต้องลำบากมามากเลยสินะ เจ้าหนูโง่เอ๋ย?” แม่ดึงมือของฉันมาจับอย่างเอ็นดู มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า“ผอมลงนะ”“หลายปีมานี้ไม่ได้กินข้าวดีๆหรือเปล่า?”“แม่ไปทำซี่โครงเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบที่สุดให้นะ”ฉันมองดูผมหงอกของพ่อแม่ น้ำตาก็เอ่อล้นทะเลาะกับครอบครัวเพราะผู้ชายคนหนึ่ง มันช่างโง่เขลายิ่งนักโชคดีที่ยังไม่สายเกินไปในวันต่อ ๆ มา ฉันไปเดินตลาดกับแม่ ฟังเธอพูดว่าผักของร้าน

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   7

    7คนที่ส่งข้อความไปรู้ตัวทันทีว่าส่งผิดกลุ่ม อยากจะยกเลิกข้อความแต่ก็สายเกินไปแล้ว「นี่ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม ประธานลู่กับหลินซี?」「เดี๋ยวก่อน ประธานลู่เกลียดหลินซีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ???」「พวกเขาแต่งงานกันเมื่อไหร่ ปิดบังได้เนียนมาก!」「ที่แท้หลินซีต่างหากที่เป็นภรรยาของประธานลู่ แล้วเย่หว่านฉิงเป็น?」「ไม่แปลกใจเลยที่คืนนี้หลินซีจะอาละวาดออกมา สาดไวน์ใส่หน้าประธานลู่ต่อหน้าสาธารณชน......」ข้อความนี้เหมือนกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ แม้แต่พนักงานที่เงียบที่สุดก็ถูกระเบิดออกมาจนได้ข้อความต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในแชทกลุ่มแต่ลู่จิ่งเซินกลับนิ่งงัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวให้หยุดไว้กับที่สมองของเขาว่างเปล่าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วบริษัทเย่หว่านฉิงจำเป็นต้องกัดฟันฝืนมาทำงาน ตลอดทางก็มีแต่คนมองด้วยสายตาเหมือนจะติและดูถูกแบบไม่ปิดบังเลยไปห้องน้ำชา เพื่อนร่วมงานที่กำลังคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่ ก็เงียบลงทันที แล้วแยกย้ายกันไปพร้อมเพรียงแถมยังมีคนจงใจขึ้นพูดเสียงดังขณะที่เธอเดินผ่านมาพอดี"ไปแทรกในชีวิตคู่ของคนอื่น ยังกล้ามาทำงานอีก รู้ทั้งรู้ว่าเขามีครอบครัวก็

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   6

    6ลู่จิ่งเซินไปหาเย่หว่านฉิงอีกครั้งทันทีที่หญิงสาวลงมาจากบันได บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ และมีความได้ใจที่ควบคุมได้แอบแฝงอยู่เล็กน้อย“จิ่งเซิน คุณจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ?”ลู่จิ่งเซินพูดอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงสงบจนไร้ร่องรอยความหวั่นไหว“หว่านฉิง คุณเห็นแชทกลุ่มของบริษัทหรือยัง?”เย่หว่านฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง “ยังเลยค่ะ ทำไมเหรอคะ?”สายตาที่เฉียบคมและเจาะลึกของลู่จิ่งเซินจ้องมองเย่หว่านฉิง พิจารณาอย่างตรงไปตรงมา แบบไม่คิดจะปิดบัง“ข่าวลือเกี่ยวกับเรานั่น คุณเป็นคนปล่อยออกไปไม่ใช่เหรอ?”ในดวงตาของเย่หว่านฉิงพลันปรากฏทั้งความตกใจและรู้สึกเจ็บปวดใจเธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาแดงก่ำทันที“จิ่งเซิน ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นกับฉันล่ะ?”“ฉันเพิ่งกลับประเทศมา ไม่มีเพื่อนที่นี่เลย และเพิ่งเข้าทำงานในบริษัทของคุณวันนี้เอง จะไปสมรู้ร่วมคิดไปปล่อยข่าวลือพวกนั้นกับเพื่อนร่วมงานได้ยังไงกัน?”“ทำแบบนั้นมันมีผลประโยชน์อะไรกับฉัน?”คิ้วของลู่จิ่งเซินกระตุกเล็กน้อย จับช่องโหว่ในคำพูดของเธอได้“หว่านฉิง ไหนคุณบอกว่าคุณไม่ได้ดูไม่ใช่เหรอ?”“รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” เย่หว่านฉิงรีบ

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   5

    5ลู่จิ่งเซินที่เสื้อมีคราบไวน์และบรรยากาศอึมครึม ส่งเย่หว่านฉิงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เย่หว่านฉิงปลอบเขาอย่างอ่อนโยน “จิ่งเซิน อย่าโกรธไปเลย หลินซีเธอคงเข้าใจผิด ฉันคิดว่าเธอก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก”“ฉันไม่เป็นอะไร แต่ขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก”“พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ” สายตาของลู่จิ่งเซินจ้องมองแสงไฟนีออนที่ค่อยๆ จางหายไปในนอกหน้าต่าง และตอบอืมอย่างไม่ใส่ใจเธอหยุดชะงัก ยื่นมือออกไป อยากช่วยเขาจัดเนคไทที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม“เห็นคุณเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกสงสาร......” ลู่จิ่งเซินหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณมือของเย่หว่านฉิงหยุดชะงักในกลางอากาศ สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย“จิ่งเซิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ”“ผมรู้” ลู่จิ่งเซินหยุดชะงัก พลางคลายเนคไทอย่างหงุดหงิด “ผมทำเองได้” ในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดลู่จิ่งเซินดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ปลายนิ้วเคาะขอบกระจกหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกไม่สบายใจและความตื่นตระหนกที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในใจไม่นาน พวกเขาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ที่เย่หว่านฉิงพักอยู่“จิ่งเซิน ขอบคุณที่

  • ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี   4

    4คืนนี้เป็นงานฉลองครบรอบบริษัท มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่ก่อนที่จะลาออกอย่างเป็นทางการ ฉันก็ยังไปร่วมงานอยู่ดีอย่างน้อยก็ต้องเอาโบนัสสิ้นปีที่ควรได้ต่อหน้าทุกคน บนเวทีลู่จิ่งเซินประกาศรับเย่หว่านฉิงเข้าทำงานอย่างเปิดเผยแถมยังกำชับทุกคนเป็นพิเศษว่า ให้ดูแลเพื่อนร่วมงานใหม่ให้ดีด้วยมีคนกระซิบว่า"คุณพระช่วย นี่เป็นคำพูดที่ซีอีโอลู่ผู้เข้มงวดและเที่ยงธรรมพูดออกมาจริงเหรอ?"ฉันฟังอยู่ด้านล่างเวที และปรบมืออย่างให้ความร่วมมือสายตาของลู่จิ่งเซินเหลือบมองมาทางฉันอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังสังเกตปฏิกิริยาของฉันวินาทีต่อมา เย่หว่านฉิงที่สวมรองเท้าส้นก็ก้าวพลาด เขาจึงรีบหันไปพยุงเธองานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้วฉันออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าระเบียง และได้ยินเสียงของลู่จิ่งเซินและเพื่อนของเขา"ทำไม ทะเลาะกับหลินซีอีกแล้วเหรอ?"เขาหมุนแก้วไวน์อย่างไม่ใส่ใจ “อืม” เพื่อนของเขาถอนหายใจ “นิสัยดื้อๆของนายเนี่ย เมื่อไหร่นายจะเป็นฝ่ายริเริ่มขอโทษและปลอบใจเค้าบ้าง ผู้หญิงดีๆ อย่างเธอเนี่ยหายากนะ”“ฉันรู้”“แล้วนายจะพาเย่หว่านฉิงมาทำให้เธออาบอายทำไมล่ะ?นายทำแบบนี้ มีแต่จะเพิ่มความ

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status