All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 31 - Chapter 40

ตอนที่ 30. ยั่วโมโห“........” มาเฟียหนุ่มได้ยินคำทักทายนั้นอย่างเต็มสองหู แต่เขากลับเมินเฉย ก่อนจะทำท่าสาวเท้าเดินออกมาจากสถานการณ์ที่ตัวเองไม่ชอบ “เกลียดไอจังนะ กับไอ้แค่ผู้หญิงคนเดียวเนี่ย ยังไม่ลืมไปอีกหรือไง” ประโยคถัดมาของโอริเวอร์ทำให้ธารินทร์ชะงักหยุดเดิน ก่อนจะหันไปมองหน้าคนพูดด้วยสีหน้านิ่งเฉย เขาเพิ่งจะนึกได้ขึ้นได้....ว่าในอดีต นอกจากคนตรงหน้าจะเคยขัดแข้งขัดขาเขาในเรื่องงาน โอริเวอร์ยังเคยเข้ามายุ่งกับนางบำเรอของเขา จนถึงขั้น....ผู้หญิงคนนั้นขอฉีกสัญญาเพื่อย้ายไปอยู่กับมัน นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้ธารินทร์มองผู้หญิงเป็นสิ่งของ เพราะเมื่อไหร่ที่เจอคนที่ถูกใจกว่า พวกหล่อนก็จะไปอย่างไม่สนคนที่เคยช่วยเหลือตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว เมอรินด้า ฟ้ารดา สองคนนั้นแทบไม่มีอะไรที่ต่างกันสักนิด เขาเกือบลืมเรื่องนั้นไปแล้ว ถ้าอีกฝ่ายไม่รื้อฟื้นมันขึ้นมาในวันนี้ “ฉันไม่เสียเวลาจำเรื่องไร้สาระ” “แล้วก็อีกอย่าง นายก็รู้ว่าฉันเกลียดนาย ทำไมถึงได้ตามมาเห่าหอนใส่ชีวิตฉันอยู่เรื่อย” นั่นเป็นประโยคที่ยาวที่สุดในชีวิตของธารินทร์ทีาโอรเวอร์เคยได้ยิน พอพูดใส่หน้าโอริเวอร์เสร็จ เขาก็ตัดสินใจ

ตอนที่ 32. หมดความอดทน รินลดานั่งเหม่อคิดเรื่องความส้มพันธ์ระหว่างฟ้ารดากับธารินทร์อยู่หลายวินาที จนไม่ทันสังเกตุว่ามีใครคนหนึ่งกำลังเดินตรงดิ่งมาหาเธอที่นั่งอยู่คนเดียว“ผมขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับ” โอริเวอร์ยิ้มหวานส่งไปให้คนสวย ในที่สุดเขาก็ได้จังหวะที่ตนเองต้องการเสียที จังหวะที่จะได้ปั่นประสาทธารินทร์ให้ได้มากกว่าเดิม แม้ธารินทร์จะเป็นคนที่ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกของตัวเองออกมา แต่ด้วยความที่เคยมีปัญหากันมาในอดีต ทำให้โอริเวอร์รู้ว่าอีกฝ่ายนั้นค่อนข้างที่จะหวง....ผู้หญิงของตัวเองอยู่มากและวิธีนี้น่าจะเป็นวิธีที่จะทำให้คนเย็นชาแบบนั้น ตบะแตกได้ง่ายที่สุดแล้ว “เชิญนั่งได้ตามสบายค่ะ ฉันต้องขอตัวก่อน....” ฝ่ายรินลาดที่นึกได้ว่าธารินทร์ย้ำนักหนาว่าไม่ให้เธอคุยกับใคร โดยเฉพาะผู้ชาย....ก็รีบลุกขึ้นเอ่ยขอตัวทันทีอย่างไม่รอช้า แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไม ผู้ชายพวกนี้ถึงได้อยากเข้ามาพูดคุยกับเธอนักก็เถอะ ไม่ใช่ว่าหญิงสาวหยิ่งหรืออะไรทำนองนั้นหรอก เพียงแต่ว่าเธอไม่อยากมีปัญหากับธารินทร์มากกว่า ยิ่งรายนั้นยิ่งเดาใจยากอยู่ด้วย “เดี๋ยวก่อนสิครับ ผมยังไม่ทันรู้จักชื่อคุณเลยนะ” โอริเวอร์ทำเสียงอ่อน

ตอนที่ 34. ความดิบเถื่อน NC++ “ตะแต่ว่า....ฉะฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไง” ธารินทร์แสยะยิ้มออกมาทันทีที่ได้ยินคำตอบแบบนั้น ความทรงจำของเธอหายไปทั้งหมด รวมถึงเรื่องพวกนี่ด้วยสินะ“ฉันจะสอนให้ใหม่เอง” เขาว่าอย่างใจดี แต่สีหน้านั้นไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด“จับมันสิรินลดา.....แล้วก็ใช้ปากของเธอซะ” “ทำเหมือนตอนที่เธอกินไอติมไง มันไม่ต่างกันนักหรอก” มาเฟียเจ้าเล่ห์ยิ้มบอก รินลดาที่กำลังคลานเข่าอยู่ตรงหน้าของเขาก็ตัดสินใจหลับตาลง ก่อนจะลืมขึ้นมาใหม่ ถ้าเธอรีบทำให้เสร็จ....มันก็จะจบใช่ไหมหญิงสาวอยากให้เวลาพวกนี้ผ่านไปเร็วๆเหลือเกิน หมับ~”อื้ม แบบนั้นแหละ รูดมันขึ้นเบาๆสิ” เธอทำตามคำสั่งของเขา จับแก่นกายยักษ์ที่แข็งทื่อขึ้นลง พร้อมกับอาการขนลุกซู่ซ่าแผ่ซ่านไปทั่งร่างกาย เธอนึกไม่ถึงด้วยซ้ำว่าไอ้นั่นของผู้ชาย....มันจะดูน่ากลัวได่ถึงเพียง“อึก.....” นิ้วหนาเอื้อมไปหาปากเล็ก ก่อนที่เขาจะแหย่มันเข้าไปในโพรงปากนุ่ม หัวใจของรินลดาเต้นแรงจนเธอได้ยินมัน ตอนนี้ธารินทร์สอดนิ้วของเขาเข้ามาในปากเธอ ก่อนจะหมุนวนมันให้อ้าออกกว้าง พอที่จะรับกับขนาดของเขาได้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตอนนี้ ช่างกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่

ตอนที่ 36. อดทนสักห้านาที NC+ “กะกรี๊ดดดด~” เสียงกรีดร้องดังขึ้นเมื่อร่างสูงกดกระแทกแก่นกายของตัวเองเข้ามาในร่องสวยโดยที่หญิงสาวไม่ทันตั้งตัว รินลดาได้แต่นอนดิ้นอยู่ภายใต้ร่างสูงด้วยความเจ็บปวด ในขณะที่ธารินทร์ชะงักนิ่ง เขามองเห็นเลือดสีแดงสดค่อยๆไหลลงมาอาบแท่งร้อนของเขาที่ใส่เข้าไปได้เพียงแค่หัวเท่านั้น.....แล้วแบบนี้ เขาจะใส่มันไปทั้งหมดได้ยังไง แค่นี้เธอยังดูเหมือนจะตาย“ฮึก อะเอาออกไปได้ไหมคะ! ฉันเจ็บ ฮื้อ จะเจ็บมากเลย”“แม่งเอ้ย!” ธารินทร์สบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ เพราะแบบนี้ไง เขาถึงได้ไม่ชอบผู้หญิงที่ยังซิงอยู่ ปัญหามันอยู่ที่ของของเขาที่มันใหญ่จนเกินไป มันสามารถทำให้เธอเจ็บราวกับนรกบนดินได้ก็ไม่ปาน แต่มาถึงขั้นนี้ มาเฟียหนุ่มก็ยอมรับว่าเขาจะหยุดไม่ได้ เขาต้องไปต่อ ถ้าไม่งั้นคืนนี้เขาจะต้องทนอยู่กับความงุ่นง่านตลอดไป ธารินทร์สูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะก้มลงไปใช้ปากละเลงลงบนหน้าอกอวบอึ๋ม ที่นุ่มจนแทบละลายหายวับไปกับตา “ฮึก อื้อ พะพอแล้ว อ๊ะ” รินลดาแม้ยังคงรู้สึกเจ็บกลางระหว่างขาอยู่ ก็ได้แต่ร้องสลับกับคราง ลิ้นของธารินทร์กำลังหมุนวนอยู่บนเม็ดเชอร์รี่สีชมพูสดของเธออย่างเมาม

ตอนที่ 38. ฉันจะแต่งกับเธอ “คนไข้คะ หมอขอถามอะไรเพิ่มเติมหน่อยได้ไหมคะ” “ได้สิคะคุณหมอ ถามมาได้เลยค่ะ” รินลดายินดีที่จะตอบ “คือ...คนไข้ไม่ได้ถูกล่วงละเมิดทางเพศใช่ไหมคะ” “หมอแค่ถามเผื่อเอาไว้เฉยๆน่ะค่ะ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้นขึ้น สามารถแจ้งหมอได้นะคะ” “หมอจะเก็บเป็นความลับให้ค่ะ ไม่ต้องกลัวว่าใครจะรู้” หมอสาวที่มองเห็นถึงความไม่ปกติของสถานการณ์นี้เอ่ยถามออกมาตรงๆ เพราะหลังจากการที่ตรวจร่างกายของหญิงสาวเสร็จสิ้นแล้ว เธอก็รับรู้ได้ถึงบางอย่างที่อาจจะเข้าข่ายความรุนแรง รินลดาได้ยินแบบนั้นก็ชะงักนิ่ง หัวใจเต้นแรงไปกับคำถามของหมอ เธอกลัวหมอจะคิดว่าธารินทร์ทำแบบนั้นโดยที่เธอไม่เต็มใจ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจจริงๆ แต่สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บหนักไม่ใช่เพราะเขาขืนใจเธอ แต่เป็นเพราะไอ้นั่นของเขามันใหญ่มากต่างหาก“เอ่อ ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะคุณหมอ อาจจะเพราะฉันไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นมาก่อนก็เลย...เจ็บค่ะ“ ”แบบนี้นี่เองสินะคะ“”โอเคค่ะ ถ้าทุกอย่างปกติ หมอขอตัวกลับก่อนนะคะ แล้วนี่ช่องทางติดต่อหมอค่ะ ถ้ามีอะไรอยากปรึกษาโทรมาได้ตลอดเลยนะคะ” ”ขอบคุณนะคะคุณหมอ ไม่ทราบว่าฉันขอถามชื่อคุณหมอได้ไหมคะ“ ”หม