Short
ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี

ความรักจมลึกลงทะเลแห่งราตรี

Oleh:  เสี่ยวหลีฮวาTamat
Bahasa: Thai
goodnovel4goodnovel
9Bab
4.8KDibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

ในวันครบรอบแต่งงานห้าปี ฉันเจอโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าเครื่องหนึ่งในตู้เซฟของลู่จิ่งเซิน รหัสผ่านคือวันเกิดของแฟนคนแรกของเขา ด้านในนั้นเต็มไปด้วยความทรงจำอันหวานแหววในอดีตของพวกเขา แต่ในอัลบั้มรูปปัจจุบันของเขา กลับไม่มีรูปฉันเลยแม้แต่สักรูป “หลินซี แอบส่องเรื่องส่วนตัวคนอื่น มันสนุกนักเหรอ?” ฉันหันไปมองผู้ชายที่อยู่นอกประตู โดยไม่เอะอะโวยวายอะไรเลย แค่พูดอย่างเฉยชาว่า “เราหย่ากันเถอะ” ลู่จิ่งเซินฟอร์แมตโทรศัพท์ต่อหน้าฉัน สีหน้าเฉยเมย ไร้ซึ่งอารมณ์ให้คาดเดา “ตอนนี้โอเคแล้ว?” เขาถามฉัน “ยังจะหย่าอยู่ไหม?” ฉันพยักหน้าอย่างจริงจัง “หย่า”

Lihat lebih banyak

Bab 1

1

Chapitre 1

Un désir brûlant

Point de vue de Mary

En tant que fille unique du PDG de l'une des plus grandes entreprises de boissons du pays, ma vie avait toujours été dictée par des responsabilités. Alors que les autres filles de mon âge rêvaient d'amour et d'aventure, mon univers était accaparé par les réunions du conseil d'administration, les rapports financiers et les rivalités entre entreprises.

L'entreprise était tout pour mon père. C'était son héritage, l'œuvre de sa vie. Et maintenant, elle était en train de s'effondrer.

Une nouvelle entreprise rivale avait pris d'assaut le marché, nous volant nos meilleurs clients et écrasant nos ventes. La pression pour sauver l'empire de mon père m'étouffait. Chaque jour ressemblait à une bataille, et malgré tous mes efforts, je perdais.

Assise dans mon bureau, je serrais mon stylo si fort qu'il était sur le point de se casser. Mon esprit passait en revue toutes les solutions possibles, chacune plus désespérée que la précédente.

C'est alors que mon téléphone a sonné.

Stella.

« Salut, Mary ! Il y a une fête géniale ce soir, et on doit y aller ! » Sa voix était pleine d'excitation. « Allez ! Tu y rencontreras peut-être ton futur mari ! »

J'ai soupiré en me frottant les tempes. « Stella, je n'ai pas le temps d'aller à des fêtes. Je dois trouver un moyen de réparer ce gâchis. »

« Oh, je t'en prie. Tu vas te tuer à la tâche. Juste une soirée, Mary ! Une soirée pour te détendre ! Tu le mérites. »

J'ai hésité. À vrai dire, je ne me souvenais pas de la dernière fois où j'avais fait quelque chose pour moi. Tout tournait autour de l'entreprise de mon père. Peut-être... juste cette fois ?

« D'accord », ai-je cédé. « Mais juste cette fois. »

« Oui ! » s'est-elle exclamée. « Je t'enverrai l'adresse. Ne sois pas en retard ! »

Quand je suis rentrée à la maison, mon père était dans son bureau. J'ai frappé à la porte et je suis entrée.

« Princesse », m'a-t-il saluée en ouvrant les bras pour m'embrasser. « Tu as l'air épuisée. Comment s'est passée ta journée au travail ? »

Je me suis enfoncée dans ses bras, la voix lasse. « Ça va mal, papa. Quoi que je fasse, je n'arrive pas à régler ce problème. »

Il soupira et écarta une mèche de cheveux de mon visage. « Mary, tu as fait tout ce que tu pouvais. Parfois, il faut savoir prendre du recul et respirer. Tu es une jeune femme magnifique. Profite un peu de la vie. »

J'hésitai avant de répondre : « Je vais à une fête ce soir. »

Il haussa les sourcils. « Eh bien, c'est une surprise. »

Puis il sourit. « Assure-toi juste de te protéger, et si tu peux, trouve-toi un homme riche et beau pendant que tu y es. »

« Papa ! » Mon visage s'empourpra et je sortis en trombe de la pièce, son rire résonnait derrière moi.

---

La robe que j'avais choisie était audacieuse, d'un rouge écarlate, épousant les courbes comme une seconde peau. Le tissu élégant scintillait sous la lumière, accentuant chaque ligne de mon corps. Mes longs cheveux bruns tombaient en cascade dans mon dos, et mon maquillage était subtil mais séduisant.

Je fixai mon reflet dans le miroir, soudainement incertaine. Était-ce trop ?

Avant que je puisse me changer, mon téléphone sonna.

« N'essaie même pas de te défiler ! » m'avertit Stella.

Je soupirai. « D'accord. »

Le chauffeur m'a conduite à l'adresse qu'elle m'avait envoyée : un bar haut de gamme situé à l'autre bout de la ville, le genre d'endroit où seule l'élite se retrouve.

En sortant de la voiture, un frisson m'a parcouru le dos.

« Oh non. Dans quoi me suis-je embarquée ? »

À l'intérieur, l'ambiance était électrique. L'éclairage était tamisé, des basses graves résonnent à travers les murs et un parfum coûteux flottait dans l'air. Stella m'a immédiatement repérée.

« Mary, tu es magnifique ! Tous les hommes ici vont perdre la tête ! »

J'ai gémi. « Je ne veux pas être le centre de l'attention. »

« Trop tard », a-t-elle répondu en m'entraînant vers le bar.

J'ai commandé un verre, puis un deuxième, et bientôt, le stress des dernières semaines a commencé à s'estomper. Mon corps était plus léger, la musique plus entraînante.

Pour une fois, je me suis laissée aller.

La piste de danse m'appelait, et j'ai répondu à son appel.

Je bougeais au rythme de la musique, mon corps se balançant sans effort. Je me moquais de savoir qui me regardait. C'était libérateur.

Puis je l'ai senti.

Une présence. Une paire d'yeux qui me transperçait depuis l'autre bout de la pièce.

Je me suis retournée.

Et il était là.

Grand. Les épaules larges. D'une beauté renversante.

Il était appuyé contre le bar, la posture détendue, mais il y avait quelque chose de dangereux chez lui. Ses cheveux noirs étaient ébouriffés, sa chemise noire sur mesure retroussée aux manches, révélant des avant-bras musclés. Mais c'étaient ses yeux qui me captivait : d'un bleu glacial, perçants, indéchiffrables.

Un sourire narquois se dessina sur ses lèvres lorsqu'il porta son verre à sa bouche, buvant une gorgée lentement, sans jamais rompre le contact visuel.

Mon cœur s'emballa. Qui était-il ?

Avant que je puisse détourner le regard, il se mit à marcher vers moi.

D'un pas assuré. Confiant. Comme s'il était le maître du monde.

Plus il s'approchait, plus j'avais du mal à respirer.

Il s'arrêta à quelques centimètres de moi. Le parfum de son eau de Cologne, riche en bois de cèdre et en épices, m'enveloppa comme une drogue.

Il pencha la tête, m'observant.

« Danse avec moi. »

Sa voix était grave, douce et autoritaire.

Je n'ai pas répondu. Je n'en avais pas besoin. Sa main s'est glissée autour de ma taille, m'attirant vers lui.

Le monde s'est effacé. Il n'y avait plus que lui et moi.

Nos corps bougeaient en parfaite synchronisation. Son étreinte était ferme mais pas brutale, ses doigts s'enfonçaient dans ma peau, allumant des étincelles à chaque contact.

Je sentais son souffle sur ma nuque alors qu'il se penchait vers moi, sa voix n'était qu'un murmure.

« Tu joues avec le feu, ma chérie. »

Un frisson me parcourut l'échine.

Puis, avant que je puisse réfléchir, avant que je puisse m'arrêter, je me penchai vers lui.

Nos lèvres se frôlèrent.

Une étincelle.

Puis un brasier.

Il n'hésita pas. Sa bouche s'empara de la mienne, profonde, avide, possessive. Mes genoux fléchirent, mais son bras se resserra autour de ma taille, me serrant contre lui.

Ce baiser ne ressemblait à aucun autre que j'avais connu, brut, dévorant, dangereux.

Ses doigts s'emmêlèrent dans mes cheveux, son autre main agrippa ma taille, me tirant vers lui jusqu'à ce qu'il n'y ait plus d'espace entre nous.

Une chaleur m'envahit, une sensation inconnue mais exaltante.

La musique résonnait autour de nous, les gens dansaient, mais rien d'autre n'existait.

Seulement lui.

Seulement nous.

J'aurais dû m'éloigner. J'aurais dû partir.

Mais je ne l'ai pas fait.

Parce que

pour la première fois depuis longtemps, j'avais envie de brûler.

Et que Dieu me vienne en aide, je me moquais bien que cela me consume entièrement. 

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
9 Bab
1
1“พอได้แล้ว เลิกงอแงสักที” ลู่จิ่งเซินขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าดูหงุดหงิด“เชื่อฟังหน่อยนะ พอโปรเจกต์ปลายปีเสร็จแล้ว ผมจะหาเวลาไปฮอกไกโดดูหิมะกับคุณ โอเคไหม?”เห็นฉันเงียบอยู่นาน ไม่มีปฏิกิริยาใด ๆริมฝีปากของลู่จิ่งเซินกระตุกเล็กน้อย แตะหน้าผากฉันเบาๆ ด้วยปลายนิ้วตามแบบนิสัยเฉยเมยปกติเช่นเคย “ครั้งนี้จริงๆแล้ว ไม่ได้โกหกคุณ”ฉันรู้สึกอยากหัวเราะครั้งนี้ไม่ได้โกหกฉันที่แท้เขาเองก็รู้ว่า ก่อนหน้านี้ได้โกหกฉันไปหลายครั้งแล้วเคยสัญญากับฉันไว้นานแล้วว่าจะไปดูหิมะที่ฮอกไกโด แต่เขาก็เลื่อนมันออกไปอย่างปีแล้วปีเล่าเวลาที่เราไปเดตไปดูหนังกัน ก็เป็นฉันเองที่ไปยืนรอหนังฉายอยู่ที่หน้าประดูโรงหนังคนเดียวอย่างเงียบๆปกติบอกว่าจะมารับฉัน แต่ฉันถูกฝนสาดจนเปียกไปหมดทั้งตัวแล้ว ก็ยังไม่เห็นรถของเขาโผล่มาเลยเรื่องที่สัญญากับฉันไว้ ลู่จิ่งเซินมักจะผิดสัญญาตลอดดังนั้น ตอนที่พูดประโยคนี้ออกมา เขากลับรู้สึกว่ามันคือพระคุณ คือรางวัลเสียอย่างนั้น“ไม่จำเป็นค่ะ” ฉันสูดหายใจลึกๆ แล้วพูดซ้ำอย่างหนักแน่นว่า “ลู่จิ่งเซิน ฉันจะหย่ากับคุณ”คราวนี้ สีหน้าของเขากลายเป็นเย็นชา หมดความอดทนไปทันที
Baca selengkapnya
2
2ท้องฟ้ามืดครึ้ม และฝนก็เทกระหน่ำลงมาอย่างกะทันหันสามีของเพื่อนสนิทมารับ"บอกคุณแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องมา?""จะได้ได้ยังไงที่รัก ผมนะไม่ยอมให้คุณเปียกหรอก พี่สะใภ้ ไปด้วยกันเถอะ ผมไปส่งคุณกลับก่อน"ฉันยิ้มและส่ายหัว "พวกคุณไปก่อนเถอะ ฉันขอนั่งอีกสักพัก"เมื่อก่อน ฉันมักจะอิจฉาความห่วงใยและความรักที่แท้จริงที่พวกเขามีให้กันทำไมฉันกับลู่จิ่งเซินก็เป็นสามีภรรยาเหมือนกัน แต่กลับเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นอยู่เสมอทำไมคำตอบนั้นง่ายมาก เขาไม่รักคุณมากพอแต่ฉันหลอกตัวเองมานานขนาดนี้ คิดว่าเขารักคนไม่เป็นอยู่แล้วเมื่อฝนเริ่มซาลง ฉันก็ลุกขึ้นและออกไปข้างนอกทันใดนั้นก็เห็นรถออดี้คันหนึ่งที่คุ้นตาค่อย ๆ จอดที่ริมทางผู้หญิงที่นั่งอยู่เบาะข้างคนขับสวมชุดเดรสยาวสีเบจ ผมดัดลอนเล็กน้อย ออร่าอ่อนโยนและสง่างามลู่จิ่งเซินลงจากรถอีกฝั่งหนึ่งและเดินตรงมาทางนี้ ดูเหมือนแค่แวะมาซื้อกาแฟพอดีเองเท่านั้นเมื่อเห็นฉัน เขาก็ทำหน้าเฉยๆ เพียงยกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเขาคงคิดว่าฉันจะเป็นคนริเริ่มทักทายเขาก่อน แต่ฉันกลับแค่ก้มหน้ามองรถที่จองไว้ในแอปอาจเป็นเพราะเหม่อลอย ฉันเลยก้าวพลาดและข้อเท้า
Baca selengkapnya
3
3ฉันเปิดประตูรถออก พยายามจะลงจากรถเองแต่เขาลงจากรถก่อน แล้วอุ้มฉันขึ้น ท่าทางไม่ได้อ่อนโยน แต่ก็ไม่ได้ให้ฉันล้หลังจากเข้าไปข้างในแล้ว เขาหยิบชุดปฐมพยาบาลมา แล้วพ่นยาให้ฉันอย่างทุลักทุเล สีหน้ายังคงเย็นชาเช่นเคย"ต่อไปอย่าทำแบบนั้นอีกนะ"ฉันมองเขาทำทุกอย่างเสร็จอย่างเงียบๆลู่จิ่งเซินเป็นแบบนี้เสมอ ตบหัวแล้วลูบหลังฉันตลอดเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ทำให้ฉันตกอยู่ในภาวะขัดแย้งภายในซ้ำแล้วซ้ำเล่าเขามีความจริงใจกับฉันแม้แต่นิดไหม?การเอาแต่กังวลว่าคนอีกคนรักเราหรือไม่ มันช่างโง่เขลาเหลือเกิน แต่ฉันก็โง่มาแบบนี้มาตั้งห้าปีได้เวลาตื่นแล้วฉันขี้เกียจเกินกว่าจะไปเดาความคิดของเขาอีกต่อไป จึงพูดขอบคุณอย่างไม่ใส่ใจลู่จิ่งเซินยืนนิ่งอยู่หน้าโซฟา“มีอะไรอีกไหม?”ลู่จิ่งเซินเม้มปาก “คุณไม่มีอะไรอยากถามผมหรือ?”ฉันส่ายหัวอย่างสงบที่จริงแล้ว ฉันได้เข้าไปดูบัญชีโซเชียลมีเดียของเย่หว่านฉิงแล้วเมื่อวานเธอโพสต์รูปเครื่องบินลงจอดในทวิตเตอร์แคปชั่นคือ「รอคุณ」ฉันเลื่อนดูคอมเมนต์ทุกอัน แต่ก็ไม่เห็นคอมเมนต์หรือไลค์จากลู่จิ่งเซินเลยแต่ฉันรู้ว่าเขาต้องไปแน่นอนและมันเป็นแบบนี้จริง“ฉันเห
Baca selengkapnya
4
4คืนนี้เป็นงานฉลองครบรอบบริษัท มีการจัดงานเลี้ยงใหญ่ก่อนที่จะลาออกอย่างเป็นทางการ ฉันก็ยังไปร่วมงานอยู่ดีอย่างน้อยก็ต้องเอาโบนัสสิ้นปีที่ควรได้ต่อหน้าทุกคน บนเวทีลู่จิ่งเซินประกาศรับเย่หว่านฉิงเข้าทำงานอย่างเปิดเผยแถมยังกำชับทุกคนเป็นพิเศษว่า ให้ดูแลเพื่อนร่วมงานใหม่ให้ดีด้วยมีคนกระซิบว่า"คุณพระช่วย นี่เป็นคำพูดที่ซีอีโอลู่ผู้เข้มงวดและเที่ยงธรรมพูดออกมาจริงเหรอ?"ฉันฟังอยู่ด้านล่างเวที และปรบมืออย่างให้ความร่วมมือสายตาของลู่จิ่งเซินเหลือบมองมาทางฉันอย่างไม่ตั้งใจ ราวกับกำลังสังเกตปฏิกิริยาของฉันวินาทีต่อมา เย่หว่านฉิงที่สวมรองเท้าส้นก็ก้าวพลาด เขาจึงรีบหันไปพยุงเธองานเลี้ยงดำเนินไปได้ครึ่งทางแล้วฉันออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ที่หน้าระเบียง และได้ยินเสียงของลู่จิ่งเซินและเพื่อนของเขา"ทำไม ทะเลาะกับหลินซีอีกแล้วเหรอ?"เขาหมุนแก้วไวน์อย่างไม่ใส่ใจ “อืม” เพื่อนของเขาถอนหายใจ “นิสัยดื้อๆของนายเนี่ย เมื่อไหร่นายจะเป็นฝ่ายริเริ่มขอโทษและปลอบใจเค้าบ้าง ผู้หญิงดีๆ อย่างเธอเนี่ยหายากนะ”“ฉันรู้”“แล้วนายจะพาเย่หว่านฉิงมาทำให้เธออาบอายทำไมล่ะ?นายทำแบบนี้ มีแต่จะเพิ่มความ
Baca selengkapnya
5
5ลู่จิ่งเซินที่เสื้อมีคราบไวน์และบรรยากาศอึมครึม ส่งเย่หว่านฉิงกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ เย่หว่านฉิงปลอบเขาอย่างอ่อนโยน “จิ่งเซิน อย่าโกรธไปเลย หลินซีเธอคงเข้าใจผิด ฉันคิดว่าเธอก็คงไม่ได้ตั้งใจหรอก”“ฉันไม่เป็นอะไร แต่ขอโทษที่ทำให้คุณต้องลำบาก”“พวกคุณอย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยนะ” สายตาของลู่จิ่งเซินจ้องมองแสงไฟนีออนที่ค่อยๆ จางหายไปในนอกหน้าต่าง และตอบอืมอย่างไม่ใส่ใจเธอหยุดชะงัก ยื่นมือออกไป อยากช่วยเขาจัดเนคไทที่ยุ่งเล็กน้อยให้เรียบร้อยน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม“เห็นคุณเป็นแบบนี้ ฉันรู้สึกสงสาร......” ลู่จิ่งเซินหลบไปด้านข้างโดยสัญชาตญาณมือของเย่หว่านฉิงหยุดชะงักในกลางอากาศ สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย“จิ่งเซิน ฉันไม่ได้หมายความอย่างอื่นนะ”“ผมรู้” ลู่จิ่งเซินหยุดชะงัก พลางคลายเนคไทอย่างหงุดหงิด “ผมทำเองได้” ในรถถูกปกคลุมด้วยความเงียบที่น่าอึดอัดลู่จิ่งเซินดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรเลย ปลายนิ้วเคาะขอบกระจกหน้าต่างรถโดยไม่รู้ตัวความรู้สึกไม่สบายใจและความตื่นตระหนกที่ไม่อาจอธิบายได้ค่อย ๆ แผ่ซ่านอยู่ในใจไม่นาน พวกเขาก็มาถึงอพาร์ตเมนต์ที่เย่หว่านฉิงพักอยู่“จิ่งเซิน ขอบคุณที่
Baca selengkapnya
6
6ลู่จิ่งเซินไปหาเย่หว่านฉิงอีกครั้งทันทีที่หญิงสาวลงมาจากบันได บนใบหน้าก็เต็มไปด้วยความดีใจ และมีความได้ใจที่ควบคุมได้แอบแฝงอยู่เล็กน้อย“จิ่งเซิน คุณจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันเหรอ?”ลู่จิ่งเซินพูดอย่างตรงไปตรงมา น้ำเสียงสงบจนไร้ร่องรอยความหวั่นไหว“หว่านฉิง คุณเห็นแชทกลุ่มของบริษัทหรือยัง?”เย่หว่านฉิงอึ้งไปครู่หนึ่ง “ยังเลยค่ะ ทำไมเหรอคะ?”สายตาที่เฉียบคมและเจาะลึกของลู่จิ่งเซินจ้องมองเย่หว่านฉิง พิจารณาอย่างตรงไปตรงมา แบบไม่คิดจะปิดบัง“ข่าวลือเกี่ยวกับเรานั่น คุณเป็นคนปล่อยออกไปไม่ใช่เหรอ?”ในดวงตาของเย่หว่านฉิงพลันปรากฏทั้งความตกใจและรู้สึกเจ็บปวดใจเธอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว ดวงตาแดงก่ำทันที“จิ่งเซิน ทำไมคุณถึงคิดอย่างนั้นกับฉันล่ะ?”“ฉันเพิ่งกลับประเทศมา ไม่มีเพื่อนที่นี่เลย และเพิ่งเข้าทำงานในบริษัทของคุณวันนี้เอง จะไปสมรู้ร่วมคิดไปปล่อยข่าวลือพวกนั้นกับเพื่อนร่วมงานได้ยังไงกัน?”“ทำแบบนั้นมันมีผลประโยชน์อะไรกับฉัน?”คิ้วของลู่จิ่งเซินกระตุกเล็กน้อย จับช่องโหว่ในคำพูดของเธอได้“หว่านฉิง ไหนคุณบอกว่าคุณไม่ได้ดูไม่ใช่เหรอ?”“รู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?” เย่หว่านฉิงรีบ
Baca selengkapnya
7
7คนที่ส่งข้อความไปรู้ตัวทันทีว่าส่งผิดกลุ่ม อยากจะยกเลิกข้อความแต่ก็สายเกินไปแล้ว「นี่ฉันไม่ได้ดูผิดใช่ไหม ประธานลู่กับหลินซี?」「เดี๋ยวก่อน ประธานลู่เกลียดหลินซีที่สุดแล้วไม่ใช่เหรอ???」「พวกเขาแต่งงานกันเมื่อไหร่ ปิดบังได้เนียนมาก!」「ที่แท้หลินซีต่างหากที่เป็นภรรยาของประธานลู่ แล้วเย่หว่านฉิงเป็น?」「ไม่แปลกใจเลยที่คืนนี้หลินซีจะอาละวาดออกมา สาดไวน์ใส่หน้าประธานลู่ต่อหน้าสาธารณชน......」ข้อความนี้เหมือนกับระเบิดที่ซ่อนอยู่ แม้แต่พนักงานที่เงียบที่สุดก็ถูกระเบิดออกมาจนได้ข้อความต่างๆ หลั่งไหลเข้ามาในแชทกลุ่มแต่ลู่จิ่งเซินกลับนิ่งงัน ราวกับถูกกดปุ่มหยุดชั่วคราวให้หยุดไว้กับที่สมองของเขาว่างเปล่าวันรุ่งขึ้น ข่าวลือแพร่กระจายไปทั่วบริษัทเย่หว่านฉิงจำเป็นต้องกัดฟันฝืนมาทำงาน ตลอดทางก็มีแต่คนมองด้วยสายตาเหมือนจะติและดูถูกแบบไม่ปิดบังเลยไปห้องน้ำชา เพื่อนร่วมงานที่กำลังคุยและหัวเราะกันอย่างมีความสุขอยู่ ก็เงียบลงทันที แล้วแยกย้ายกันไปพร้อมเพรียงแถมยังมีคนจงใจขึ้นพูดเสียงดังขณะที่เธอเดินผ่านมาพอดี"ไปแทรกในชีวิตคู่ของคนอื่น ยังกล้ามาทำงานอีก รู้ทั้งรู้ว่าเขามีครอบครัวก็
Baca selengkapnya
8
8เครื่องบินลงจอดที่เมืองหยุนเฉิง ห่างออกไปสองพันกิโลเมตรนี่คือบ้านเกิดของฉัน เมืองเล็กๆ ทางตอนใต้ ที่มีอากาศอบอุ่นและชื้นฉันลากกระเป๋าเดินทาง ยืนอยู่หน้าประตูบ้านที่ทั้งคุ้นเคยและแปลกตา รวบรวมความกล้าทั้งหมดแล้วกดกริ่งคนที่มาเปิดประตูคือแม่ฉันเธออึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ตาแดงก่ำทันที“ยังรู้จักกลับบ้านอีกเหรอ!” เมื่อได้ยินแบบนี้ พ่อก็เดินออกมาจากห้องนั่งเล่น น้ำเสียงเคร่งขรึม แต่มือที่สั่นเทากลับเผยให้เห็นถึงอารมณ์ความรู้สึกของเขาฉันก้มหน้าลง เสียงสะอื้น “พ่อคะ แม่คะ หนูขอโทษ......” ตอนนั้นพวกเขาก็ไม่เห็นด้วยที่ฉันกับลู่จิ่งเซินจะแต่งงานกัน แต่ฉันยืนกรานที่จะแต่งงานกับเขา โดยไม่สนคำเตือนของพวกเขา“ต้องลำบากมามากเลยสินะ เจ้าหนูโง่เอ๋ย?” แม่ดึงมือของฉันมาจับอย่างเอ็นดู มองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า“ผอมลงนะ”“หลายปีมานี้ไม่ได้กินข้าวดีๆหรือเปล่า?”“แม่ไปทำซี่โครงเปรี้ยวหวานที่ลูกชอบที่สุดให้นะ”ฉันมองดูผมหงอกของพ่อแม่ น้ำตาก็เอ่อล้นทะเลาะกับครอบครัวเพราะผู้ชายคนหนึ่ง มันช่างโง่เขลายิ่งนักโชคดีที่ยังไม่สายเกินไปในวันต่อ ๆ มา ฉันไปเดินตลาดกับแม่ ฟังเธอพูดว่าผักของร้าน
Baca selengkapnya
9
9กู่เหยียนยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเราดึงดันกัน แล้วเตือนด้วยน้ำเสียงสงบว่า"คุณผู้ชายท่านนี้ กรุณาปล่อยเธอ ไม่เช่นนั้นผมจะโทรแจ้งตำรวจ"ท่าทีของเขาเป็นการปกป้อง แต่ยังคงไว้ซึ่งความสุภาพและการยับยั้งชั่งใจ"ขอโทษด้วยนะคะกู่เหยียน ที่ทำให้พี่ต้องเสียเวลา รอฉันสักครู่นะ ฉันไปอธิบายให้เขาเข้าใจเอง"กู่เหยียนเหลือบมองฉัน แล้วหันไปมองลู่จิ่งเซินที่ดึงดันพูดกำชับด้วยความกังวล"มีเรื่องก็โทรหาผมได้ตลอด ผมไปรอคุณที่ตรงนั้น"เขาให้พื้นที่คุยส่วนตัวให้กับเราอย่างตามลำพังด้วยความเอาใจใส่มองดูกู่เหยียนเดินจากไป ฉันหันสายตาไปมองลู่จิ่งเซินอีกครั้งความโกรธในดวงตาของเขาค่อยๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกอีกแบบหนึ่งเขาเหมือนไม่เข้าใจว่า ทำไมครั้งนี้ เรื่องทุกอย่างมันถึงหลุดการควบคุมจากมือของเขาไปทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหนื่อยล้ามาก จนไม่มีแม้แต่แรงที่จะโต้เถียง“ลู่จิ่งเซิน” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สงบอย่างมากจนแม้แต่ตัวเองก็ยังประหลาดใจ “คุณถามว่าทำไมฉันถึงต้องหย่ากับคุณใช่ไหม?เอาล่ะ ฉันจะบอกคุณ”ฉันเริ่มพูดจากโทรศัพท์เครื่องเก่านั้นคำสัญญาที่เขาผิดต่อฉันการลำเอียงและการยกเว้นที่เขามี
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status