All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 21 - Chapter 30

วันต่อมา 17.00 น. “สวยมากเลยค่ะ” เสียงของช่างแต่งหน้าดังขึ้น ใบหน้าสวยของรินลดาจึงค่อยๆหันไปมองตัวเองในกระจก ดวงตากลมโตวาววับขึ้นมาทันทีที่จ้องมองตัวเองในกระจก รินลดายิ้มกว้าง วันนี้เธอรู้สึกว่าตัวเองสวยที่สุดก็ไม่ปาน การแต่งหน้า ทรงผม และชุดรัดรูปที่ทำให้หุ่นของเธอเด่นชัดขนาดนี้ ชักอยากรู้แล้วสิว่าในอดีต เธอเป็นใครกันนะ ทำไมถึงได้รักษาหุ่นได้ดีมาก แทบไม่มีไขมันเลย “ฉัน....ชอบมากเลยค่ะ คุณแต่งหน้าได้สวยมาก“ ”แต่น่าเสียดายที่วันนี้ฉันต้องใส่หน้ากากปิดความสวยทั้งหมดเอาไว้“ ดวงตากลมโตหันไปมองหน้ากากข้างๆ ด้วยความรู้สึกอารมณ์เสียเล็กน้อย แต่ก็ช่างเหอะ เธอเองก็ไม่ได้อยากให้คนอื่นเห็นตัวตนของเธออะไรขนาดนั้น เพราะสถานะที่ธารินทร์จะพาเธอไปวันนี้ก็คือนางบำเรอ ใครจะอยากให้คนอื่นรู้กันละว่าเธอเป็นอะไรแบบนั้นในชีวิตของเขาน่ะ ถ้าเป็นแฟนก็ว่าไปอย่าง..... “เหอะ! คิดอะไรของเธอเนี่ยรินลดา” หญิงสาวเริ่มสลัดความติดแปลกๆนั้นทิ้งไป จนช่างแต่งหน้าที่ยืนมองอยู่หัวเราะออกมา “ฮ่าๆ น้องรินนี่ตลกดีนะคะ” “ถึงเวลาแล้ว พี่ต้องไปแล้วค่ะ หวังว่าโอกาสหน้าจะได้เจอกันอีกนะคะ” “ค่ะ^^ วันนี้ขอบคุณมากนะ

“........” มาเฟียหนุ่มได้ยินคำทักทายนั้นอย่างเต็มสองหู แต่เขากลับเมินเฉย ก่อนจะทำท่าสาวเท้าเดินออกมาจากสถานการณ์ที่ตัวเองไม่ชอบ “เกลียดไอจังนะ กับไอ้แค่ผู้หญิงคนเดียวเนี่ย ยังไม่ลืมไปอีกหรือไง” ประโยคถัดมาของโอริเวอร์ทำให้ธารินทร์ชะงักหยุดเดิน ก่อนจะหันไปมองหน้าคนพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย เขาเพิ่งจะนึกได้ขึ้นได้....ว่าในอดีต นอกจากคนตรงหน้าจะเคยขัดแข้งขัดขาเขาในเรื่องงาน โอริเวอร์ยังเคยเข้ามายุ่งกับนางบำเรอของเขา จนถึงขั้น....ผู้หญิงคนนั้นขอฉีกสัญญาเพื่อย้ายไปอยู่กับมัน นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ธารินทร์มองผู้หญิงเป็นสิ่งของ เพราะเมื่อไหร่ที่เจอคนที่ถูกใจกว่า พวกหล่อนก็จะไปอย่างไม่สนคนที่เคยช่วยเหลือตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เมอรินด้า ฟ้ารดา สองคนนั้นแทบไม่มีอะไรที่ต่างกันสักนิด เขาเกือบลืมเรื่องนั้นไปแล้ว ถ้าอีกฝ่ายไม่รื้อฟื้นมันขึ้นมาในวันนี้ “ฉันไม่เสียเวลาจำเรื่องไร้สาระ” “แล้วก็อีกอย่าง นายก็รู้ว่าฉันเกลียดนาย ทำไมถึงได้ตามมาเห่าหอนใส่ชีวิตฉันอยู่เรื่อย” นั่นเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในชีวิตของธารินทร์ทีาโอรเวอร์เคยได้ยิน พอพูดใส่หน้าโอริเวอร์เสร็จ เขาก็ตัดสินใจเดินกลับเข้า

รินลดานั่งเหม่อคิดเรื่องความส้มพันธ์ระหว่างฟ้ารดากับธารินทร์อยู่หลายวินาที จนไม่ทันสังเกตุว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินตรงดิ่งมาหาเธอที่นั่งอยู่คนเดียว “ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ” โอริเวอร์ยิ้มหวานส่งไปให้คนสวย ในที่สุดเขาก็ได้จังหวะที่ตนเองต้องการเสียที จังหวะที่จะได้ปั่นประสาทธารินทร์ให้ได้มากกว่าเดิม แม้ธารินทร์จะเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมา แต่ด้วยความที่เคยมีปัญหากันมาในอดีต ทำให้โอริเวอร์รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นค่อนข้างที่จะหวง....ผู้หญิงของตัวเองอยู่มาก และวิธีนี้น่าจะเป็นวิธีที่จะทำให้คนเย็นชาแบบนั้น ตบะแตกได้ง่ายที่สุดแล้ว “เชิญนั่งได้ตามสบายค่ะ ฉันต้องขอตัวก่อน....” ฝ่ายรินลาดที่นึกได้ว่าธารินทร์ย้ำนักหนาว่าไม่ให้เธอคุยกับใคร โดยเฉพาะผู้ชาย....ก็รีบลุกขึ้นเอ่ยขอตัวทันทีอย่างไม่รอช้า แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไม ผู้ชายพวกนี้ถึงได้อยากเข้ามาพูดคุยกับเธอนักก็เถอะ ไม่ใช่ว่าหญิงสาวหยิ่งหรืออะไรทำนองนั้นหรอก เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากมีปัญหากับธารินทร์มากกว่า ยิ่งรายนั้นยิ่งเดาใจยากอยู่ด้วย “เดี๋ยวก่อนสิครับ ผมยังไม่ทันรู้จักชื่อคุณเลยนะ” โอริเวอร์ทำเสียงอ่อนเอ่ยถาม ทำเอาคนตัว

“ตะแต่ว่า....ฉะฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง” ธารินทร์แสยะยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบแบบนั้น ความทรงจำของเธอหายไปทั้งหมด รวมถึงเรื่องพวกนี่ด้วยสินะ “ฉันจะสอนให้ใหม่เอง” เขาว่าอย่างใจดี แต่สีหน้านั้นไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด “จับมันสิรินลดา.....แล้วก็ใช้ปากของเธอซะ” “ทำเหมือนตอนที่เธอกินไอติมไง มันไม่ต่างกันนักหรอก” มาเฟียเจ้าเล่ห์ยิ้มบอก รินลดาที่กำลังคลานเข่าอยู่ตรงหน้าของเขาก็ตัดสินใจหลับตาลง ก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่ ถ้าเธอรีบทำให้เสร็จ....มันก็จะจบใช่ไหม หญิงสาวอยากให้เวลาพวกนี้ผ่านไปเร็วๆเหลือเกิน หมับ~ ”อื้ม แบบนั้นแหละ รูดมันขึ้นเบาๆสิ” เธอทำตามคำสั่งของเขา จับแก่นกายยักษ์ที่แข็งทื่อขึ้นลง พร้อมกับอาการขนลุกซู่ซ่าแผ่ซ่านไปทั่งร่างกาย เธอนึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่าไอ้นั่นของผู้ชาย....มันจะดูน่ากลัวได่ถึงเพียง “อึก.....” นิ้วหนาเอื้อมไปหาปากเล็ก ก่อนที่เขาจะแหย่มันเข้าไปในโพรงปากนุ่ม หัวใจของรินลดาเต้นแรงจนเธอได้ยินมัน ตอนนี้ธารินทร์สอดนิ้วของเขาเข้ามาในปากเธอ ก่อนจะหมุนวนมันให้อ้าออกกว้าง พอที่จะรับกับขนาดของเขาได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ ช่างกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนภายในของเขาได้ดีเห

“กะกรี๊ดดดด~” เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อร่างสูงกดกระแทกแก่นกายของตัวเองเข้ามาในร่องสวยโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว รินลดาได้แต่นอนดิ้นอยู่ภายใต้ร่างสูงด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ธารินทร์ชะงักนิ่ง เขามองเห็นเลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาอาบแท่งร้อนของเขาที่ใส่เข้าไปได้เพียงแค่หัวเท่านั้น.....แล้วแบบนี้ เขาจะใส่มันไปทั้งหมดได้ยังไง แค่นี้เธอยังดูเหมือนจะตาย “ฮึก อะเอาออกไปได้ไหมคะ! ฉันเจ็บ ฮื้อ จะเจ็บมากเลย” “แม่งเอ้ย!” ธารินทร์สบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะแบบนี้ไง เขาถึงได้ไม่ชอบผู้หญิงที่ยังซิงอยู่ ปัญหามันอยู่ที่ของของเขาที่มันใหญ่จนเกินไป มันสามารถทำให้เธอเจ็บราวกับนรกบนดินได้ก็ไม่ปาน แต่มาถึงขั้นนี้ มาเฟียหนุ่มก็ยอมรับว่าเขาจะหยุดไม่ได้ เขาต้องไปต่อ ถ้าไม่งั้นคืนนี้เขาจะต้องทนอยู่กับความงุ่นง่านตลอดไป ธารินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะก้มลงไปใช้ปากละเลงลงบนหน้าอกอวบอึ๋ม ที่นุ่มจนแทบละลายหายวับไปกับตา “ฮึก อื้อ พะพอแล้ว อ๊ะ” รินลดาแม้ยังคงรู้สึกเจ็บกลางระหว่างขาอยู่ ก็ได้แต่ร้องสลับกับคราง ลิ้นของธารินทร์กำลังหมุนวนอยู่บนเม็ดเชอร์รี่สีชมพูสดของเธออย่างเมามัน หนำซ้ำ มืออีกข้างของ