Todos os capítulos de ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Capítulo 1 - Capítulo 10

@โรงพยาบาลศรินทร์ธร ตึก ตึกเสียงเท้าแกร่งเหยียบก้าวแรก เข้าไปในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง สายตาคมกวาดมองไปรอบๆด้วยสีหน้านิ่งสนิท กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ลอยมาแตะจมูกทำให้ธารินทร์ มาเฟียหนุ่มรู้สึกแปลกอย่างอธิบายไม่ถูก”สวัสดีค่ะ เคยมาที่นี่หรือยังคะ“ เสียงพยาบาลคนหนึ่งเดินมาสอบถามเขา หลังจากที่เห็นร่างสูงเดินเข้ามา เขาละสายตาจากความหรูหราของโรงพยาบาล ก่อนจะเหลือบสายตาไปมองผู้หญิงคนนั้น ทันทีที่เห็นสายตาเย็นชาจ้องลงมา พยาบาลสาวก็เกือบทำสีหน้าไม่ถูก ตัวชาวาบ ราวกับดวงตาคู่รั้นกำลังจะดูดดวงวิญญาณของเธอไป “ไม่เคย” เขาตอบเสียงนิ่ง “เอ่อ วันนี้เป็นอะไรมาคะ รบกวนเชิญ.....”“ฉันไม่ได้มาหาหมอ” พูดจบเท้าหนาก็สาวเข้าไปด้านใน โดยมีลีโอลูกน้องคนสนิทเดินตามเข้าไปติดๆเขาไม่สนว่าผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจหรือไม่ วันนี้ที่ต้องการมาที่นี่ ก็เพียงเพราะอยากมาสำรวจโรงพยาบาลที่เร็วๆนี้ตัวเองกำลังจะได้เป็นเจ้าของ ก็เท่านั้น อีกด้าน “คนไข้! จะไปไหนคะ!?” คนตัวเล็กได้ยินเสียงเข้มของพยาบาลดังขึ้นตามหลัง จึงรีบวิ่งหนี หัวใจเต้นแรงขึ้นมาเมื่อโดนจับได้ เธอไม่อยากโดนจับมัดแขนมัดขาเหมือนก่อนหน้านี้อีก จึงรีบวิ่งหนีออกไปตา

ด้านนอก หลังจากโดนขอให้ออกมาข้างนอก หญิงสาวก็ได้แต่นั่งก้มหน้าอยู่หน้าห้องของหมอชวินทร์ โดยมีฝั่งตรงข้ามเป็นลีโอ ที่นั่งจับจ้องเธออยู่อย่างไม่วางตา“คุณ....ชื่ออะไรครับ” นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาตัดสินใจพูดกับเธอ “คือ....ฉัน” ร่างเพรียวอึกอัก เม้มปากแน่น เธอไม่รู้ชื่อตัวเอง จึงไม่รู้จะตอบกลับหรืออธิบายให้อีกคนเข้าใจว่าอย่างไรดี อีกทั้งเธอกำลังรู้สึกกังวล เธอไม่รู้ว่าหมอชวินทร์และธารินทร์กำลังคุยอะไรกันอยู่ข้างในนั้น แกร๊ก~ไม่ทันที่จะได้พูดคุยอะไรกันต่อ เสียงประตูห้องทำงานของหมอชวินทร์ก็ถูกเปิดออกมา พร้อมกับสีหน้าที่ยังคงไร้อารมณ์ใดๆของธารินทร์ ดวงตาคมเหลือบลงไปมองคนที่ลุกขึ้นยืนอยู่ตรงหน้าของตัวเองเล็กน้อย ก่อนที่หมอชวินทร์จะเดินตามออกมาติดๆ“ตกลงคุณจะช่วยฉันไหมคะ“เพราะทุกคนเอาแต่เงียบ คนที่ใจร้อนอย่างเธอถึงได้โพล่งถามออกไป หญิงสาวไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว “แน่ใจแล้วจริงๆเหรอ ว่าอยากไปอยู่กับฉัน?” ธารินทร์ถามย้ำให้แน่ใจ “ค่ะ ฉันไม่อยากอุดอู้อยู่ที่นี่ อยู่ไปความทรงจำของฉันก็คงไม่กลับมาง่ายๆหรอก” “ใช่ไหมคะคุณหมอ” เธอหันไปถามชวินทร์ การที่ต้องทนอยู่ที่นี่แบบไร้จุดหมาย ทำให้เธอยิ่งรู

เช้าวันต่อมา“นายครับ คุณฟ้าเก็บของออกไปเรียบร้อยแล้วนะครับ“ ”.......“ มือหนาที่กำลังจะเอื้อมไปหยิบแก้วกาแฟหยุดชะงักสายตานิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหยิบแก้วกาแฟขึ้นมาดื่มตามเดิม ราวกับว่าไม่ได้สนใจสิ่งที่ลุกน้องพร่ำบอกเลยสักนิด“ตารางงานวันนี้มีอะไรบ้าง“ เขาถามเปลี่ยนเรื่อง”มีนัดกับลูกค้าช่วงเช้าครับ ส่วนช่วงบ่าย เราต้องไปรับผู้หญิงคนนั้นออกจากโรงพยาบาล“ ลีโอรายงานตามส่วนที่เห็น”ผู้หญิงคนนั้น?“ ธารินทร์ทวนสิ่งที่ลูกน้องพูด เขาเกือบลืมไปแล้ว ว่าเขารับปากอะไรกับใครเอาไว้บ้าง “ครับ คนที่ความจำเสื่อม แล้วขอให้เจ้านายช่วย“ ”......“ ธารินทร์นิ่งไปเขาเกือบลืมเรื่องของผู้หญิงคนนั้นไปแล้ว เพราะหลายวันมานี้มัวแต่วุ่นอยู่กับเรื่องอื่น ”ผมขอเสนออะไรอย่างหนึ่งได้ไหมครับ“ ลีโอขยับเท้าเข้ามาหาเจ้านายคำพูดของคนตรงหน้าทำให้ธารินทร์ต้องเหลือบสายตาไปมอง “อะไร” “ผมว่าผู้หญิงคนนั้นสามารถเป็นนางบำเรอคนใหม่ของเจ้านายได้นะครับ” เขาพูดจบประโยคก่อนจะก้มหน้าลง เพราะลีโอไม่แน่ใจว่าธารินทร์จะเห็นด้วยกับความคิดนั้นไหม มาเฟียหนุ่มได้ยินข้อเสนอนั้นก็ชะงักนิ่งไป สมองพลันนึกไปถึงเจ้าของใบหน้านุ่มนิ่มที่ตัวเองบั

"ขอโทษนะคะ แต่ฉันไม่ได้ขายตัว!“ ร่างสวยลุกขึ้นยืนพร้อมกับตะโกนบอกคนตรงหน้าออกไป ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธสิ่งที่เขาเขียนมา มันไม่ต่างอะไรจากการขอให้เธอใช้ตัวเองเพื่อทำให้เจ้านายของเขามีความสุขเลยสักนิด เธอก็แค่อยากให้เขาช่วยพาเธอออกจากโรงพยาบาล ไม่ได้ต้องการให้อีกฝ่ายมอบเงินทองมากมายให้เธอสักหน่อย”ใจเย็นๆก่อนครับ ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น“”นั่งลงก่อนนะ“ ลีโอเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสุภาพเขาคิดเอาไว้อยู่แล้ว ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะต้องเกิดขึ้น ซึ่งดูเหมือนคำพูดหวานหูจะช่วยให้หญิงสาวมีสติมากขึ้น“ผมแค่เสนอทางเลือกให้คุณครับ อย่างที่คุณธามเคยบอก เราไม่สามารถช่วยคุณฟรีๆได้”“ตะแต่......คุณไม่มีงานอื่น ให้ฉันช่วยแล้วเหรอคะ” เธอเม้มปากถามอย่างหนักใจ เธอเป็นคนขอให้เขาช่วยเอง เพราะฉนั้นคงโทษใครไม่ได้สินะ“คุณรู้ไหมครับว่าพวกผมทำงานอะไร”ได้ยินคำถามนั้นหญิงสาวก็นิ่งสนิท เพราะเธอไม่รู้ ท่าทางที่ดูน่าเกรงขามของพวกเขา ทำให้หญิงสาวฉุกคิดว่าบางครั้งคนพวกนี้อาจจะทำงานที่เกี่ยวกับอะไรเสี่ยงๆ หรืออะไรที่เป็นทางการมากๆ หรือไม่....พวกเขาอาจจะทำงานอะไรที่เหนือความคาดหมายของเธอ ท่าทางที่นิ่งสงบเยือกเย

@คอนโด ”ฮึ่ม~ ฮะฮึ่ม ฮื้ม“ เสียงลำคอเล็กเปล่งทำนองร้องเพลงออกมา อย่างอารมณ์ดีหลังจากอาบน้ำแช่ตัวเสร็จ นี่คือความรู้สึกที่วิเศษที่สุดสำหรับหญิงสาวหลังจากที่อดทนใช้ชีวิตอยู่ในโรงพยาบาลมาหลายวัน ในฃที่สุดวันนี้เธอก็ได้ใช้ชีวิตอิสระ ไม่ต้องรีบอาบน้ำ ไม่ต้องรีบทานข้าว ความรู้สึกแบบนี้สิที่เธอโหยหา ไม่ต้องมีพยาบาลชุดขาวมาคอยตามเช็คทุกวี่ทุกวัน จ๊อก~ เสียงเล็กร้องประท้วงออกมา เมื่อถึงเวลาทานอาหาร คนตัวเล็กจึงไม่รอช้าที่จะเดินสาวเท้ายาวๆไปยังห้องครัว ก่อนจะเปิดตู้เย็นออกมาดูว่ามีอะไรที่พอทำให้เธอประทังชีวิตให้ผ่านคืนนี้ไปได้บ้าง แต่เมื่อเปิดออกมา ดวงตากลมโตกลับต้องลุกวาวไปกับวัตถุดิบทั้งหลายที่ถูกซื้อแช่เอาไว้อัดแน่นเต็มตู้เย็นไปหมด “รอดตายแล้วเรา” ปากเล็กยิ้มกว้างออกมาอย่างดีใจ กว่าจะรื้อค้นดูของด้านในว่ามีอะไรบ้าง “เนื้อวากิวงั้นเหรอ” “คงแพงสุดๆไปเลยสินะ” คิดได้แบบนั้นคนตัวเล็กก็ยิ้มกริ่ม เนื้อที่เธอเคยกินอย่างแพงที่สุดจากโรงพยาบาลก็คงจะเป็นพะโล้หมูสามชั้นวิญญาณหมูน่ะสิ นี่แหละ จัดไป! มือบางตัดสินใจหยิบถุงเนื้อออกมาอย่างอารมณ์ดี เธอเคยเห็นวิธีทำอาหารผ่านทางโทรทัศน์ที่โรงพ