All Chapters of พระชายาแสนเท่ ข้ากลัวแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

“ข้าเคยพูดตั้งแต่เมื่อใดว่าอยากเล่นละครเพื่อสลัดความน่าสงสัยทิ้ง ข้าเพียงอยากซ่อนตัวอยู่ที่จวนของท่าน ไม่ให้ผู้ใดหาพบต่างหาก!” เผยอิ้งหนิงแทบอยากกระอักเลือดเธอแค่อยากซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักที่เพื่อตามหารุ่นน้อง ไม่เคยคิดจะกลับไปตระกูลเผยอีก!“เจ้าไม่อยากกลับไปหรือ” ดวงตาของอิ่นเซียวมู่ปรากฏแววเคลือบแคลงสงสัยขึ้นมา ไม่เพียงนึกไม่ถึงว่าเธอจะมีความคิดแบบนี้ ซ้ำยังไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมีความคิดแบบนี้ได้!“สถานที่กินคนเช่นนั้น ข้าจะกลับไปทำไม ข้ารักตัวกลัวตายนะเจ้าคะ!”“เช่นนั้นเจ้ามาที่จวนของข้า แท้จริงแล้วต้องการทำสิ่งใดกันแน่”“ข้า...” เผยอิ้งหนิงหันหน้าหนีอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เผยอิ้งหนิง ตั๋วเงินหลายหมื่นตำลึงในตัวเจ้าได้มาจากที่ใด” จู่ ๆ อิ่นเซียวมู่ก็เปลี่ยนเรื่องเมื่อได้ยินน้ำเสียงราวกับกำลังไต่สวนของเขา เผยอิ้งหนิงก็เกร็งตัวขึ้นมาโชคดีที่เธอก็เคยผ่านเรื่องใหญ่โตมาไม่น้อย ต่อให้ในใจจะหวั่นวิตก ทว่าบนใบหน้าก็ยังยิ้มแย้มเบ่งบานราวกับดอกไม้ได้ “ท่านอ๋อง นั่นสินเดิมที่ท่านตาและท่านยายมอบให้ข้า”จู่ ๆ อิ่นเซียวมู่ก็เชิดปลายคางของนางขึ้น มุมปากอันเย็นชายกยิ้มแบบเห็นได้ไม่ชัดเจนน

ทันทีที่เสียงเพลงของเธอดังขึ้นก็ดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้ในทันทีสายตาแต่ละคู่เต็มไปด้วยความประหลาดใจและใคร่รู้ทว่าเผยอิ้งหนิงกวาดตามองพวกเขา กลับไม่พบว่ามีใครมีสีหน้าผิดปกติเลยเธอพลันรู้สึกผิดหวังและอ้างว้างแต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ เมื่อเห็นว่าไกลออกไปยังมีคนอยู่อีกหลายกลุ่ม จึงบังคับลูกม้าเดินไปทางนั้นทิ้งให้กลุ่มคนเบื้องหลังเริ่มซุบซิบนินทากัน“นั่นผู้ใดกัน”“เมื่อครู่นางร้องเพลงอันใดหรือ”“สตรีผู้นี้เหมือนจะเป็นคนที่ฉู่หยางอ๋องพามานะ”“ไหนว่าฉู่หยางอ๋องหมั้นหมายกับบุตรีสายตรงของจวนราชครูไม่ใช่หรือ หรือว่าสตรีผู้นั้นคือบุตรีสายตรงของจวนราชครู”“นางคือบุตรีสายตรงของจวนราชครูงั้นหรือ เหตุใดถึงแยกม้ากับลาไม่ออกเล่า”“สมองอาจมีปัญหามั้ง ได้ยินมาว่าบุตรีสายตรงของจวนราชครูถูกเลี้ยงดูอยู่ข้างนอกมาตั้งแต่เด็ก เพิ่งถูกรับตัวกลับมาเมืองหลวง หากนางเป็นคนปกติ ราชครูก็คงไม่นำนางไปเลี้ยงไว้ข้างนอกหรอก”คนกลุ่มนั้นวิพากษ์วิจารณ์กันไปมา คุยไปคุยมาก็เริ่มหัวเราะเยาะขึ้นมาหูของเผยอิ้งหนิงไม่ได้แย่ ย่อมต้องได้ยินบ้างเป็นธรรมดาแต่เธอไม่ใส่ใจเลยสักนิดอย่างที่บอกว่าอย่าเอาเรื่องน้ำแข็ง

“ไม่รู้เจ้าค่ะ” เผยอิ้งหนิงส่ายหน้า เธอรู้ดีว่าเผยเจ๋อซานไม่มีทางมาคุยกับเธอโดยไร้สาเหตุ ซ้ำยังรู้มาตั้งนานแล้วว่างานแต่งงานของตนเองกับฉู่หยางอ๋องนั้นไม่ธรรมดาถ้านี่เป็นการแต่งงานที่ดี เผยเจ๋อซานคงจับเผยหลิงชิงแต่งงานกับฉู่หยางอ๋องไปนานแล้ว จะยังปล่อยให้ลูกสาวที่ถูกทอดทิ้งมาสิบหกปีอย่างเธอได้รับช่วงต่ออีกเหรอเผยเจ๋อซานเดินไปที่โต๊ะ หลังจากนั่งลง ใบหน้าของบิดาผู้เมตตาก็พลันเปลี่ยนเป็นจริงจัง“อีกไม่นานเจ้าก็จะต้องแต่งเข้าจวนฉู่อ๋องแล้ว พ่อมีเรื่องบางอย่างจะสั่งความ เจ้าต้องทำให้ดี”เผยอิ้งหนิงลอบด่าทอในใจแสร้งทำดีได้ไม่ถึงสิบห้านาที ไม่เห็นลูกสาวเป็นคนเลยจริง ๆ!ทว่าภายนอก เธอยังคงรักษาท่าทีว่านอนสอนง่าย “ท่านพ่อ ท่านมีสิ่งใดจะสั่งการ พูดมาตรง ๆ ได้เลยเจ้าค่ะ”เมื่อเห็นว่าเธอยังพอรู้ความ เผยเจ๋อซานก็พยักหน้าเล็กน้อย จากนั้นจึงเอ่ยว่า “แม้อำนาจในราชสำนักของฉู่หยางอ๋องจะเบาบาง ทว่าบุรุษผู้นี้ไม่ธรรมดา รัชทายาทและพ่อต่างสงสัยว่าเขามีเบื้องหลังอื่น เพียงแต่เขาปกปิดไว้ได้เป็นอย่างดี ความตั้งใจของพ่อคือต้องการให้เจ้าไปอยู่ข้างกายเขา เพื่อสืบหาความลับของเขาแทนรัชทายาท”สำหรับคำขออัน

“ข้าเต็มใจ”“ท่าน...” เผยอิ้งหนิงพูดไม่ออกกลางวันเดินหนีไปไม่เหลียวหลัง พอตกกลางคืนกลับมาตามตอแยเธอ นี่มันเรื่องอะไรกันทว่าสิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาบ้างคือเขาเหมือนไม่ได้มีความคิดจะดึงเธอไป ‘ออกกำลังกาย’ แต่อย่างใดไม่บ่อยนักที่ทั้งสองจะได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขแบบนี้ เธอจะยอมทนไปก่อนก็แล้วกัน“ท่านอ๋อง ข้าขอร้องท่านสักเรื่องได้หรือไม่”“อืม”“ข้าต้องการวัสดุสำหรับถลุงเหล็กสักหน่อย”“ใช้สำหรับสร้างอาวุธหรือ”“ท่านยึดตั๋วเงินของข้าไป ข้าจึงไม่มีเงินให้ใช้แล้ว ข้าไม่เอาตั๋วเงินพวกนั้นก็ได้ แต่ข้าอยากได้วัสดุมาสร้างของร้ายกาจสักสองสามอย่างจริง ๆ นะเจ้าคะ”ตั้งแต่ต้นจนจบ เธอไม่เคยคิดจะทำงานให้เผยเจ๋อซานเลย และยิ่งไม่เคยคิดจะจัดการกับเขาด้วยต่อให้เผยเจ๋อซานจะใช้ยาพิษมาข่มขู่เธอ เธอก็ไม่เคยคิดที่จะเป็นศัตรูกับเขาเธอแค่อยากระเบิดตระกูลเผยทิ้งก่อนตายก็เท่านั้น!ไหนจะยังมีรัชทายาทอะไรนั่น ถึงตอนนั้นจะเรียกมาอยู่ข้าง ๆ เผยเจ๋อซาน...จริงสิ ยังมีองค์หญิงสี่นั่นอีก หาข้ออ้างเรียกมาพร้อมกัน แล้วระเบิดพวกเขาทิ้งให้หมดเลย!เมื่อเห็นว่าเขาเงียบไปนาน เผยอิ้งหนิงก็รู้ว่าเขายอม

“องค์หญิงสี่ แม้คุณหนูหนิงเอ๋อร์จะยังไม่ได้อภิเษกสมรสกับท่านอ๋อง ทว่าราชโองการพระราชทานสมรสก็ประกาศออกมาแล้ว คุณหนูหนิงเอ๋อร์จึงถือเป็นว่าที่ลูกสะใภ้ของพระสนมอวี๋ ว่าที่ลูกสะใภ้ไปเซ่นไหว้แม่สามี ย่อมเป็นเรื่องสมเหตุสมผลและถูกต้องตามธรรมเนียมเพคะ” จินหมัวมัวเอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่ถ่อมตัวและไม่แข็งกร้าวจนเกินไป“เจ้า!” อิ่นเซียงมั่วใช้มือที่ถือแส้ชี้หน้าด่าทอด้วยความโกรธเกรี้ยว “จินหมัวมัว เจ้าเป็นผู้ใดกัน ถึงได้กล้ามาสั่งสอนว่าข้าไม่รู้ธรรมเนียม”“บ่าวไม่กล้าเพคะ” จินหมัวมัวก้มศีรษะลงเล็กน้อยเผยอิ้งหนิงทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ เธอเลิกม่านแล้วเดินออกไป มือหนึ่งประคองจินหมัวมัวเอาไว้ พลางถลึงตามองเด็กสาวที่วางอำนาจบาตรใหญ่บนหลังม้าด้วยความโมโห “ก่อนพระสนมอวี๋จะมาเชื่อมสัมพันธไมตรีที่แคว้นตงอู พระองค์เคยเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นซีเหยา ธุระปะปังทั้งหมดของพระองค์ล้วนเป็นจินหมัวมัวที่คอยจัดการดูแล หลังจากพระสนมอวี๋อภิเษกสมรสมาที่แคว้นซีเหยาแล้ว ก็ยังคงเป็นจินหมัวมัวที่คอยอยู่เคียงข้างพระวรกาย หากพูดถึงคุณวุฒิ ประสบการณ์ และความอาวุโส มีข้อใดบ้างที่นางไม่มีคุณสมบัติพอจะสั่งสอนองค์หญิง อีกทั้ง