All Chapters of ชนวนรัก มาเฟียเถื่อน : Chapter 41 - Chapter 50

หลายชั่วโมงต่อมา @โกดังเอ “กลับกันเลยไหมครับนาย” เสียงลีโอเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่ามันเริ่มจะค่ำแล้ว แต่ธารินทร์ยังนั่งคุยงานอยู่ “อืม” ปากหนาเอ่ยตอบ หลังจากหันไปมองนาฬิกา เขาเอื้อมไปหยิบชุดสูทมาพาดแขนไว้ ก่อนจะเดินตรงดิ่งออกไปด้านนอก “รินลดากลับคอนโดหรือยัง?” ธารินทร์ไม่ลืมที่จะเอ่ยถามถึงคนที่โทรมาโวยวายกับเขาช่วงตอนบ่าย เขาไม่รู้ว่าเธอไปรู้จักกับเจนนี่ได้ยังไง แต่เมื่อรู้ว่าเป็นเจนนี่ ธานินทร์ก็ไม่ได้ห่วง เพราะเขารู้จักดีว่าหญิงสาวเป็นน้องของเจสัน เพื่อนสนิทของเขา “ยังครับ เนวินบอกว่าเธอกำลังช้อปปิ้งกับคุณเจนนี่อยู่” คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อรับรู้ได้ตอนนี้ค่ำแล้ว แต่อีกคนยังไม่ยอมกลับ เขารู้ว่าเธออยากออกไปดื่มกาแฟ แต่ก็ไม่คิดว่าจะใช้เวลานานขนาดนี้ ในใจลึกๆธารินทร์กำลังรู้สึกไม่พอใจ ในสถานการณ์แบบนี้ รินลดาไม่ควรกลับบ้านค่ำมืด ”ไปหาเนวิน“ เขาสั่ง ”ครับ?“ ”ฉันจะไปรับรินลดา“ ได้ยินจุดประสงค์เสียงดังฟังชัดลีโอก็ถึงบางอ้อ เห็นทีเขาคงต้องทำตัวเองให้ชินกับเจ้านายในโหมดแบบนี้ โหมดที่หึงหวงผู้หญิงของตัวเองมากกว่าใครๆที่เคยผ่านมา ”ครับ“ ครึ่งชั่วโมงต่อมา @ห้

“อื้อ~ ดะเดี๋ยวก่อนสิคะ” เสียงเล็กสั่นไหว เมื่อโดนจมูกโด่งพรหมจูบไปทั่วซอกคอขาว รินลดาวางผ้าขนหนูในมือลงไปสองเท้าเล็กยกขึ้นอัตโนมัติ ความรู้สึกวาบหวามพุ่งเข้ามาเล่นงาน เพียงแค่ร่างกายได้สัมผัสกับเขาเบาๆ ฟึ่บ~ ”อื้อ อื้อ~“ ธารินทร์จับร่างสวยให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเอง ก่อนจะก้มลงไปจูบเธอด้วยความดูดดื่ม ลิ้นร้ายชอกชอนไปทั่วริมฝีปากสีชมพูสด ก่อนจะดันร่างเล็กให้นั่งลงไปกับขอบอ่างล้างหน้า เพียงแค่ได้สัมผัสเธออย่างแผ่วเบา แท่งร้อนของเขาก็ค่อยๆผงาดขึ้นมาอย่างว่าง่าย เธอกระตุ้นเขาได้ดีกว่าที่ร่างสูงคิด “อะอ๊า คุณธาม“ ”เธอชอบให้ฉันเลียนมเธอไหม“ เขาผละจูบออก ส่งมือไปนวดคลึงหน้าอกอวบของเธอเบาๆ พร้อมกับเอ่ยกระซิบถามด้วยน้ำเวียงแหบพร่า แววตาคู่นั้นที่จ้องมองมายังเธอ ดูเหมือนเหยี่ยวที่พร้อมจะจับเธอฉีกออกเป็นชิ้นๆ แต่ไม่รู้ทำไม.....รินลดาถึงไม่ได้รู้สึกตื่นกลัวอีกต่อไป “ชะชอบค่ะ” เธอตอบออกไปด้วยความเขินอาย แต่ลึกๆกลับมีความบ้าบิ่นที่ตะโกนออกมา ทำเอาใบหน้าหล่อค่อยๆเหยียดยิ้มออกมาอย่าวชอบใจ งับ~ “อะอ๊ะ~ คุณธาม” เธอเปล่งเสียงครางออกมา เมื่อถูกเขาครอบครองสองเต้าอวบอิ่มของตัวเอง ธาร

ตกบ่าย วันนี้เป็นวันแรกในรอบหลายวัน ที่รินลดาห่างกันกับธารินทร์ ความเงียบเหงาเคว้งคว้าง ทำให้หญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาทำหน้ามุ่ยขึ้นมาอัตโนมัติ ถ้าให้พูดตามตรงสถานการณ์ตอนนี้มันช่างน่าเบื่อเสียเหลือเกิน เธอกำลังคิดถึงเขา.... “จะไปเชียงรายทำไมก็ไม่รู้” หญิงสาวหยิบรีโมทมากดเปิดทีวีดูตามประสา หวังให้ตัวเองเลิกคิดถึงเขาเสียที รินลดาไม่อยากยอมรับกับตัวเองเลยจริงๆว่าตอนนี้เธอกำลังมีความรู้สึกดีๆให้ธารินทร์ เพราะถ้ายอมรับเมื่อไหร่ มันก็เท่ากับว่าเธอกำลังอยากเป็นมากกว่านางบำเรอของเขาน่ะสิ “ฮึก” เสียงเล็กสะอื้นออกมาเบาๆ ดวงตากลมโตมีเม็ดน้ำสีใสเกราะพราวไปหมด หลังจากดูหนังในทีวีผ่านไปได้สักพัก รินลดาก็ร้องไห้ออกมาอย่างไม่ทราบบสาเหตุ อาจเพราะเธออินกับหนังเรื่องนั้น จู่ๆความรู้สึกวาบโหวงก็แล่นผ่านเข้ามาในหัวใจ เมื่อตัวละครถ่ายทอดบทบาทออกมาได้เป็นอย่างดี นางเอกในละครร้องไห้ออกมาราวกับจิตใจแหลกสลาย เมื่อแม่ของเธอเสียชีวิต ความรู้สึกแปลกๆกระตุ้นอยู่ภายในร่างสาว การร้องไห้แบบนี้ รินลดารู้สึกคับคล้ายกับคราว่าเธอเองก็เคยผ่านเหตุการณ์สูญเสียเช่นนี้มาก่อนเหมือนกัน เพียงแต่ว่าเธอไม่มีความทรงจำใด

ธารินทร์หลับตาลงเล็กน้อย พยายามข่มทุกความรู้สึกเอาไว้ในใจ เขาไม่สามารถบอกได้เลยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง เขาควรโกรธผู้หญิงคนนี้ไหมที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของแม่ของเขา....หรือเขาควรจะโกรธ คนเลวทรามที่วางแผนเรื่องนี้อยู่ข้างหลังอย่างเลือดเย็นและใช้คนที่ไม่มีทางสู่เป็นเครื่องมือ แต่ดูเหมือน.....ฝั่งนั้นจะไม่ได้มีแค่คนๆเดียวที่ทำเรื่องนี้น่ะสิ “พวกเขาที่คุณหมายถึง.....คือใคร“ เขาถามต่อพยายามบังคับให้น้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว “ฉันจำชื่อเขาไม่ได้....แต่ทนายคนนั้นเป็นคนยื่นเงินใส่มือฉันเอง” “เขาบอกว่าถ้าเขาไม่รับ พวกฉันอาจจะติดคุก เพราะคนฝั่งนั้นจะโยนความผิดมาให้พวกเรา ถ้าเราสารภาพกับตำรวจว่าใครเป็นคนสั่งการ“ แม้เรื่องราวจะผ่านไปนานจนจำรายละเอียดไม่ได้ แต่ดวงใจก็ยังคงจำเหตุการณ์ที่โดนขู่แบบนุ่มนวลครั้งนั้นได้อยู่ดี พอได้ยินคำว่าทนาย ธารินทร์ก็ยิ่งรู้สึกเอะใจไปกันใหญ่ ทนายที่ผู้หญิงคนนี้หมายถึง.....คงไม่ใช่คนที่เขานึกถึงอยู่ตอนนี้หรอกใช่ไหม ”เปิดรูปพบธรมา“ ปากหนาหันไปบอกลีโอที่ยืนกุมมือฟังอยู่ข้างๆ ”ครับนาย“ เมื่อได้ทุกอย่างที่ต้องการ ธารินทร์จึงยื่นโทรศัพท์ไปให้ดวงใจดู “ใช่คนนี้

วันต่อมา 10.00 น.หลังจากเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิ ธารินทร์ในชุดสูทสีเข้มเรียบร้อยอย่างเคย รีบสาวเท้าไวๆไปขึ้นรถตู้ที่จอดรอรับตัวเองอยู่ วันนี้แผนของเขาเปลี่ยนเล็กน้อย เนื่องจากพบรัก....หญิงสาวที่เขาตกลงจะแต่งงานด้วย ได้นัดเขาไปทานข้าวเที่ยง เพื่อทำความรู้จักกัน หลังจากที่พบธรพ่อของเธอ พยายามติดต่อเขามาตั้งแต่เมื่อวานนี้ ซึ่งธารินทร์หลังจากได้รู้ความจริงทุกอย่าง เกี่ยวกับการตายของแม่ของตัวเอง ก็เริ่มรู้สึกอยากจะเริ่มเดินเกมส์มากขึ้น เขาสัญญากับตัวเอง ว่าเขาจะเอาโรงพยาบาลศิรินทร์ธรมาเป็นของตัวเองให้ได้ นั่นเป็นขั้นแรกของการทำลายความหวังของคุณหญิงเกสรแบบเลือดเย็น เพราะเขารู้จักผู้หญิงคนนั้นดี ถ้าโรงพยาบาลของพ่อตกมาเป็นของเขา ยัยคุณหญิงเลือกเย็นจะต้องคลั่ง อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิตแน่ “ไปไหนครับนาย” ลีโอเอ่ยถาม “ไปห้างXXX ฉันมีนัดทานข้าว” “ครับ” เมื่อรับคำสั่งเสร็จ ลีโอก็เริ่มเหยียบคันเร่งขับรถออกไปทันที ระยะทางจากที่นี่ไปถึงที่นั่นประมาณเกือบๆหนึ่งชั่วโมงพอดี ถ้ารวมรถติดในเวลานี้ด้วย ธารินทร์คิดว่าเขาจะไปถึงทันเวลาที่พบรักนัดเขาเอาไว้อย่างพอดืบพอดี ส