All Chapters of พระชายาแสนเท่ ข้ากลัวแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

อิ่นหวยอวี่กระชากนางออกอย่างแรง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ผู้ใดให้เจ้าไปที่ตำหนักจื่อหง”อิ่นเซียงมั่วกัดริมฝีปากด้วยความรู้สึกผิด จากนั้นน้ำตาก็ร่วงเผาะ ร้องไห้คร่ำครวญถึงความไม่เป็นธรรมด้วยความไม่ยินยอม “มั่วเอ๋อร์รู้ตัวว่าไม่ควรไปที่ตำหนักจื่อหง ทว่าเผยอิ้งหนิงทุบตีมั่วเอ๋อร์ สมควรตายจริง ๆ นะเพคะ...”“หุบปาก!” ใบหน้าของอิ่นหวยอวี่ดำทะมึน โทสะในแววตายากจะสะกดกลั้นเอาไว้ได้อีก “กล้ามาทำลายแผนการของข้า ถูกตีตายก็สมควรแล้ว!”“เสด็จพี่...” อิ่นเซียงมั่วเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าเสด็จพี่ของตนเองจะเอ่ยคำพูดที่เลือดเย็นและไร้ความปรานีเช่นนี้ออกมา“ใครก็ได้!” อิ่นหวยอวี่ตวาดเสียงต่ำมีสตรีรูปร่างสูงใหญ่สองคนเดินเข้ามาจากนอกประตูอิ่นหวยอวี่ยกมือขึ้นชี้ “พาตัวองค์หญิงสี่ไปควบคุมตัวอย่างเข้มงวดที่จวนรัชทายาท!”สตรีทั้งสองรับคำสั่งด้วยสีหน้าขึงขัง จากนั้นก็เดินไปหาอิ่นเซียงมั่ว หิ้วปีกซ้ายขวาของนางเตรียมจะพาตัวไปอิ่นเซียงมั่วคลุ้มคลั่งขึ้นมา นางดิ้นรนอย่างรุนแรงพลางกรีดร้อง “เสด็จพี่...พระองค์ทำเช่นนี้กับหม่อมฉันได้อย่างไร...เห็นชัด ๆ ว่าเป็นนังแพศยาเผยอ

สาวใช้เดินเข้ามาจากนอกประตู ประคองแขนขวาที่ไม่ได้บาดเจ็บของเธอให้ลุกขึ้นเผยอิ้งหนิงเอ่ยด้วยความเจ็บปวด “เสี่ยวฉิน หมอประจำจวนอยู่ที่ใด รบกวนเจ้าช่วยไปเชิญเขามาให้ข้าที”สาวใช้ตอบ “เรียนคุณหนูใหญ่ วันนี้องค์หญิงสี่ได้รับบาดเจ็บ ก่อนหน้านี้หมอประจำจวนจึงอยู่รักษาองค์หญิงสี่มาตลอด หลังจากคนขององค์รัชทายาทมารับองค์หญิงสี่กลับไป ฮูหยินก็มอบหมายงานให้หมอประจำจวนอีก หมอประจำจวนจึงออกจากจวนไปเมื่อหนึ่งเค่อที่แล้วเจ้าค่ะ”ใบหน้าของเผยอิ้งหนิงซีดเผือดราวกับขี้ผึ้งสาวใช้เอ่ยต่ออีกว่า “คุณหนูใหญ่ ท่านอย่าเพิ่งเข้าใจผิดนะเจ้าคะ ฮูหยินไม่ได้จงใจหรอกเจ้าค่ะ ตั้งแต่คุณหนูรองเกิดเรื่องอาการก็ย่ำแย่มาตลอด ได้ยินว่าคุณหนูรองไม่เพียงแต่ขาทั้งสองข้างถูกทำลาย สติสัมปชัญญะก็ยังฟั่นเฟือนไปบ้าง ช่วงนี้หมอประจำจวนจึงวุ่นหัวหมุนเลยเจ้าค่ะ”เผยอิ้งหนิงลอบกลอกตา แสร้งทำเป็นห่วงใย “ท่านพ่อมีอำนาจมากเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่เชิญหมอหลวงมาตรวจดูอาการของคุณหนูรองบ้างเล่า”สาวใช้ตอบ “นายท่านเชิญหมอหลวงมาแล้วเจ้าค่ะ ทว่าหลังจากหมอหลวงมาตรวจดูอาการของคุณหนูรองแล้วก็จนปัญญาเช่นกัน ได้ยินว่านายท่านวางแผนจะทุ่มเงินก้อนโตเ

จินหมัวมัวโค้งตัวลงแล้วเอ่ยเรียก “คุณหนูหนิงเอ๋อร์ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ”เผยอิ้งหนิงมองไปที่แขนซ้ายตามสัญชาตญาณ ตอนนี้เธอสวมเพียงเสื้อคลุมปิดบังส่วนลำตัวตัวเดียว บนแขนซ้ายที่เปลือยเปล่าเต็มไปด้วยเข็มเงินเรียวยาวปักอยู่ภาพนั้นดูน่าหวาดกลัว ทว่าเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวดเลยแม้แต่น้อยจินหมัวมัวเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “คุณหนูหนิงเอ๋อร์อย่ากลัวไปเลยเจ้าค่ะ ท่านอ๋องกำลังรักษาอาการบาดเจ็บให้ท่านอยู่”เผยอิ้งหนิงเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่อยู่ข้างเตียง อ้าปาก ทว่ากลับไม่รู้ว่าควรพูดอะไรดีจินหมัวมัวยิ้มบาง “บ่าวจะไปดูว่าเตรียมยาต้มเสร็จหรือยังนะเจ้าคะ”พูดจบก็จากไปอย่างรู้ความภายในห้องจึงเหลือเพียงพวกเขาสองคนเมื่อเทียบกับที่ผ่านมา บรรยากาศยังคงเย็นชาตึงเครียดเหมือนเดิม ทว่ากลับมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไปสายหนึ่งเพิ่มเข้ามา“ผู้ใดวางยาพิษเจ้า” อิ่นเซียวมู่เป็นฝ่ายเอ่ยถามก่อน“ท่านอ๋องรู้วิชาแพทย์ด้วยหรือ” เผยอิ้งหนิงไม่ตอบ แต่กลับย้อนถาม“ฝีมือเผยเจ๋อซานหรือ”“เจ้าค่ะ” นางล้มเลิกการซักไซ้ไปก่อน“เหตุใดถึงไม่บอก”“พูดไปแล้วจะมีประโยชน์อันใด” เผยอิ้งหนิงกระตุกมุมปาก เอ่ยเยาะเย้

จูบก่อนหน้านี้ แม้จะเป็นครั้งแรกของพวกเขา ทว่าก็ทำได้แค่นับว่าเป็นการนำริมฝีปากประกบกันเท่านั้นครั้งนี้แตกต่างออกไปอย่างเห็นได้ชัด อิ่นเซียวมู่ดันริมฝีปากของเธอให้เปิดออก แล้วรุกล้ำเข้าไปเผยอิ้งหนิงอึดอัดถึงขีดสุด จึงพยายามดิ้นรนตามสัญชาตญาณ ทว่ามือข้างหนึ่งของเขากลับรัดเอวเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็กดท้ายทอยเธอเอาไว้ ปิดตายโอกาสในการดิ้นรนจนหมดสิ้น“อื้อ ๆ ...”ภายในริมฝีปากและลมหายใจล้วนเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขา ทั้งเอาแต่ใจและป่าเถื่อน ถึงขั้นที่เหมือนกับเรื่องพรรค์นั้น นั่นคือปราศจากทักษะใด ๆ ให้เอ่ยถึง เผยอิ้งหนิงเจ็บ ทว่ายิ่งเธอส่งเสียงครางมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งคลอเคลียแนบแน่นมากขึ้น ราวกับอยากดูดกลืนอากาศในร่างกายของเธอออกไปให้หมดผ่านทางเรียวลิ้นไม่จูบปากเธอยังพอรับได้ อย่างไรตั้งแต่ต้นพวกเขาก็ไม่ได้มีความรู้สึกใด ๆ ต่อกันอยู่แล้ว คนสองคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรต่อกันมาจูบกัน แค่คิดก็สะอิดสะเอียนแล้ว ทว่ายามนี้พวกเขาจุมพิตกันแล้ว น้ำลายผสมปนเปแล้ว แต่เธอกลับเหมือนจะไม่รู้สึกอยากอาเจียนเลยสักนิดร่างกายของเธอค่อย ๆ อ่อนระทวยขณะที่เธอคิดว่าเขาจะสู้กับเธอในถังอาบน้ำเหมือนครั้งก

……ห้องหนังสือบุรุษหนุ่มรูปงามยืนอยู่หน้าโต๊ะหนังสือพลางรายงานอิ่นเซียวมู่ที่ประทับอยู่บนเก้าอี้ตัวใหญ่ “ศิษย์พี่ ตามบันทึกโบราณกล่าวว่า ไข่มุกน้ำแข็งเมื่อแรกเริ่มปรากฏออกมามีเพียงห้าเม็ดเท่านั้น แม้ว่าไข่มุกน้ำแข็งพันปีจะเป็นของล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่ง ทว่าไอเย็นของมันนั้นเป็นอันตรายต่อมนุษย์ หากได้รับเพียงเล็กน้อยก็จะเจ็บป่วย หากได้รับมากก็อาจถึงขั้นเสียชีวิต ด้วยเหตุนี้ผู้คนจึงมองว่ามันเป็นสิ่งของอัปมงคล นานวันเข้าจึงไม่ค่อยมีผู้ใดเอ่ยถึงไข่มุกน้ำแข็งพันปีอีก”อิ่นเซียวมู่ขมวดคิ้วแน่น “หากเป็นเช่นนั้น การจะได้ไข่มุกน้ำแข็งพันปีมาครอบครองก็เป็นเรื่องยากนักใช่หรือไม่”บุรุษหนุ่มเอ่ย “ก็ไม่เชิงเสียทีเดียว”เสวียนชีที่อยู่ข้าง ๆ อดขัดจังหวะไม่ได้ “เหวินซิน มีสิ่งใดก็พูดมาตรง ๆ เถิด อย่ามัวแต่อมพะนำอยู่เลย!”บุรุษหนุ่มยิ้มให้น้อย ๆ ก่อนเอ่ยต่อด้วยท่าทีไม่รีบร้อน “เมื่อไม่กี่วันก่อนข้าออกไปหาสมุนไพร และบังเอิญได้พบเรื่องน่าสนใจเรื่องหนึ่งเข้า โจวเฉิน คุณชายเล็กแห่งจวนเสนาบดีโจวกำลังเที่ยวสืบหาเบาะแสของไข่มุกน้ำแข็งพันปีไปทั่ว ว่ากันว่าในมือของเขามีอยู่แล้วสามเม็ด และกำลังตามหาอีกสองเม